November bijna hier 🎉

Volgende week begint november. Eindelijk weer tijd voor de National Novel Writing Month! De afgelopen jaren ben ik iedere november aangegaan om in een maand tijd een verhaal van 50.000 woorden te schrijven. Dit gaat mijn 6e Nanowrimo avontuur worden.

Waar ik voorgaande jaren gewoon begon met schrijven en vorig jaar voor het eerst echt beetje een “plan” had, ga ik het dit jaar weer heel anders aanpakken. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik een gestructureerde planning heb opgezet. Bijna…

Personages uitgewerkt ✔️ – of nou ja bijna… Ik ben nog niet helemaal tevreden over één van de namen. (Jáwel, het bekende “Sabrina kan-niet-kiezen-namen-probleem” doet weer voor..)
Gebeurtenissen puntgewijs ✔️
Indeling hoofdstukken ✖️/✔️ – laten we zeggen bijna af.
Een idee voor ‘t einde ✖️- I’ve got no clue…

Het enige wat ik straks moet doen als Nanowrimo eindelijk begint; is minimaal 2.000 woorden per dag uit mijn vingers krijgen en wie weet heb ik dit jaar dan éindelijk een verhaal af waar ik écht tevreden over ben. O ja… en natuurlijk een passend einde verzinnen 😅

Natuurlijk zal ik jullie ook dit jaar weer op de hoogte houden over mijn voortgang. Mijlpalen (of diepte punten, want dat kan natuurlijk ook…) zal ik op mijn blog posten, verder updates zullen te volgen zijn via mijn Facebookpagina en Instagram. Dus mocht je het leuk vinden om op de hoogte te blijven over mijn November schrijfavontuur volg me dan 😉

Dit is het voor nu.  Tot binnenkort!

Liefs,
Sabrina

Advertenties

Onze Lieve Vrouwentoren

Zaterdag 8 September, Open Monumentendag. Kaartjes - Copyright.jpg
De dag dat ik eindelijk deed wat ik eindelijk al heel lang wilde doen. En tegelijkertijd was het ook een beetje angsten overwinnen.

In Amersfoort staat een prachtige toren, de Onze Lieve Vrouwetoren. En die toren is voor publiek toegankelijk. Je kan er helemaal naar boven! En dat is iets wat ik al heel lang wil doen. Het is er alleen nooit van gekomen, daarnaast werkt de hoogtevrees waar ik last van heb ook lekker tegen 😉

Oké, eerst wat praktisch info.
De Onze Lieve Vrouwetoren is ruim 98 meter hoog (98,33 meter om precies te zijn) en is gebouwd in de Middeleeuwen. De toren heeft de bijnaam “Lange Jan”. En wat deze toren extra bijzonder maakt is dat deze toren maar liefst 100 klokken telt! Dit is uniek in de wereld.

Voor degenen die zich afvragen waarom er alleen een toren aan de rand van het Lieve Vrouwekerkhof staat heb ik een antwoord. Want was er ooit niet een kerk? Ja, die was er. Vroeger was de toren onderdeel van een katholieke kerk die voor de toren stond. De kerk werd in de tijd van de beeldenstorm overgenomen door protestanten. Die de kerk voor andere doeleinde gebruikte. Bijvoorbeeld als opslagplaats voor buskruit en als laboratorium waar granaten werden gevuld. Door de onvoorzichtigheid van een medewerker, die schijnt zijn pijp aangesloten te hebben (wat niet echt handig bij een opslagplaats voor buskruit), ontstond er een explosie. Het dak van de kerk was van hout, dus je kan wel nagaan wat er gebeurde. En uit eindelijk is er begin 1800 besloten om de ruïne af te breken. De toren is blijven staan.

Samen met een vriendin besloten we op de drukke Open Monumentendag, zaterdag, te kijken of wij nog kaartjes konden bemachtigen voor deze klim. En we hadden geluk! Er waren nog precies twee kaartjes voor de groep van 15.30 uur. We moesten wel even wachten, bijna 2 uur, maar dat maakte niet uit.

Om 15.15 uur stonden wij voor de grote deur van de toren. We waren er klaar voor. Ondanks dat je je voorbereid op een héle klim, is de klim toch langer dan gedacht. Zeker het eerste stuk naar boven, dat is dan ook meteen het rottigste stuk. De traptreden zijn onderaan de toren het breedst en grootst, maar er zitten ook een hoop ‘deuken’ in deze eerste treden, wat behoorlijk vervelend loopt.

In de toren - copyrightTijdens onze klim hadden we een vrij gemengde groep, veel ouderen (50 plussers?), twee ouders met kinderen, een zwanger koppel (maar echt, chapeau om deze toren zwanger te beklimmen). Ik denk dat wij (afgezien van de kids, de jongste deelnemers waren. En ik loop al naar de dertig, dus dat zegt wel wat over de groep). En dan was daar onze tourgids, die toch al naar de 70 ging. Waar iedereen (ja wij ook) bij het eerste stukje hijgend, puffend en kreunend plaats naam op de banken op de eerste verdieping, stond onze gids met een glimlach voor ons – met hem niks aan het handje. Na een uitleg over de kamer waar we ons in bevonden en de gigantische confrontatie dat we nog niet eens een kwart van de toren hadden beklommen volgde wij onze weg naar de eerste buitenverdieping. De hoogte viel me eerlijk gezegd mee, ik had verwacht dat het hoger was. Voor iemand die last heeft van hoogtevrees was het tot nu toe prima te doen. Vanaf deze toren had ik trouwens prima zicht op mijn huisje in de binnenstad. Super leuk!

Daarna gingen we een verdieping verder, waarbij we in een kamertje kwamen waar een hele grote muziekmolen staat (dit is één van het weinige automatische in deze toren).

De 2e buitenverdieping volgde. Dit was toch wel een stukkie hoger. Er viel veel meer te zien. Ik probeerde over de balustrade naar beneden te kijken, dit was echter niet goed mogelijk. En misschien ook maar beter ook… Want doordat ik geen diepte kon zien, (zegmaar strak langs de toren naar beneden), had ik ook geen last van mijn hoogtevrees. En op deze 2e buitenverdieping bevind zich ook nog eens het kamertje waar de beiaardier zijn klokkenspel speelt. En wat hadden we een geluk! De beiaardier zat in zijn ‘kamertje’ en wilde een deel van de groep maar al te graag wat vertellen over zijn beroep. Want iedereen die denkt dat deze toren automatisch werkt komt bedrogen uit. Het klokkenspel is handwerk.


En als laatste gingen wij naar de 3e buitenverdieping. Het één na hoogte punt van de toren. Je zou nog hoger kunnen, maar i.v.m. de veiligheid is dat niet mogelijk, omdat daar geen hekken/balustrades zijn.

Het uitzicht vanaf dit laatste punt is echt fenomenaal! We hadden mooi weer, wat ons uitzicht alleen maar groter maakte. Zo konden wij de volgende dingen zien;
Klok, Onze Lieve Vrouwetoren - Copyright
x In een kuil was de stad Utrecht te zien, met het stadhuis.
x De televisietoren van Hilversum.
x Een grijze vierkante vlek, de Rembrandttoren in
Amsterdam.
x Almere.
x Het Ijsselmeer.
x En de windmolens van Spakenburg.

Wat een uitzicht! Bizar, dat we vanaf de toren zo veel en zo ver konden zien.
Kort daarna volgde de tocht naar beneden, zonder tussenpauzes op de andere verdiepingen. 363 treden naar beneden… (Yes, we waren al die 363 treden ook al op gegaan…)

Onze gids gaf nog de tip om bij het naar beneden lopen niet naar binnen te kijken, maar je ogen te richten op de buitenwand van de toren. Tsja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je wilt zien waar je je voeten zet en als je naar je voeten kijkt, dan kijk je dus naar ‘binnen’. Ik ben gelukkig niet duizelig geworden, want stel je voor dat je draaierig naar beneden loopt (in rondjes). Poeh…

Het was een zeer interessante tocht, zeker een aanrader! En al helemaal als je in Amersfoort woont. Hou er wel rekening mee dat je 363 traptreden op en ook weer af moet. In totaal 726 treden. Dat zijn een hoop! Ik zal eerlijk zijn, toen ik eenmaal weer met beide voeten op de grond stond voelde ik de 762 treden wel echt in mijn benen.

Tot slot; Dikke respect voor de vrijwilligers en beiaardiers die deze toren bijna dagelijks beklimmen.

Liefs,
Sabrina

 

Beeldentuin

Begin deze maand bezocht ik de beeldentuin in Garderen. Ik zal eerlijk zijn, toen mijn moeder en tante zeiden dat ze daar naartoe wilden gaan was ik niet direct enthousiast… “Neem je camera mee, misschien kan je wel mooie foto’s maken.”

Juist, misschien…
Mijn moeder en tante waren hier jaren terug eerder geweest. Toen hadden zij ook foto’s gemaakt. Allerlei beelden stond hutje mutje bij elkaar. Eigenlijk onmogelijk om leuk op de foto te zetten. Maarja, er kan een hoop veranderen in een aantal jaar. En eerlijk gezegd klonk het ook wel een beetje stoffig. Een beeldentuin… No offense, maar is dat niet iets waar alleen oude mensen naartoe gaan? Ik ging mee, maar besloot er niet al te veel van te verwachten. Naast dat er allemaal beelden zouden zijn, was er ook een zandsculptuur tentoonstelling. Toen de tijd was die niet heel groot, maar het is natuurlijk wel leuk om te fotograferen.

“En er zijn ook grote appels, beschilderd in allerlei kleuren…”
Over die appels vertelde mijn moeder wel vaker. Die zijn ook mooi om op de foto te zetten. “Pas maar op, nog even en als we er zijn blijken die appelbeelden weg te zijn’ grapte ik.

Ik zal eerlijk zijn; de beeldentuin in Garderen is me heel erg meegevallen. Het was een grote verrassing, want er was echt veel te zien. En de zandsculpturen? Die waren prachtig. Oude schilderijen van oude schildermeesters, waaronder Rembrandt, waren van zand gemaakt. Het meisje met de parel, Het melkmeisje, De nachtwacht en nog veeeel meer, allemaal van zand. Het publiek was lang niet zo oud als ik verwacht had. Er waren leuke winkeltjes, leuke eetgelegenheden én de appelbeelden? Tsja, drie maal raden… Die hadden ze niet meer!

Hier alvast een paar foto’s, maar meer zullen volgen in een losse post 😉

Liefs,
Sabrina

Amersfoort – Open Monumentendag 2018

Zaterdag 8 September 2018.
Open Monumentedag, de dag die je de kans geeft om een uniek kijkje te nemen in de historie van Amersfoort. (En natuurlijk bij een hoop andere monumenten in Nederland)

Geboren en getogen (dat laatste niet in Amersfoort), maakt mij een echte Keientrekker! Wat is er dan mooier dan dat je een kijkje kan nemen achter de historische deuren, die normaal gesproken gesloten zijn of  gebouwen waar je normaal niet zo snel binnenstapt.

Panorama - Copyright
De plekken waar ik een kijkje heb genomen:
x Oude Stadhuis
x Centrum voor Archeologie
x De Koppelpoort
x Sint-Franciscus Xaveriuskerk
x Oud-Katholieke kerk H. Georgius
x Sint-Joriskerk
x Stad van Cahen
x Mannenzaal
x Onze Lieve Vrouwetoren

Het waren allemaal stuk voor stuk prachtige monumenten. De één verrassender dan de ander. Ik kan het zeker voor volgend jaar aanraden!

Hieronder een kleine impressie van die zaterdag, want ook dit is Amersfoort 😉

Liefs,
Sabrina


HOERA, 2 jaar!

Het is misschien al een beetje laat om nog een post te plaatsen, maar ik kan het toch echt niet laten om op deze dag hier helemaal niks van mij te laten horen. Want vandaag was speciaal! Vandaag bestaat mijn blog, Liefs Sabrina 2 jaar!

Ergens een gek idee dat ik twee jaar geleden mijn eerste post online zette op Liefs Sabrina. De afgelopen tijd ben ik hier alleen minder actief geweest dan ik zou willen, maar dat probeer ik nu langzaam maar zeker goed te maken 😉

Dus tot de volgende keer lieve lezers!

Liefs, Sabrina


Kapperrr

V E R V O L G :  G O U D E N  T I P
Gisteren kon ik dan eindelijk, met mijn inmiddels niet meer zo rode lokken, terecht bij de kapper. Althans ik dacht dat mijn haar niet meer zo rood was… Want toen ik vanochtend op de fiets zat en de zon lekker scheen, zag ik in de weerspiegeling van een winkelruit toch nog een rode gloed bovenin mijn haar zitten. O jee…

Studio Binamar

Ik liep natuurlijk veel te vroeg de salon binnen. Op de één of andere manier dacht ik dat ik om 09.30 uur een afspraak had staan, ondanks dat er in de agenda op mijn telefoon 10.00 uur stond. A fijn, dan nog maar even de stad in.

Om tien voor was ik weer terug. Er werden een aantal folies in mijn haar aangebracht om een aantal plukjes op te lichten om te zien of het wat zou worden. Zou het überhaupt wel pakken?

Uit ervaring weet ik dat het oplichten van mijn haar best wat tijd in beslag neemt. Gelukkig had ik deze keer een e-book op mijn telefoon staan. De tijd ging nu een stuk sneller, voordat ik het wist hingen mijn haren in de spoelbak. Mijn haren werden geföhnd en het resultaat was al snel te zien. Ondanks dat het voor mij er best aardig uitzag, vroeg ik voor de zekerheid toch of het iets was geworden waar hij wat mee kon. En dat was gelukkig zo.
New Hair 10
Waar ik dacht dat ik een nieuwe afspraak moest maken voor de complete behandeling, bleek dat ik direct verder geholpen kon worden en werd in de rest van mijn haar folies aangebracht. En wederom ging de tijd snel. Voordat ik het wist werden mijn haren weer uitgespoeld, gedroogd en in de verf gezet.

En zie hier het resultaat!!!
Ik ben er echt ontzettend blij mee 🙂

Liefs,
Sabrina