Sabrina’s Dairy

Dilily geurkaarsen

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Ze worden verkocht in een super leuke cadeauverpakking met leuke boodschap, de kaarsjes van Dilily. Daarnaast zijn de kaarsjes natuurlijk ook heel erg leuk om gewoon voor jezelf te kopen 😉 Ik zag deze kleine kaarsjes voor het eerste in de Ako bij ons in het ziekenhuis.

De verpakking van de kaarsen ziet er niet alleen erg leuk uit, de kaarsen ruiken ook nog eens erg lekker en zijn voorzien van een Tibetaans geluksbedeltje. Voordat je nu gaat denken dat er Tibetaanse goden of tekens in de kaarsjes verstopt zitten, dit is niet het geval. Dat dacht ik namelijk eerst wel. Ik was een tikkeltje verrast toen er een bedel van een kreeft uit mijn eerste kaarsje kwam. Goed, ik dwaal af… De bedels zijn gemaakt van Tibetaans zilver.


Doordat de kaars gemaakt is van sojabonen is de bedel die in de kaars verstopt zit makkelijk schoon te maken. En heb ik al gezegd dat ze lekker ruiken?

Er zijn in totaal 24 verschillende kaarsjes. Of dat ook betekend dat er 24 verschillende bedels zijn durf ik niet te zeggen, maar ik denk het wel.

Ik heb zelf inmiddels drie verschillende kaarsjes opgebrand. Drie verschillende kaarsjes met drie verschillende bedels. Wat ik met de bedels ga doen weet ik nog niet, maar dat verzin ik vast nog wel.

Ook benieuwd naar de Dilily kaarsen?
Kijk op hun site voor een verkooppunt bij jou in de buurt.

Liefs,
Sabrina

 

Angsten overwinnen in de Efteling

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Gisteren bracht ik samen met drie collega-vrienden een bezoekje aan de Efteling. Het was een leuke en gezellige dag. Al werden we bij aankomst wel verrast door de drukte. Die hadden we op maandag, zo vlak na het weekend, zeker niet verwacht. Plus de kinderen in Nederland gaan gewoon nog naar school. En een schoolreisje of klassenuitje op maandag, das niet logisch toch? Nou ik kan jullie vertellen dat wij er flink naast zaten. Er waren klassenuitjes en schoolreisjes en heeel veel toeristen. Duitsers, Belgen en nog een hoop andere nationaliteiten.

Dankzij de app van de Efteling konden we precies bijhouden hoelang de wachtentijden voor de attracties waren. Dit is echt ideaal. Meteen bij binnenkomst vormde er al lange rijen. Dus begonnen we de dag in Marerijk met een ritje op de monorail door het Volk van Laaf. Daarna maakte we een stop op het Anton Pieck Plein waar we een ritje maakten in de vlindercarrousel (die met alle hobbels). Daarna volgde een rondje zweefmolen, waar je heel gezellig met z’n tweeën naast elkaar kan zitten. Voor twee van de vier (ja, waaronder ik), was het een heftig rondje met de zweefmolen. Duizelig en misselijk kwamen we er uit. Poeh, stelletje waaghalzen dat we zijn…


Daarna volgde we ons avontuur naar het Reizenrijk waar we Joki een bezoekje brachten bij de Carnaval Festival. Even een rustige tocht om bij te komen van onze wilde draaimolenavontuur. Daarna was het tijd voor de eerste drempel; mee met de Pagode… Ik kan jullie vertellen dat dit een flinke uitdaging is voor iemand met hoogtevrees. We namen plaats op het bankje, rug stijf tegen de leuning. Eenmaal helemaal bovenin durfde ik zowaar te gaan staan. En om het helemaal mal te maken, ik stond gewoon bij de reling! Een rit waar ik altijd al zo gigantisch tegenop zat was nadat ik weer met beide voeten op de grond stond een dat-viel-reuze-mee-waarom-leek-mij-dat-nou-zo-eng ritje.


Na ons hoogte avontuur was het tijd voor een water avontuur. We gingen naar Anderrijk voor een tochtje met één van de Piraña bootjes. Na een wachtrij in het zonnetje, tussen de vele scholieren, liepen we één voor één nat de ronde boot uit. De één nog natter dan de ander. Ach, gelukkig was het droog weer. Dat water droogt wel weer.

Omdat we toch al nat waren besloten we om dan ook maar meteen De Vliegende Hollander in Ruigrijk mee te pakken. Zelf vind ik dit de leukste ‘achtbaan’ die ze hebben. Daarna gingen we weer terug naar Reizenrijk voor een ritje in de Vogel Rok. (Als het aan mij ligt
zouden alle achtbanen in het donker moeten zijn, dan durf ik er tenminste wel in). Mijn twee vriendinnen waagde zich aan een rondje Monsieur Cannibale, waar de andere helft (yup, ik ook) vriendelijk voor bedankte. Na dat gehobbel in de Piraña en de twee achtbaanritjes denk ik dat mijn maag een rondje in de (veel te snel) draaiende kookpotten niet heel leuk had gevonden. Na al die ‘wilde’ attracties was het weer tijd voor iets rustigs.


Terug naar Marerijk voor een zweefvlucht door de Droomvlucht!
Wauw, ik blijf hier echt mijn ogen uitkijken! Ik vind het zooo mooi gemaakt. De huidige vlucht is wat mij betreft echt te kort, maar ja als het aan mij ligt zou ik daar de hele middag rond kunnen zweven… Na ons rondje Droomvlucht gingen we naar het restaurant Het Wapen van Raveleijn. Tijd voor een hapje en een drankje! Voor mij: Appeltaart met ijsthee 🙂 Vanaf het terras (een hele andere plek dan normaal) hebben we de parkshow Raveleijn gezien. Wat ik vooral erg leuk vond was dat ons plekje (de eerste picknicktafel die je tegenkomt als je het terras op loopt) uitzicht bood aan een kijkje achter de schermen. Er was te zien hoe de raven gestuurd werden weg te vliegen. Hoe snel de lakens en keep van paard en ruiter af moesten en meer.


Na de parkshow wandelde we weer naar Anderrijk voor een tochtje door de Fata Morgana. Net als bij de Droomvlucht kom ik hier ogen en oren te kort. Wat is hier een hoop te zien! En wat een vaartochtje door de Fata Morgana zo leuk maakt is dat je elke keer weer iets nieuws ziet of hoort. Toen we het 1001 nachten sprookje uitstapte was het al tegen 17.00 uur. Hoogste tijd om weer wat te eten. Waar de één voor friet met een frikandel ging, nam de ander friet met een kaassoufflé en ging een derde voor een bak met verse grote aardbeien. Zelf nam ik een kaassoufflé, een beker druiven en toe churros. I know, een hele vreemde, maar wel lekkere combinatie!


We hadden één iemand die graag een ritje in de Barron 1898 wilde maken, dus gingen we terug naar Ruigrijk. Na deze rit stond ons nog één achtbaanrit te wachten. Joris en de Draak. Een achtbaan die ik tijdens al mijn Eftelingbezoeken uit de weg was gegaan. Maar vandaag stond in het teken van angsten overwinnen. Dus ging ik met twee vrienden de achtbaan in. Het wachten in de rij wal echt killing. Het trillende hout, het geluid… het liefst wilde ik terug, maar dat deed ik niet. Ik hield me stil, vrat mezelf van binnen op. Toen we uiteindelijk bij de twee trappen aankwamen, waar je kan kiezen of je in de water- of vuurkarretjes gaat, kozen wij voor water. Ik zag dat de deur voorbij de trappen open stond. Even schoot de gedachte door mijn hoofd om heel hard weg te rennen. Mijn vrienden konden wel samen gaan. Maar wie had ik daar mee? Alleen mezelf toch? Dus bleef ik staan en liep ik de trap op… Niet veel later zat ik in het karretje. M’n harte klopte in mijn keel en even dacht ik een paniek aanval zou krijgen. En dat alleen maar door een stom ritje in een achtbaan. Hoe suf zou dat zijn? Heeel suf! Langzaam reden we naar boven. We kregen een uitzicht over de baan. Al die rails, het was zo veel. Ik geloof dat iets schreeuwde in de trans van “Jullie zeiden niet dat ie zo lang was?!”. Ik kreeg een lach terug. Lekker dan… Tot mijn grote verbazing klampte ik mijzelf niet vast aan de beugel. Ik hield zelfs m’n ogen op. Oké, ik heb misschien heel eventjes mijn ogen dicht geknepen. Maar dat was maar één keer! Ergens onderweg werd er nog een plons water in de lucht geschoten, waardoor we goed nat werden. En net toen ik dacht dat we nog een flinke duik moesten maken zat de rit er op. Achteraf gezien viel de rit eigenlijk best wel mee. De wachtrij was erger dan de rit zelf. Zal ik de volgende keer weer gaan? Ja! Wow, das een hele overwinning.

Omdat we nu toch al nat waren besloten we om nog een laatste ronde door de Piraña te doen. Waar we de eerste ronde, overdag, de boten nat verlieten waren we nu nog natter. Een golf van links, een golf van rechts en oja, ook nog een golf van achter.

Links is eerste rit, rechts de tweede.

Inmiddels was het bijna 20.00 uur. Sluitingstijd. De dag zat er op. Helaas…

Liefs,
Sabrina

Hoofdpijn, 3

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Vervolg op: Hoofdpijn & Hoofdpijn, 2

Vorige week maandag kon ik (dan eindelijk) terecht bij de oogarts in het ziekenhuis. Na wat testjes, metingen en druppels, waren de resultaten zoals ik eigenlijk al had verwacht. Mijn rechter oog is achteruit gegaan. De oogarts keek na het onderzoek nog even met een lampje in mijn ogen. Gelukkig zag dat er allemaal goed, gezond, uit. De oogarts verwees mij daarna, zoals verwacht, door naar de orthoptist. Waar het twee jaar geleden weken duurde voordat ik bij deze specialist terecht kon, kon ik nu, tot mijn verbazing, binnen een week terecht.

Vandaag, 05-07, was de dag dat ik bij de orthoptist terecht kon. Dezelfde als twee jaar geleden. Weer werden er wat testje gedaan. Mijn bril werd gemeten. Conclusie: Nieuwe bril met sterkere glazen. (Ik had niet anders verwacht)

Tijdens dit gesprek werd duidelijk dat mijn huidige bril geen prismaglas heeft. Dit had de orthoptist twee jaar geleden bewust gedaan. Waarom? Mijn ogen zouden in de loop der tijd wennen aan de prisma die in het glas zit. De bril zou na een tijdje niet meer werken, de klachten keren terug en ik zou een hogere prisma nodig hebben. Gezien mijn leeftijd wilt de ortoptist mij liever geen prisma voorschrijven. Ik ben nog ‘te jong’. Toch werd er nog een testje met het prismadriehoek gedaan. En wow, wat een verschil! Ik merkte dat het beeld helderder was en mijn oog meteen meer rust had. Door dit resultaat is er besloten om de komende twee maanden(!?!) een prisma in mijn huidige bril te plaatsen. Het is een lichte prisma (sterkte 1). Hoe de prisma in mijn bril is geplaatst? Het is een soort geribbelde sticker, die zich vastzuigt aan het glas van je bril. Doordat deze met de hand op maat geknipt moet worden zie je, naast een waas op mijn rechter glas (voor jullie links) en als je goed tuurt zijn de lijnen ook zichtbaar. Het ziet er in ieder geval erg charmant uit, not… Naast de prismasticker moet ik ook 10x per dag scheel-kijk-oefeningen doen, wat het samenwerken van mijn ogen stimuleert.

De komende twee maanden zal ik dus met een sticker op mijn bril rondlopen. Mocht het veel schelen in de hoofdpijn, dan zal mijn nieuwe bril wellicht toch weer prismaglazen krijgen.

In september wordt dit verhaal vervolgd 😉

Liefs,
Sabrina

EK 2016

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Een EK zonder Nederland. Dat is best gek.
Geen straten die oranje versierd zijn. Geen vlaggetjes op je wangen. Geen gekke uitgedoste menigte. Geen gezellig saamhorigheid ongeacht voor welke club je bent. Jammer…

Een toernooi zonder de vraag:
WAT ALS Nederland en Italië tegen elkaar moeten. Voor wie ben je dan?

Waar ik altijd voor twee landen juich, was er dit jaar maar één land dat ik schaamteloos kon aanmoedigen. Degenen die mij langer kennen en dit nu lezen zullen waarschijnlijk denken:
“Huh, twee landen? Toch altijd een hele lijst?!”
Haha, ja dat klopt! Ik heb altijd een aantal landen waar ik voor ben tijdens een EK en WK. Zo juich ik ook altijd voor Portugal. Voor alle duidelijkheid: Dit heeft NIET met Christiano Ronaldo te maken! Toen ik een jaar of 12/13 was, ben ik ooit met mijn vader naar Portugal geweest. Ik werd toen verliefd op dit prachtige land, het lekkere eten en de lieve mensen. Sinds die ene vakantie in Portugal juich hun nationaal elftal altijd aan. Daarnaast ben ik ook jaren voor Oekraïne geweest. Waarom? Omdat Andrij Sjevtsjenko jaren lang bij AC Milan speelde. Logisch toch?

Goed, nu Nederland niet mee strijd tijdens dit toernooi scheelt dat een hele verkleedpartij. Vaak pakte ik dan flink uit en zat dan helemaal in het oranje uitgedost op de bank. Met Italië is dit een stuk makkelijker. Van de Azzurri heb ik nog een oud voetbalshirt wat ik tijdens elke wedstrijd die ze spelen draag. Tijdens de eerste wedstrijd van dit EK was ik bij mijn vader IN mijn shirt. Tijdens de tweede wedstrijd (die om 15.00 uur was, ECHT HOE VERZINNEN ZE HET?!) moest ik werken, dus droeg ik het shirt voor en na werk. En tijdens de derde wedstrijd waren we een weekje weg met de familie, dus ging hij mee de koffer in! Uitgerust in t-shirt met een groene, witte, rode en blauwe ballon zat ik op de bank. Helaas verloor de Azzurri toen… Tijdens de wedstrijd in de achtste finale besloot ik om mijn t-shirt niet aan te trekken, en wat denk je… Ze wonnen!!! Deze overwinning werd gevierd met het lekkerste ijs in Amersfoort. IJs van San Marco. Voor de wedstrijd van gisteren, wat helaas hun laatste is geweest tijdens dit EK, droeg ik het tenue dan ook niet. Degene die nu denken dat ik er heilig in geloof dat Italië wint bij het wel of niet dragen van het tenue, dat is dus niet zo ;). Maar net als het uitdossen in oranje vind ik dat gewoon leuk. Het brengt toch een bepaald sfeertje met zich mee.

Maar helaas geen halve finale voor de Azzurri, maar laten we eerlijk zijn? Hadden we verwacht dat Duitsland zou verliezen? Nee toch? Ik in ieder geval niet (sorry pap!).

Nu Italië niet meer in de running is om Europees Kampioen te worden hoop ik echt dat de finale gestreden gaat worden tussen Wales en IJsland. Want wees eerlijk, HOE leuk zou dat zijn?! Vanavond is het Frankrijk tegen IJsland. Ik zit paraat, jullie ook?

Liefs,
Sabrina

Clowntjeshof

~ Sabrinadiana ~ 1 reactie

Vorige week zondag, 26 juni 2016, werd de Hof in AmersfIMG_6422oort voor de allerlaatste keer omgetoverd tot ultiem kinderspeelparadijs Clowntjeshof. Een dag met een lach en een traan. Het blijft een gek idee dat dit de laatste keer is geweest…

19 jaar lang heeft dit evenement voor kinderen plaats gevonden. 19 jaar lang stonden vele clowns en schminksters om 12.00 uur klaar voor de kinderen. De Hof gevuld met springkussens, een zweefmolen, rodeostier, hindernisbaan, kop van Jut en een vangspel. Er waren poffertjes, suikerspinnen en popcorn, ijs van San Marco en laten we de karaoke en het vuurspuwen niet vergeten. 19 jaren lang werd dit prachtige initiatief voor kinderen georganiseerd door Paula & Jos de Boer.

Ik kan mij nog wel herinneren dat ik als klein meisje langs de Hof liep en alle springkussens en clowns zag staan. Vroeger was ik niet zo’n held, dus liep ik hard door. Clowns vond ik altijd maar eng. (Dat vind ik trouwens nog steeds. Dit grote voeten, grote rode neuzen, dat wilde oranje haar en die gekke witte gezichten…). Nooit gedacht dat ik daar jaren later zelf als clown zou staan. De afgelopen 3 jaren heb ik onderdeel mogen zijn van deze bijzondere clownsfamilie. De eerste twee jaren heb ik aan dit kinderfeest deelgenomen als clown. Vorige week zondag zat ik op de schminkstersstoel.

De afgelopen twee jaren als clown heb ik als bijzonder ervaren. Bijzonder, omdat ik daar met mijn ‘angst’ tussen allemaal clowns stond. Bijzonder, omdat kinderen mij (als clown) totaal niet eng vonden.

Het eerste jaar was ik een WK-clowntje. Het tweede jaar een clown met veel te veel glitter. En mijn derde, en helaas laatste keer, dan als schminkster. Schmink 01Al die blije koppies die voor mij
van de stoel sprongen. Clowns, (winter)prinsesjes (lees: Elsa), tijgers, hondjes, Captain American (dat was een hele uitdaging), Spiderman, vlindertjes en meer. De glimlachen en stralende ogen waren schitterend! Ergens heb ik ook nog mijn ballonvouwskills gebruikt om een uitelkaargedraaide tekkel om te toveren tot olifant. Moeder en kind waren beide blij verrast. En dan waren daar nog de ouders en kinderen die mij herkende van, jawel, de dierent

Deze laatste dag eindigde voor ons clowns in een cirkel. “Hij was maar een clown” van Ben Cramer klonk en werd gezongen door Jeroen (de zoon van Paula & Jos). Alle clowns stonden met hun armen om elkaar heen, terwijl zij meezongen. Best een emotioneel moment. Ondanks dat ik nog niet zo lang onderdeel ben van de clownsfamilie, raakte het mij. Ik heb zeker wat traantjes weggepinkt, en ik was niet de enigste. Nadat het nummer was afgelopen was daar als verrassing voor Paula en Jeroen de burgermeester van Amersfoort. Zowel Paula als Jos werden toen onderscheiden met een erepenning. Jeroen nam hierbij de onderscheiding in ontvangst voor zijn vader, die afgelopen jaar is overleden.

Het was een mooie dag met een zwart randje. De regen huilde met ons mee.

Gisteren, 2 juli 2016, was daar het etentje met alle clowns bij Pallas Athene. Een laaange tafel met ruim 30(?) man. Jammer genoeg kon niet iedereen er bij zijn. Het was een avond vol gezelligheid.

Bedankt Paula & Jos!
(En natuurlijk alle clowns, schminksters en andere vrijwilligers die Clowntjeshof mogelijk hebben gemaakt 😉 )

Liefs,
Sabrina

P.s.
Artikel De Stad Amersfoort
Artikel Amersfoort Nieuws
Artikel AD

Hoofdpijn, 2

~ Sabrinadiana ~ 1 reactie

Hier een korte hoofdpijn update…

Kunnen jullie je nog mijn hoofdpijn bericht van eind vorige maand herinneren?
Zo niet? Klik dan hier om naar dat vorige bericht te gaan.

Mijn huisarts wilde eerst mijn gegevens van twee jaar geleden aanvragen bij het ziekenhuis en indien zij het nodig vond een doorverwijzing geven. Deze zou ik dan via de mail ontvangen. Tot op de dag van vandaag had ik nog niks gehoord. Dus besloot ik om zelf maar eens te gaan bellen. Daar heb ik achteraf gezien natuurlijk veel te lang mee gewacht.

Ik vertelde de assistent mijn verhaal en deze ging in mijn dossier kijken. Wat denk je… Op 3 juni is de doorverwijzing uitgeschreven en doorgestuurd naar het ziekenhuis. Hoe kan ik dan weten dat ik een afspraak mag maken???

De assistent heeft mij de doorverwijzing meteen toegestuurd. Waarna ik het ziekenhuis direct heb gebeld om een afspraak te maken bij de polikliniek oogheelkunde. Hier kan ik 27 juni terecht bij de oogarts. Dus wordt vervolgd…

Liefs,
Sabrina

Dreamnight

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Gisteren was het weer tijd voor Dreamnight, een speciale avond die één keer in het jaar op werk wordt georganiseerd. Dreamnight is een avond waarbij de dierentuin vanaf 18.00 uur alleen is geopend voor chronisch zieke kinderen en hun families. Dreamnight is dan ook niet iets wat alleen bij ons in de dierentuin plaatsvind, maar iets wat door heel Nederland in verschillende dierentuinen en pretparken gebeurd. Correctie, het gaat zelfs wereldwijd.

Deze avond is er om het ziek zijn even te kunnen vergeten. Op z’n avond worden er vaak verschillende activiteiten aangeboden en staat het park in een speciaal thema. Bij ons was het thema dit jaar piraten. Bij binnenkomst kreeg iedereen een dagprogramma met schatkaart mee. Op deze schatkaart waren de verschillende activiteiten aangegeven. Nadat de kinderen alle activiteiten hadden gedaan konden ze hun schatkaart inleveren bij de grote schatkist die werd ‘bewaakt’ door niemand minder dan Jack Sparrow. Daarnaast liep Kapitein Haak ook rond in het park. Natuurlijk liepen er nog meer piraten rond. Ik geloof dat ik Ariel (ja, de zeemeermin) ook nog voorbij heb zien komen. En… en was er een, misschien wel beetje creepy, waarzegster die doormiddel van goud zand, schelpen en speciaal zeewater de kinderen wat kon vertellen over hun piratenverleden. Die waarzegster werd gespeeld door ondergetekende!

Een paar maanden eerder werd ik al gevraagd of ik als waarzegster op deze avond wilde werken. Natuurlijk wilde ik dat! 3 jaar geleden, met het programma Beleef Magische Momenten in de Stad der Oudheid, was er ook al een waarzegster in het dierenpark. Zij was gespecialiseerd in de dierenriem en kon d.m.v. van een paar simpele vragen vertellen op welk dier je het meest lijkt. Ook ik mocht die waarzegster zijn. Gelukkig maar 1 keer. Gelukkig? Ja, gelukkig. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken; ik was er echt heel slecht in. Voor mijn gevoel kwam ik totaal niet overtuigend over. Dus toen ik werd gevraagd om voor Dreamnight weer in de huid van waarzegster te kruipen twijfelde ik. Ik heb toen direct aangegeven dat als zij het net zoals 3 jaar geleden wilde aanpakken ze misschien beter iemand anders er voor kunnen vragen, maar ik mocht er zelf een invulling voor verzinnen, zolang ik maar vreemd en een beetje ‘duister’ overkwam (alla Pirates of the Caribbean). En dat deed ik. Bij een waarzegster denk je toch al snel naar het voorspellen van de toekomst, dit leek ons op deze avond niet heel geschikt. Dus kwam ik op het idee om de kinderen te vertellen over hun piratenverleden. Wat voor piraat zijn ze vroeger geweest? Wat hadden ze meegemaakt? Ik kon het allemaal lezen in mijn magische zand. Met een schelp gaf ik de kinderen een klein beetje zand, waarna zij het weer in mijn hand schonken. Met mijn wijsvinger ging ik dan door het zand, waarna ik in het verleden kon kijken. Zodra zij het zand uit mijn hand hadden geblazen kon ik niet meer in hun verleden kijken. Mijn outfit was donker. Zwarte witte nagels, die versierd waren met speciale nagelstickers. Schelpenkettingen die ik zelf had gemaakt. Een zelfgemaakte zak voor het zand en een flesje gevuld met magisch zeewater.

Zo was er een tienermeisje, die net als haar broertje en zusje wel wilde weten wat voor piraat ze was geweest. Waar haar zusje een zeemeermin was en haar broertje de kapitein op een schip zag ik bij haar een groot kasteel.

   ‘Een prinses dus…’ ze leek niet erg enthousiast.
   ‘Maar dat is niet het enige wat ik zie.’ 
    Ze keek mij met opgetrokken wenkbrauwen aan.
   ‘Ik zie ook een piratenschip. Je wilde graag bij de piraten horen, maar waarom is mij niet duidelijk.’
    Ze keek op naar haar moeder.
    Bij haar moeder verscheen een grijns, ‘Ik weet wel waarom.’
    Nu moest ik daar alleen nog achter zien te komen. Maar hoe… ‘Ik geloof dat ik een hart in het water zie.’
    Het meisje begon te blozen.
    Moeder moest hard lachen, ‘Toch Hook!’
    ‘Hook?’ zei ik. ‘Kapitein Haak?’
    Haar moeder knikte lachend, terwijl het meisje steeds roder leek te worden. 
    ‘O, maar Haak loopt hier ook rond!’ zei ik meteen enthousiast.
    Moeder moest nog harder lachen. Ook vader begon ondertussen te grinniken. En ook bij het meisje leek een kleine lach te verschijnen. 
     ‘We bedoelen Hook van de serie, hé’ zei haar moeder vervolgens. 
     ‘O! Van Once Upon a Time?’ zei ik.
     ‘Ja’ knikte het meisje.
     ‘Ja, die is niet verkeerd’ klonk moeder.
     ‘Zeker niet’ zei ik instemmend.
      Alle drie moesten we lachen.
      ‘Ik kan alleen niet zien of deze piraat een haak heeft’ volgde ik. ‘Maar…’
      ‘O, het is Hook’ onderbrak moeder mij.
      ‘Dat denk ik ook’ knipoogde ik.
      De blos bij het meisje was nog steeds niet afgenomen.
      ‘Wil je anders het zand maar wegblazen, dan kan ik het niet meer zien.’
      Het meisje blies meteen hard het gouden zand uit mijn handen. 
      Ik wenste het gezin nog een fijne avond. Terwijl ik bij de tafel wegliep hoorde ik moeder en vader hard lachen, ‘Hoe kon ze dat nou weten.’

Als ik er aan terug denk verschijnt er weer een grote glimlach op mijn gezicht. Wat had ik daar een hoop geluk gehad! Ik haastte mij naar Kapitein Haak en gaf hem een beschrijving van het meisje en haar familie door. Mocht hij haar die avond nog tegenkomen, dan zou hij daar nog mooi op in kunnen spelen. Maar helaas… hij is haar niet tegengekomen.

Zo was er ook een jongen die graag wilde weten wat voor piraat hij was geweest. Hij was voor mij een grapjas. En wat denk je? Dit bleek nog te kloppen ook! Ik noemde een paar geintjes op die hij als piraat had uitgehaald; inkt om de randen van het glas van de verrekijker, zout in de suikerpotjes en andersom. “Dat zou jij inderdaad kunnen doen” lachte moeder. “Breng hem verder maar niet op ideeën” klonk vader. Zo apart dat ook dit weer klopte. De zeegoden stonden deze avond echt aan mijn kant!

Er is nog één situatie die ik graag met jullie wil delen. De laatste.
Ik liep door het park, toen uit het niets een jongen met een verstandelijke beperking voor mij stond. Zijn leeftijd weet ik niet, maar zag er wel ouder uit dan de rest van de kids van die avond.
    ‘Hoor jij bij Jack Sparrow?’ Vroeg hij mij.
    ‘Nee, daar hoor ik niet bij.’
    ‘Echt niet?’
    Ik schudde mijn hoofd.
    ‘Zit je ook niet in de film?’
    ‘Nee, ik zit niet in de film.’
    ‘Zeker weten?’
    ‘Vind je dat ik in de film pas?’
    Hij knikte, ‘Ja, in deel 3 of 4.’
    Het was even stil. Hij leek na te denken.
    ‘Dus je zat echt niet in de film?’
    ‘Ik zat echt niet in de film’ verzekerde ik hem.
    ‘Wat doe je hier dan?’
    ‘Ik ben een waarzegster. Ik kan vertellen wat voor piraat je vroeger bent geweest.’
    ‘Maar ik ben geen piraat…’
    ‘Ik vertel het over vroeger’ probeerde ik uit te leggen.
    ‘Toen was ik ook geen piraat.’
    ‘Jawel’ klonk één van de dames die met hem mee was. ‘En deze mevrouw kan daar meer over vertellen. Wil je niet weten wat voor piraat je bent geweest.’
    Nu knikte hij.
    Ik gaf hem een beetje zand wat door hem aandachtig werd bestudeerd. Daarna kreeg ik het weer terug. ‘Ik zie een heel groot schip’ zei ik terwijl ik met mijn wijsvinger door het zand ging. ‘Het is jouw schip.’
   ‘Nee, dat kan niet. Ik heb geen schip!’ hij keek weg.
   ‘En je hebt een hele grote schat gevonden.’
   Hij keek weer op. ‘Echt?’
   ‘Echt.’
   De jongen staarde naar mijn hand, ‘Doe niet zo gek. Dat is gewoon zand.’
   ‘Nee, dat is magisch zand. Daardoor kon ze net vertellen dat jij de kapitein van een schip bent geweest’ sprong dezelfde dame bij.
    Hij leek niet overtuigd.
    ‘Wil je het zand anders uit mijn hand blazen, dan kan ik niks meer van vroeger zien.’
    Hij knikte en blies alles met tweede harde zuchten weg.
    Hij bedankte me, waarna ze weg liepen. 
    Ik bleef staan.
    ‘Dus jij hebt vroeger een schat gevonden?’ Vroeg één van de andere dames.
    ‘Ja’ hoorde ik hem grinnikend zeggen.

Naast de vele leuke reacties, werd ik ook regelmatig vreemd aangekeken. Wat ik mij ergens ook wel weer kan voorstellen… Zo kreeg ik meerdere malen te horen waar mijn schoenen waren gebleven. En kwam er een mevrouw op mij afgelopen met de vraag of ik nou een gothic was. Waarom mijn antwoord klonk: Nee, een zeegeest. Aan haar gezicht te zien was dat een antwoord wat ze duidelijk niet had verwacht. Verder klonk er een hoop gefluister, “Nee joh! Die hoort bij het park…”
Heerlijk.

Ook dit jaar was weer een bijzondere, leuke, maar vooral magische avond. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar!

Liefs,
Sabrina

Terugblik op mijn Tinderdagen

~ Sabrinadiana ~ 1 reactie

Hier een kleine terugblik op mijn Tinderdagen. Dit is iets wat ik toch nog even met jullie wil delen. Waarom? Omdat het schijnt dat jullie, de lezers, het leuk vinden om persoonlijke dingen te lezen. Daarnaast is dit voor mij een mooi medium om het van mij af te schrijven. Goed… Tijd om mijzelf bloot te geven… Dit is een “onthulling” waar ik nog steeds over twijfel of het wel verstandig is om te doen, maar goed daar gaan we…

Een week geleden postte ik mijn tweede en daarmee laatste Tinderdagboek. Eigenlijk stond er niks spannends in. Geen bijzondere matches, geen vreemde verhalen. Het enige wat ik schreef was dat ik absoluut klaar was met Tinder. Voor alle duidelijkheid; dat ben ik nog steeds. En nog even voor de zekerheid; dit is geen dagboekbericht over een derde week.

Deze vleeskeuring is helemaal niks voor mij. Wie verzekerd mij dat ik echt met de persoon op de foto contact heb? Daarnaast; Do looks really matter? Plus hoelang heb je contact voordat je telefoonnummers uitwisselt? Voordat je met iemand afspreekt? Of iemand toevoegt op Facebook? En hoe zit het met bekenden op Tinder? Zijn daar (ongeschreven) regels voor? Hoe werkt dat in de wereld van Tinder?

De wereld van Tinder… zo anders dan mijn wereld…

Een wereld waarin ik veilig in mijn appartementje zit, achter mijn laptop en berichten typ voor mijn blog. Een wereld waarin ik het meeste door de lens van mijn camera bekijk. Een wereld waarin ik niet zo snel, zeg maar helemaal niet, zomaar op een jongen zou afstappen.

Alle likes die er de afgelopen week zijn uitgedeeld waren gebonden aan het experiment. Alle likes, op één na. Toen bekende ogen mij aanstaarde bevroor ik, ik kon niet naar links swipen. Klein ‘probleempje’, naar rechts lukte mij ook niet. Een Super Like dan? Nee, als hij mij weg zou swipen zou dat de dingen alleen maar ongemakkelijk kunnen maken. Ik besloot om er een nachtje over te slapen. De volgende dag keken de bekende ogen mij nog steeds aan. Ik wist niet wat ik moest doen. Het leek wel of ik last had van kortsluiting. Kom op, je vinger naar rechts swipen, hoe moeilijk kan het zijn?! Soms word ik zo moe van mezelf… In de middag was daar een vriendin. Zij vond dat ik hem moest liken en zelfs voor de Super Like moest gaan. En voor de Super Like ging ze… Ik werd overvallen door zenuwen. Kon aan niks anders meer denken dan aan het feit dat hij een melding zou krijgen dat hij een Super Like had ontvangen. Niet veel swipes later zou dan MIJN foto MET blauwe ster op ZIJN beeldscherm verschijnen. Dagen gingen voorbij, geen reactie. Net op het moment dat ik me er bij had neergelegd kreeg ik toch een like terug en waren we een match. Vanaf dat moment deden de andere matches, mijn experiment, er niet meer toe. Ik startte het gesprek, ja dit was het eerste gesprek wat ik startte. Iets wat ik normaal nooit zou doen. Normaal wacht ik af, kijk ik de kat uit de boom. Ruim 24 uur later kreeg ik een reactie terug. Het gesprek leek stroefjes op gang te komen en ook mijn blog kwam ter sprake. Hij had het gelezen, wilde weten onder welke omstandigheden wij een match waren geworden. Daar ging het fout… Ik antwoordde, maar kreeg geen reactie terug. Het liefst wilde ik Tinder verwijderen, maar dat deed ik niet. Ik had zelf nog een berichtje kunnen sturen, kunnen vragen waarom hij mij terug geliked had. Maar ook dat deed ik niet, durfde ik niet. Durf ik niet.

Wie het is?
Ik ga geen namen noemen. Het is al erg genoeg dat ik dit met jullie deel.

Goed… Ongemakkelijk dit. En dan te bedenken dat ik het met één druk op de knop allemaal kan verwijderen. Als ik bovenstaande teruglees denk ik; wat een drama queen ben ik toch. Waarschijnlijk wordt dit bericht dan ook maar door een handje vol mensen gelezen (dat hoop ik tenminste op dit moment heeel erg hard). En ach… wat heb ik te verliezen? Juist, helemaal niks.

Eigenlijk heb ik bovenstaande geschreven voor alle twijfelaars onder ons. Je bent niet de enige die iets eng kan vinden of ergens onzeker over is. Misschien denkt die ander en wel net zo over, dus;
Mocht jij nou iemand leuk vinden? Of een leuke match op Tinder hebben?
Stap er op af! Start dat gesprek! Laat je niet door je angsten tegenhouden.

Liefs,
Sabrina

Supermarkt

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Met mijn mandje vol loop ik door de supermarkt richting de kassa. Ik ga mijn boodschappenlijstje af in mijn hoofd. Ik heb alles. Wauw, das ook voor het eerst! Als ik bij de kassa’s aan kom zie ik dat maar twee van de zes kassa’s open zijn en voor beide staat een laaange rij. Gelukkig heb ik geen haast. Zoals altijd stap ik in de verkeerde rij. Om mij heen klinkt gezucht, gekreun en gemopper. De andere mensen waren duidelijk geïrriteerd door deze lange rijen. Ik begrijp dat het niet leuk is om lang te moeten wachten, maar waar maken ze zich druk om? Het is niet dat de kassière sneller gaat scannen door hun ongeduldigheid.

Als ik mijn boodschappen op de lopende band heb liggen voel ik een zacht trapje tegen mijn kuiten. Ik kijk op en zie een moeder met een kinderwagen achter mij staan. Het mannetje in de wagen (ik gok nog geen 2 jaar) trap vrolijk met zijn benen. 
   ‘Sorry,’ zegt ze waarna ze ongemakkelijk wegkijkt. Ze lijkt haar gezicht wat in haar hoofddoek te verstoppen.
   ‘Dat geeft niet’ glimlach ik vriendelijk, maar ze kijkt niet op.
   Het jongetje kijkt mij met zijn grote bruine ogen aan en wijst naar de lege winkelwagen die naast ons, bij de gesloten kassa, staat. 
   ‘Dat is een mooie wagen hè?’
   Het jongetje knikt enthousiast en begint breed te glimlachen.
   Ik zwaai naar het kereltje.
   Hij begint meer te stralen en begint wat te vertellen wat ik niet kan verstaan.
   ‘O, echt waar?!’ Ik trek er mijn wenkbrauwen bij op. Als ik kinderen en hun taaltje niet begrijp lijkt mij dit altijd de meeste passende reactie.
   Hij brabbelt nog wat meer, ik schud mijn hoofd en trek wat gekke gezichten. Het jongetje lacht en doet mijn bewegingen op zijn manier na.
   Moeder kijkt voorzichtig met een glimlach toe.
   Van de andere wachtende in de rij klinkt nog steeds gemompel.

Voordat ik het weet ben ik aan de beurt. Ik reken mijn boodschappen af, stop ze in mijn tas en kijk om naar het jongetje in de kinderwagen. Hij glimlacht nog steeds naar me. Zij pretoogjes stralen. 
   ‘Daaag’ zeg ik terwijl ik naar hem zwaai.
   Hij zwaait terug.
   Moeder glimlacht wederom naar mij.
   Ook de jongen achter haar in de rij zie ik glimlachen.

Ik zwaai nogmaals naar het kereltje die mij uitzwaait totdat ik de winkel uit loop.

Tinder – week 2

~ Sabrinadiana ~ 2 reacties

Opgelucht kan ik zeggen dat mijn tweede week Tinderen er op zit. Na mijn post vorige week werd ik door velen aangesproken. En bij de meesten kwam hetzelfde ter sprake; “Eigenlijk is je experiment pas geslaagd als je op een Tinderdate bent geweest”. Juist, een Tinderdate… slik… Sorry als ik jullie telleurstel, maar dat gaat dus niet gebeuren.

Goed een nieuwe week Tinder vraagt om aanpassingen aan mijn profiel. Ik heb wat andere foto’s uitgekozen en heb na wat denkwerk ook een korte tekst op mijn profiel staan. Is kijken of dit het verschil gaat maken…

Tinder week 2

Verder wil ik toch nog even benoemen dat ik geen gebruik ga maken van de Super Like. Mijn foto in beeld met de blauwe ster, super ongemakkelijk… Plus, gewone likes zijn al moeilijk genoeg om te geven.

Goed laten we maar over gaan tot mijn Tinderdagboek, want dat heb ik de afgelopen week natuurlijk weer dagelijks bijgehouden. De grote vragen: Is het mij gelukt om 3 likes per dag uit te delen? Hoe ging het zelf starten van gesprekken? En hoe lang houd het contact met Super Like (de match) nog stand?

Dag 9:
Vandaag ontving ik in zeer korte tijd twee Super Likes achter elkaar. Beiden heb ik naar links geswipet.

Ook heb ik vandaag nog contact gehad met Super Like (de match). Ik ben benieuwd hoe lang dit contact eigenlijk nog stand houdt.

En het zelf swipen? Ja, dat was een dingetje. 3 likes op een dag leek best wel veel. En dat was het ook op deze negende dag. Toen ik ’s avonds op bed lag kon ik niet slapen. Wat doe je dan? Normaal gesproken speelde ik dan een kort spelletje op mijn telefoon waarna ik vrijwel meteen in slaap val, maar natuurlijk nu niet. Want ja, ik heb nu Tinder en ik zat nog niet aan die 3 likes per dag. Uiteindelijk is het me gelukt om op deze dag vier foto’s naar rechts te swipen. Tot mijn grote verbazing waren 2 van de 4 likes ook meteen een match. Tijd om te slapen. Rechts in mijn scherm was het praatwolkje rood, ik wist dat dit door mijn nieuwe matches kwam. Daarnaast had Super Like (de match) mij ook nog een berichtje gestuurd, maar daar zou ik morgen wel op reageren. Ik weet niet waarom, maar om de één of andere reden moest ik van mezelf toch naar het scherm waarin alle matches en chats vermeld staan. Het was een heel vreemd gevoel… Het was al laat en ik moest echt gaan slapen, dat kon wel wachten tot morgen. Maar op de één of andere manier, negeerde ik die gedachte en luisterde naar mijn gevoel. Niet veel later verschenen mijn matches in beeld. Het duurde niet lang voordat mijn wenkbrauwen fronste. Er stond een extra match tussen, maar ik had helemaal geen melding gehad… Twee bekende ogen staarde mij aan, de uitgedeelde Super Like van dag 6 had mij terug geliked…

Dag 10:
Op deze tiende dag ben ik weer 2 matches rijker.
Wederom een Super Like gehad. Wederom naar links.

Het swipen ging vandaag een stuk beter dan de dag ervoor. Ik geloof dat ik vandaag wel de 8 likes heb gehaald. Wauw, das een mijlpaal. Ben trouwens nog een bekende tegen gekomen van de basisschool, dat was wel even gek. Heb die persoon namelijk in geen jaren meer gezien. Deze oud klasgenoot is trouwens naar links gegaan. Daarnaast was 1 van de likes heel snel, binnen een minuut ontving ik een melding dat ik een like terug had en dus een nieuwe match. Het was, totaal tegen mijn principes in, een Italiaan (sorry pap!). Na de melding van de match volgde al snel een berichtje in het Engels(?). Die had ik niet zien aankomen. Gelukkig was het geen Italiaans. Al snel was duidelijk dat hij uit Napels kwam, maar in Londen woonde en nu voor vakantie met zijn vrienden in Nederland was. Het duurde dan ook niet lang voordat hij mij uitnodigde om een drankje te drinken, gewoon Italianen onder elkaar. Was het de Italiaanse gastvrijheid of…??? Goed… Verder was het wel een aardig gesprek, maar meer niet. Ik kan jullie verzekeren dat dat drankje er ook later niet van zal komen.

De tweede match was een verrassing, omdat het niet iemand was die ik geliked had. Daarnaast was het nogal een vreemde vogel… Meiden is dit nog een match door jullie likes?!?

Daarnaast heb ik vandaag ook mijn eerste stomme fout gemaakt, maar als we de like aan Mister Italia meerekenen maakt is dit mijn tweede fout… Any way, wat ik gedaan heb? Tijdens het naar links swipen, wat ik normaal heel secuur doe, ging er iets mis. Per ongeluk had ik een foto naar boven geswipet en iemand dus een Super Like gegeven!!! O NEE TOCH?!?! Dit voelde zo rot…Op dat moment ging er wel even een haatgevoel aan Tinder voorbij. Kunnen ze daar geen waarschuwing bij geven?! Iets zoals:

“LET OP!
Je staat op het punt een Super Like te geven.
Weet je het zeker?”

Ik weet zeker dat een hoop mensen dit fijn zullen vinden.
Wat ik mij nog kan herinneren van de foto is dat het een foto was van een jongen/man die mosterd op zijn broodjes kroketten deed. O my… Wat had ik gedaan. Ik heb Tinder maar heel snel uitgezet.

Trouwens… vandaag is de eerste dag zonder berichten van Super Like (de match).

Dag 11:
Vanochtend vroeg twee meldingen. Twee nieuwe matches. Daarmee begon ik de dag met een totaal van 22 matches.

Eén van de twee bleek de Super Like, de foto met broodjes kroketten, te zijn. O help, dat heb ik weer. Ik had toch zo gehoopt dat die mij naar links zou swipen…

Vandaag was ook de dag waarop ik mijn eerste berichtje heb verstuurd. Dit eerste berichtje heeft voor behoorlijk wat onrust gezorgd. Want wat moest ik sturen? Ik wilde niet afgezaagd klinken. En wat als ik niks terug zou krijgen? Gisteren heb ik geprobeerd het perfecte berichtje samen te stellen, maar vanochtend kwam ik toch tot de conclusie dat hét perfecte berichtje niet bestaat. Dus toen ik eindelijk al mijn moed had verzameld en de woorden had getypt, kostte het mij zeker nog een kwartier om op verzenden te drukken. Want was dit niet te suf? Maar ja, wat had ik te verliezen? Ik werd overvallen door een gevoel dat ik niet goed kan omschrijven. Ik denk dat je het kan vergelijken met zenuwen, maar dan nog tien keer zo erg. En ja, uiteindelijk heb ik op verzenden gedrukt en daarmee, wat op dit moment als het stomste bericht ooit voelt, verstuurd. Tot op heden heb ik alleen nog niks terug gehad. Dus erg succesvol was mijn actie (nog) niet.

Ook vandaag heb ik niks van Super Like (de match) gehoord.
En wat het swipen betreft. Alles is naar links gegaan. Ik kreeg het niet voor elkaar om iemand naar rechts te swipen.

Dag 12:
Omdat het voor mijn experiment moet ben ik vandaag weer gaan swipen. Dit ging met veel tegenzin, ik merk dat ik er een beetje klaar mee ben. Desondanks heb ik toch met moeite iemand naar rechts geswipet, al ben ik deze vleeskeuring wel helemaal zat. Ik heb contact met twee heren en dat vind ik wel prima zo. Tenminste… van degene waarbij ik zelf het bericht startte heb ik nog geen reactie gehad, dus dat is niet echt contact te noemen. Van Super Like (de match) heb ik ook niks meer gehoord. En gelukkig heeft Mister Italia ook niks meer van zich laten horen.

Tot mijn grote verbazing kreeg ik vandaag weer een berichtje van Super Like (de match). Hij was de afgelopen dagen druk geweest. Hij gaf aan dat hij mij wel cool vond en vroeg of we ons gesprek niet op Whatsapp voort konden zetten. Ik twijfelde. Ik ben niet iemand die snel mijn telefoonnummer uitdeelt. Maar ach, kon het kwaad? Het is niet dat hij graag wilde afspreken en ik met één of andere smoes moest komen omdat ik daar echt niet op zit te wachten (en ahum… niet zou durven, maar dat is een ander klein detail). Dus telefoonnummers werden uitgewisseld.

Wat misschien wel de grootste (en leukste) verrassing van de dag is geweest is dat ik een berichtje terug kreeg van de match waarbij ik het gesprek startte. Het gesprek kwam zo waar op gang.

Ben vandaag trouwens een nieuwe match, door een oude like, rijker. Maar daar ga ik niks mee doen.

Dag 13:
Wederom een nieuwe match uit oude likes.
En er is wat geappt met Super Like (de match). Hij moest vandaag in Amersfoort zijn om wat op te halen en vroeg of ik het leuk vond om af te spreken. Oeps… Voor degenen die hoopten op een Tinderdate, sorry ik moet jullie terlleurstellen. Ik heb hem gezegd dat ik niet kon. Heel slecht, ik weet het. Maar ik zag, correctie zie, het gewoon niet voor me. Wat weet ik nou over deze Super Like (de match). Voor hetzelfde geld is hij een bloeddorstige seriemoordenaar…

Dag 14:
Vandaag kreeg ik weer een bericht van Mister Italia. Toen ik vroeg of hij nog in Nederland was, antwoordde hij dat hij inmiddels weer in Londen zat. Gelukkig…

Vandaag weer een berichtje van Super Like (de match).

Verder heb ik vandaag niet geswipet, daar ben ik echt klaar mee.

Dag 16:
Vandaag was mijn laatste Tinderdag. Gelukkig!
Ook vandaag is er niemand naar links of rechts gegaan.

Wederom contact met Super Like (de match). En  Mister Italia is vandaag gelukkig weer stil gebleven.

Vandaag kreeg ik in de avond ineens een berichtje van één van de overige matches. Beetje laat als je bedenkt dat we op 16 mei een match waren. En aangezien vandaag de laatste dag is heb ik dan ook besloten om niks terug te sturen.

De twee weken Tinder zitten er op.
In totaal had ik 24 likes en heb ik met 7 heren contact gehad. Ik heb geduurende deze twee weken bijna de hele periode contact gehad met Super Like (de match) en ik ben heel benieuwd hoe lang dit contact blijft.

Tijdens mijn experiment, ben geheel tegen mijn verwachtingen in, een hoop bekenden op deze app tegengekomen. Ergens was dat wel vreemd.

Op de vraag of er ook een derde week gaat komen kan ik jullie vertellen dat die er niet gaat komen. Sorry jongens! Maar na twee weken Tinderen kan ik echt zeggen dat dit getinder helemaal niks voor mij is. Ik zal mijn Tinderaccount dan ook uiteindelijk gaan deactiveren en de app verwijderen.

Mocht je zelf nou benieuwd zijn geraakt naar Tinder? Ik zeg; probeer het gewoon een weekje uit. En mocht je problemen hebben met rechts swipen, dan kan je altijd nog een vriendin inschakelen voor hulp 😉

Voor alle Tinderaars die het wel heel erg leuk vinden om naar links en rechts te swipen heb ik nog maar één boodschap: Succes en heb plezier, maar vergeet niet dat er meer is dan mooi op de foto staan.

Liefs,
Sabrina