Nieuwe Look

Precies 10 dagen geleden, op 10 oktober, ging ik naar de kapper. De knipbeurt zelf stelt meestal niet zo veel voor; puntjes, meer niet. TENZIJ het echt nodig is. Wat bij mij altijd het meeste tijd in beslag neemt is het verven. Dan weer lichter, dan weer donkerder, een keer rood, gekleurde plukjes, een veertje hier een veertje daar, noem maar op.

Meestal speur ik van te voren het internet af opzoek naar leuke ideeën voor een nieuw model of andere kleur. Daarnaast kijk ik ook altijd naar de foto’s die mijn kapper, Nanny’s HariDo, post op Facebook en Instagram. Dit keer kwam ik uit bij rosé blond. Maar ja was dat wel mogelijk met mijn haar? Mijn haar had veel blond aan de onderkant, als ik het mij goed herinner was ik toen voor een balayage gegaan, maar het zou zo ook maar een ombre kunnen zijn geweest…

Rosé is wat ik mij in mijn hoofd haalde. Daarbij geen idee of het mogelijk was. En hoe wilde ik het nou precies? Het hele haar of plukjes hier en daar? Of wilde ik al dat blonde wat ik had rosé blond hebben? Wat wel duidelijk was is dat ik totaal nog geen idee had hoe ik het wilde hebben, het enige wat ik wist wat de kleur. En dan wist ik nog niet eens zeker of het met mijn donkere haar (met blonde onderkant) mogelijk was…

In plaats van telefonisch een afspraak te maken besloot ik om even bij mijn kapper binnen te stappen. Zo kon ik vragen naar de mogelijkheden, konden zij zien waarmee ze moesten werken en kon er makkelijker worden inschatten hoeveel tijd de klus in beslag zou nemen (indien dit natuurlijk mogelijk was). Inmiddels stond er een mapje “Ideeën voor kapper” op m’n telefoon waar allerlei toffe roze-achtige kapsels in stonden.


Om 08.30 uur liep ik op 10 oktober de salon in. Toch wel met een enig onderbuik gevoel. Inmiddels was voor mij duidelijk dat ik niet mijn hele haar roze wil de hebben, dat was misschien toch wel iets té drastisch, maar ging ik dit echt doen? Na nog een kort overleg met mijn kapper werd mijn haar goed door geborsteld waarna de ontkleuring er werd ingezet. De blonde plukken werden zorgvuldig uitgezocht en hoog ingezet met ontkleuring. Langzaam maar zeker werd mijn haar één grote folie bos. De overige blonde plukken werden ingesmeerd met een vloeibare, bijna waterige, bruine haarverf die gelijk was aan mijn eigen kleur. Ik geloof dat ik bijna een uur met de ontkleuring in m’n haar heb gezeten, misschien zelfs wel langer…

Terwijl ik met zo’n dertig folies in m’n haar zat liet de kapper mij de tube met roze verf zien die hij zou gaan gebruiken. De verf was best wel roze, ik denk dat je de kleur wel kan vergelijken met fuchsia roze. Das best heftig, niet waar? Nou dat vond ik in ieder geval wel. De kapper bood toen aan om te kijken of hij de kleur wat zachter kon krijgen. Dit werkte helaas averechts. De kleur in zijn mengschaaltje kleurde stoplicht rood. Oeps.. Dan toch maar voor fuchsia roze!

Na het uitspoelen van de ontkleuring was het tijd voor de roze verf. Het ging om kleuring uit een tube, die tot ongeveer 8 weken in je haar blijft zitten. De opgelichte plukken werden uit mijn natte donkere haarbos geplukt en één voor één ingesmeerd met de fuchsia roze verf. Nadat de roze verf lang genoeg in mijn haar had gezeten werd het er uitgespoeld en volgde een beschermend haar conditioner van Olaplex. (Zowel de ontkleuring als de bruine en roze haarverf waren ook met een formule van Olaplex gemengd om zo mijn haar tijdens de verfbehandelingen te beschermen.)

Toen ik eenmaal weer met een handdoek om mijn schouders in de kappersstoel zat bekeek ik mijn haar in de spiegel. Tussen al dat natte bruine haar zaten alle roze plukken bij elkaar geplakt. Zo ontzettend roze dat ik dacht: “O mijn hemel, wat heb ik nu gedaan…’
Het was niet echt spijt wat ik voelde, maar het was wel OVERduidelijk dat ik moest wennen aan mijn nieuwe look. Gelukkig ging dat sneller dan gedacht. Na ruim vijf uur liep ik super blij met roze lokken de salon uit. (Ja! Ik heb daar ruim 5 uur lang in de kappersstoel gezeten).

Helaas is deze rosé kleur niet permanent, wat betekent dat hij langzaam maar zeker met iedere wasbeurt wat minder zal worden. Maar gelukkig zijn daar de gekleurde haarmaskers die door mijn kapper verkocht worden. Het is een tube van het door hun veel gebruikte merk CHI. Van dit kleurenmasker hoef ik één keer in de week, maar een heel klein beetje toe te voegen aan mijn (witte) conditioner. Er moet een weegschaal bij aan te pas komen en er zit wellicht wat tijd in, maar het helpt mij wel om de rosé kleur te behouden 🙂

Voor iedereen die benieuwd is naar welke kapper ik ga.
De oplettende lezer is de naam misschien al opgevallen, de kapper waar ik mijn haar altijd laat knippen en verven heet Nanny’s HairDo (voorheen bekend als Haarmode Nanny). Deze salon zit op het Neptunusplein en is van dinsdag t/m zaterdag geopend. Nanny’s HairDo is een gezellige salon, waar ze naast haar producten ook nog hele leuke sieraden en andere accessoires verkopen. Wat ik zelf heel fijn vind aan deze salon is dat ze werken met een vast team die al jaren met elkaar werken. Daarnaast hangt er een echt ‘huiskamergevoel’.

Nanny’s HairDo online:
Website: www.NannysHairDo.nl
Instagram: Nannys_HairDo
Facebook: Nanny’s HariDo
Twitter: @HaarmodeNanny

Tot slot heb ik natuurlijk nog de foto’s van mijn verfresultaat 😉
Armand, nogmaals heel erg bedankt voor deze nieuwe look!


Goed dit was het voor. Tot de volgende keer!

Liefs,
Sabrina

Advertenties

Mysterieus Pakketje

Het begon allemaal afgelopen maandag, 18 September 2017.
Aan het begin van de middag ontving ik in mijn PostNL app de melding dat er een pakketje voor mij klaar stond. Het zou de volgende dag tussen 12.00 uur en 14.00 uur bezorgd worden.

Mijn eerste reactie was “Huh? Maar ik heb toch helemaal niks besteld…”
Ik controleerde mijn mail en had inderdaad geen bestellingen staan die ik nog moest ontvangen.
Had ik dan meegedaan aan wedstrijden? Nee, voor zover ik wist niet meer. Ik had nergens bericht van gekregen dat ik wat gewonnen had. Ik had aan niemand mijn adresgegevens doorgegeven. Hoe kon dit?

Uit enige verbazing plaatste ik een post op Facebook.
Waar direct aan aantal vrienden op reageerden.
“Misschien een foutje van PostNL?”
“Wellicht een verrassing”
“Kijk je uit? Er gaan de laatste tijd hele rare verhalen rond over pakjes die afgeleverd worden maar dan ineens weer opgehaald worden…”
“Is het niet toevallig een melding van een pakket die je eerder hebt ontvangen? Dat had ik een tijd terug in elk geval..”
“Misschien hebben ze je verhaal over haarproducten wel gelezen ;)”

De derde reactie was ook, voor heel even, door mijn hoofd geschoten. Maar hoe groot is de kans dat dat gebeurd? Ja… aan de andere kant, je weet maar nooit.

Ondertussen deed ik een poging om de afzender te Googlen. CPD. Ik had werkelijk geen idee wie het was, waar het voor stond. Het adres deed mijn wenkbrauwen alleen maar meer fronzen. Ik kwam namelijk uit bij het hoofdkantoor van L’oréal in Hoofddorp. Wat kon dit pakketje toch zijn? Zou het echt zo’n ‘nep’ pakket zijn?

Ik had besloten om het pakket toch aan te nemen. Klopte het niet? Dan kon ik het linea recta naar het postkantoor om de hoek brengen voor een retourtje.

Goed… Vandaag heb ik het pakketje in ontvangst genomen.
Bij openen ging ik als eerste direct opzoek naar een papier. Een factuur, een retourformulier. Ik was opzoek naar bewijs van een bevestiging dat het goed zat of wellicht hartstikke fout was. Ik kan jullie vertellen dat ik opgelucht adem haalde toen ik de toch wel zware door openmaakte. Ik citeer:

“Gefeliciteerd!
U bent de gelukkige winnaar van een Loving Blends Avacado Karité pakket!
Veel plezier ervan!
Het Garnier – Nutrisse team”

In de doos zat een zwart tasje wat met een strik was dichtgebonden. In grote letters stond er L’Oréal Paris op het tasje. In het tasje zelf zat een Avacado Olie en Karité Boter shampoo, conditioner én haarmasker van Garnier’s Loving Blends.


Wat een grap! Ik was gewoon één van de winnaars!
Het was zooo lang geleden dat ik hier aan had deelgenomen, dat ik het niet meer wist. Maar wees eerlijk, je verwacht ook niet dat je iets zult winnen. Ik niet tenminste. Meestal doe ik mee onder het mom van “Niet geschoten is altijd mis”.

Na het bestuderen van de producten schoot ik in de lach. Een tijdje terug had ik een oproep op Facebook geplaatst meet daarin de vraag of mijn vrienden een goed middel wisten tegen pluis haar (vandaar ook die ene reactie 😉 ). En wat denk je… Deze Loving Blends shampoo, conditioner en haarmasker zijn voor zeer droog of pluizig haar! Wat een toeval! Haha!

Ik wil L’oréal Paris en Garnier hartelijk bedanken voor deze verrassing! Ik ben er erg blij mee en kijk er naar uit de producten uit te proberen. (Ik voel een nieuwe post aan komen ;))

Tot de volgende keer lieve lezers!

Liefs,
Sabrina

Egyptisch Goud Randje

Bijna drie weken geleden, dinsdag 29 Augustus om precies te zijn, was het dan eindelijk zover.
Om 10.00 uur zaten we in de auto op weg naar Leiden.

Het Rijksmuseum van Oudheden.
Niet een heel groot museum, maar ook niet heel klein.
Een museum van drie verdiepingen.
Het museum met een prachtige collectie aan Egyptische artefacten.

Al jaren stond dit museum op mijn lijstje van plekken die ik graag wil bezoeken. En dat heeft niet zomaar een reden. Zoals velen van jullie misschien al weten ben ik dol op geschiedenis. Altijd al geweest. Maar ik heb echt een zwak voor het oude Egypte. De piramides, Farao’s en hiërogliefen. Ik heb er een enorme fascinatie voor. Wat zou ik graag terug in de tijd willen reizen om een kijkje te kunnen nemen in dat prachtige oude Egypte.

Ik heb mijn liefde voor het oude Egypte niet altijd gehad. Tijdens mijn jaren op de middelbare school had ik helaas alleen in mijn eerste twee jaar geschiedenis. Die lessen werden gegeven door een lerares die een passie had voor Egypte en alles wat daar bij hoorde. Bijna iedere les ging dan ook wel over Egypte.  Zelfs zo vaak dat het bij mij mijn neus uit kwam (iets wat ik me nu natuurlijk niet meer kan voorstellen). Ik kan mij nog goed herinneren dat ik ooit een keer dacht; “Weer dat stoffige Egypte…”
Of ik mijn liefde voor deze indrukwekkende geschiedenis van het leven rond de Nijl aan mijn docente van toen de danken heb, ik weet het niet… Ik ontdekte de Farao’s, piramides en de rest ergens in mijn derde of vierde schooljaar. We moesten toen een spreekbeurt houden. Met dank aan mijn moeder kwam ik op het idee om mijn spreekbeurt over Toetanchamon (de jongste Farao (tot nu toe ontdekt) ooit) te houden. Wauw wat vond ik dat geweldig! Ik had collage’s gemaakt en had een spreekbeurt van, volgens mijn klasgenoten, té veel kantjes. Maar ik kon er geen genoeg van krijgen.

Toen in 2012 de speciale tentoonstelling van Toetanchamon, die de hele wereld over reisde, zijn stop in Nederland maakte kon mijn geluk niet meer op. Dit was mijn kans om de schatten, sarcofaag en hét dodenmasker waar ik ooit over vertelde te zien. Helaas heb ik de tentoonstelling nooit bezocht…


Maar gelukkig hebben we in Leiden het Rijksmuseum van Oudheden. Het museum van Nederland met een vrij grote Egyptische collectie. En deze zomer was dan eindelijk het moment dat ik deze mooie schatten uit het verre verleden mocht aanschouwen. Het is moeilijk te geloven dat de stukken die ik in Leiden gezien heb duizenden jaren oud zijn. Hoe hebben de mensen die dingen toen ooit kunnen maken? Hoe maakten zij in vredesnaam die grote piramides?! Het materiaal waar deze van zijn gemaakt wegen zeker wel tonnen!

Dit museum had voor mij een aantal highlights:
* De tempel in de hal.
* Een stuk van een tombe met een gat in de wand, gemaakt door grafrovers.
* Dat de meeste stukken gewoon in open lucht stonden, een deel is maar afgeschermd
door glas.
* De verschillende sarcofagen, prachtig versierd met hiërogliefen in allerlei kleuren.

Het was een vrij fris bezoek. Reden hiervoor is dat het o.a. bij de Egyptische tentoonstelling continu 19 graden Celsius is. Dit geld ook voor een aantal andere ruimtes van het museum.

Het Rijksmuseum van Oudheden is zeker een aanrader! Afgezien van de prachtige zalen die gevuld zijn met Egyptische schatten, hebben ze ook een aantal andere mooie tentoonstellingen. Al steekt voor mij de Egyptische er met kop en schouders boven uit.

Tot slot heb ik nog een paar foto’s. Of nou ja… eerlijk gezegd zijn het er iets meer dan een paar…

Tot de volgende keer!

Liefs,
Sabrina


Recap

De afgelopen 8 maanden (en 24 dagen) is er een hoop gebeurd. Dit bericht is een recap van de afgelopen 8 maanden.

Januari 2017
In Januari kocht ik twee goudvissen, Coco en Nuts. Twee goudvissen die het al snel heel erg gezellig bleken te hebben… Na een paar dagen dreven er allemaal eitjes in de kom. Eén van de twee had kuitgeschoten. Wat een feest… Kort daarna gingen ze één voor één dood… Januari was ook wanneer ik mijn laatste werkdag had bij de dierentuin.

ColoristaFebruari 2017
Februari was van een nieuwe start, een nieuwe baan met nieuwe collega’s.
Daarnaast stond Februari ook in het teken van het uitproberen van L’oreals uitwasbare haarverf van Colorista. Eerst de meest lichte kleur, deze was echter niet in mijn haar te zien…

Maart 2017
Ook deze maand kleurde ik mijn haar met de kleuren van Colorista. Eerst de donker roze, die voor een wat rose gloed zorgde in de lichte plukken van mijn haar. Daarna paars, deze kleur ging er gelukkig net zo makkelijk uit als het donker roze. En eind Maart waagde ik mij aan turquoise. De kleur speciaal voor donker haar, de kleur die na 15 wasbeurten uit mijn haar zou moeten zijn. Ai, niks was minder waar. De kleur was helaas alleen te zien in mijn lichte punten en alsof dat nog niet jammer genoeg was, kreeg ik de kleur ook niet meer uit mijn haar!!! De shampoo bleef maar blauw. Uiteindelijk kon ik na EEN MAAND naar de kapper, omdat de kleur toen eindelijk niet meer afgaf. (Met dank aan de anti-roosshampoo van Head & Shoulders. Mocht je ooit haarverf uit je haar willen, dan is Head & Shoulders echt aan te raden!). Ook ging ik net als vele anderen deze maand naar de stembus en verrichte mijn burgerplicht.

April 2017
Deze sprookjesfan ging deze maand naar Beauty and The Beast. Wauw wat een film was dat! Ondanks dat ik dol ben op sprookjes had ik hier de tekenfilm van Disney nog nooit van gezien (I know, shame on me). April was ook de maand dat het boek van een oud studiegenoot van de SchrijversAcademie uitkwam. Geen Kind Meer geschreven door Esther Boek. Dit boek, het verhaal over haar familie, is zeker echt een aanrader! Deze maand kocht ik ook twee nieuwe goudvissen, Crosley en Cruiser (die overigens nog steeds leven as we speak). Dit was ook de maand dat ik Occidentali’s Karma ontdekte.


dierentuin
Mei 2017
In Mei keek ik naar het Song Festival en zong (bijna) alle nummers mee. Ik kocht deze maand een Spinner, om uit te proberen. Die dingen leken niet aan te slepen, wat was daar nou zo bijzonder aan? Mijn tante uit Italië kwam deze maand naar Nederland. En Mei was ook de maand dat ik mijn vader eindelijk (na acht jaar) mee kreeg naar de dierentuin!

Juni 2017
In Juni ging ik met mijn moeder, oma en tante een lang weekend naar Drenthe. We winkelde in Assen, aten Churros en brachten een bezoekje aan de Hunebedden! Als klein meisje was ik altijd al gefascineerd door deze graftombes. Het kwam ooit een keer op school voorbij tijdens de geschiedenis les. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat die immens grote dingen door mensen waren gemaakt. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik een tikkeltje teleurgesteld was toen ik ze in het echt was. Ze waren een stuk minder groot dan ik altijd gedacht had, maar ze waren er niet minder mooi om.

Juli 2017
In Juli at ik heel veel watermeloen en ontdekte in gedroogde mango en ananas. En laat ik de verse koko’s met een laagje chocolade niet vergeten! Juli was ook de maand van de Disney Classic marathon die ik hield met een vriendin. Daarnaast veranderde ik deze maand mijn twitternaam van @iSabrinaDiana naar @LiefsSabry. En maakte ik ook een account aan bij SnapChat. Gewoon, om uit te proberen…

Augustus 2017
De maand die inmiddels al bijna afgelopen is.
De maand waarin ik samen met een vriendin het Food Festival bezocht in de dierentuin. We aten pizza, burgers, nacho’s, mini donuts en ijs. Fietste een rondje met een waterfiets. Augustus is ook de maand waarin Beauty and The Beast uitkwam op DVD. Deze heb ik natuurlijk direct gekocht 😉 . De maand waarin mijn vakantie begon. De vakantie waarin ik naar het strand van Wijk aan Zee ging. De maand waarin ik een prachtige en vooral heel lekkere Crazy ColdChoc dronk. (Je zou verwachten dat het heel erg zoet is, maar ik kan jullie vertellen dat dat ontzettend meevalt!)

 

 


Wat ik verder deze maand nog ga doen, dat vertel ik jullie later wel. Ik kan jullie in ieder geval vertellen dat er voor morgen iets gepland staat waar mijn geschiedenishart sneller van gaat kloppen.

Ik beloof tot snel!

Liefs,
Sabrina

Piet & Sint

Sinterklaas heeft ons land inmiddels al weer even verlaten, iedereen zal ondertussen druk bezig zijn met de voorbereidingen voor Kerst. Toch wil ik toch nog even terugkomen op de gezellige Sinterklaasperiode. Dit jaar is Sinterklaas voor mij voorbij gevlogen. Zo jammer, want ik vind dit altijd één van de gezelligste tijden van het jaar. Het enige wat ik zo ontzettend jammer vind aan deze periode is de commotie die Piet met zich meebrengt.

Voordat jullie denken dit is weer een bericht van een voor- of tegenstander, ik kan jullie nu al vertellen dat ik tot beiden niet behoor. Normaal hou ik me hierover stil, laat ik het aan mij voorbij gaan. Waarom? Omdat ik van mening ben dat er andere dingen in de wereld spelen die belangrijker zijn en onze aandacht meer nodig hebben. ‘Waarom kunnen we ons niet zorgen maken om de dingen die echt onze prioriteit (meer) nodig hebben? Een wereld die zo rijk is, maar zoveel armoede kent. Een wereld vol voedsel en toch zijn er mensen die hongerlijden. Oorlog, vluchtelingen, terreurdreigingen, de grote veranderingen die er staan te gebeuren in Amerika. Noem zo maar op, het zijn er veel te veel. En wij, wij maken ons druk om het uiterlijk van één van Nederlands beste kindervrienden…’

Ik piet nu al jaren, dat heb ik altijd bruin gedaan. En als ik eerlijk ben vind ik dit ook de fijnste manier om te pieten. Op deze manier ben je namelijk echt onherkenbaar. Hoe ik dat weet? Daar zullen jullie zo achterkomen. Wat ik nog wel even duidelijk wil maken is dat deze post niet verder gaat over waarom wel of geen bruine of gekleurde pieten. Daar hebben we al genoeg voor- en tegenstanders van.

Door de jaren heen heb ik veel verschillende soorten pieten neer mogen zetten. Dit kwam met name door mijn werk in een dierentuin. Zo was ik o.a.;
– Gewoon Piet
– Jellowpiet (Voostelling met de mascotte)
– Coördinatiepiet
– Sportpiet
– Muziekpiet
– Pakjespiet – Verliefd
– Pakjespiet – Ziek
– Pizzapiet

2011: Jellowpiet

2011-jellowpiet

2012: Sportpiet



2013: Muziekpiet & Gewoon Piet

 

2015: Verliefde Pakjespiet

 

2016: Pakjespiet, Zieke Pakjespiet & Gewoon Piet

Intocht:


Grote Sinterklaasfeest – Zieke Pakjespiet:

Sinterklaasfeest PV – Pakjespiet:


(Gewoon) Piet:


Pizzapiet:

Zoals jullie op de foto’s kunnen zien ben ik inderdaad ook een groene piet geweest. En voordat alle voorstanders van onze bruine Piet daar over vallen; er is een verklaring voor dat ik een groene Pakjespiet was.

Ik zal eerlijk met jullie zijn, het was even slikken toen ik hoorde dat ik met het grote Sinterklaasfeest een groene piet zou worden. Maar piet was niet zomaar groen. Pakjespiet alias Ziekepiet of Zielepiet was groen van ellende. Ze was ziek omdat ze de avond ervoor
iets verkeerds gegeten had. Een pepernoot die achteraf toch geen pepernoot bleek te zijn. Een keutel… Dokterpiet schoot te hulp, dit kon een zeer ernstige zaak zijn. Hulp van de kinderen werd ingeroepen, d.m.v. een speurtocht kon er achter worden gekomen wat voor keutel Pakjespiet op had. En aan de hand daarvan wist Dokterpiet wat zij moest doen om Pakjespiet weer beter te krijgen.

Waar ik wel benieuwd naar was waren de reacties van de mensen om mij heen. Wat zouden zij er van vinden? (Waarom maakte ik mij hier eigenlijk zo druk over, wat deed het er toe…) Iedereen reageerde positief, gelukkig. Al moest ik mijn oma toch wel een paar keer uitleggen waarom piet nou precies groen was.

Op de dag zelf vond ik het vooral heel spannend. Hoe zouden de kinderen reageren? Zou ik vreemde reacties van ouders krijgen? Wat zouden mijn collega pieten van deze zieke piet vinden? Ik kan jullie vertellen dat dit allemaal ontzettend mee is gevallen. Doordat ik er de hele dag ziek bij liep was het voor de bezoekers van het park ook direct duidelijk waarom ik groen was. De kinderen maakte de kleur niet veel uit, ze maakte zich vooral zorgen of Pakjespiet wel weer beter zou worden. Een enkeling keek mij vreemd aan, maar nadat Dokterpiet de kinderen vertelde dat ik heel ziek was, was het voor de kids ook prima.

Als de reacties leuk waren en alles goed is gegaan, waarom dan toch dit bericht? Een aantal dagen na het grote feest is er door de dierentuin o.a. een foto van Ziekepiet op Facebook gezet. De reacties op deze foto zijn totaal het tegenovergestelde dan de reacties die we op de dag zelf kregen. Ergens doen deze reacties van de voorstanders wat met mij. Nee, ze maken mij niet boos. Ze maken mij juist verdrietig. Mensen die totaal niet weten wat er gebeurd is hebben hun oordeel klaar liggen en willen het maar al te graag met de rest van ons delen. Nou had ik er voor kunnen kiezen om deze comments hier met jullie te delen, maar dat doe ik niet. Die aandacht verdienen ze niet. Gelukkig waren er ook mensen die het voor het dierenpark en de groene piet opnamen. Moeder die bij het feest waren en even duidelijk maakte wat er met Piet aan de hand was. En dat raakt mij dan ook wel weer.

Wat wel door mijn hoofd speelt is; wat zouden de reacties op zieke Pakjespiet zijn geweest als deze hele pietendiscussie er niet was geweest? Wat als we het verhaal van Pakjespiet 6 of 7 jaar eerder hadden gedaan? Zou men er dan niet over gevallen zijn dat er een groene piet tussen alle donkere pieten liep? Een piet die zo groen was van ziek zijn.

Maar zoals jullie kunnen zien ben ik ook een bruine piet geweest. Naast het pieten op mijn werk, piet ik ook met een (kleine) groep vrijwilligers. Dit was dit jaar op de Leusderweg. Ik kon eindelijk mijn eigen pak weer aan. Maar hoe vertelde ik deze groep die al JAREN pieten dat ik een groene piet was geweest. Het is natuurlijk complete onzin, maar toch voelde het ergens als verraad naar hun. Ik durfde het ze amper te vertellen. Ik had zelfs bewust geen foto’s van mij als groene piet op Facebook of Instagram gezet. Niet iedereen reageerde even positief, maar dat is niet erg. Ik had het in ieder geval verteld en het voelde niet meer als een ongewenst geheim.

Om nu een afronding van deze post te maken vind ik lastig… Ik bevind mij niet meer echt in Sinterklaassfeer. Om iedereen nu nog een fijne Sinterklaas te wensen komt een beetje als mosterd na de maaltijd. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar hier klinken inmiddels kerstliedjes op de achtergrond. Dus ja… Daarnaast wil ik dit bericht ook niet eindigen over of met de pietendiscussie.  Ik denk dat ik dit bericht maar ga eindigen met:
Ik hoop dat jullie allemaal een fijne Sinterklaas hebben gehad. Nu met Kerst voor de deur wens ik alle Kerstengeltjes heel veel succes met alle voorbereidingen 😉 

Tot de volgende post!

Liefs,
Sabrina

Boekenkast

Als boekenwurm ben ik trotse eigenaar van veeel boeken.
De laatste tijd zijn hier aardig wat boeken bijgekomen, die helaas niet meer in mijn boekenkasten pas. Ja kasten, ik heb namelijk twee boekenkasten. Een vrij grote kast, tenminste in vergelijking met mijn kleine (wereldberoemde) Billy boekenkast.

Mijn twee vrienden zitten vol, tijd om ruimte te maken. Met veel moeite en pijn in mijn hart heb ik de afgelopen week een selectie gemaakt van boeken die ik weg wil doen. Oké misschien overdrijf ik het een tikkeltje, maar het was wel echt heel moeilijk! Titels die mij toen de tijd zó aanspraken, maar nu vergeten op een plank in de kast staan. Uitgelezen boeken die het verdienen om nog eens gelezen te worden. Boeken…

Dus stond ik voor mijn kasten. Hand onder mijn kin, mijn hoofd een tikkeltje scheef.
Welk boek? Waar ben ik op uitgekeken? Wie verdient meer lezers? Wie zette ik op de plank maar pakte ik daarna nooit meer? Wie… Welk boek? Welke boeken?

Uiteindelijk maakte ik een kleine selectie van zo’n 25 boeken. 21 leesboeken, 4 kookboeken. Uiteraad ga ik opzoek naar nieuwe eigenaars voor deze boeken. En mocht ik niemand kunnen vinden, wellicht dat ik ze dan naar een tweedehands boekwinkel of kringloopwinkel kan brengen.

Titels die mijn kast gaan verlaten:
The Paradise Guest House – Ellen Sussman
How to be Single – Liz Tuccillo (Ja, van de gelijknamige film 😉 )
Am I Normal Yet? – Holly Bourne
Lola and the Boy Next Door – Stephanie Perkins
Fangirl – Rainbow Rowell
Eleanor & Park – Rainbow Rowell
Me Before You – Jojo Moyes
I Was Here – Gayle Forman
When We Collided – Emery Lord
Think Twice – Sarah Mlynowski
Kite Spirit – Sita Brahachari
Lying Out Loud (LOL) – Kody Keplinger
You Drive Me Crazy – Carole Matthews
10 Reasons NOT to fall in Love – Linda Green
Lobsters – Tom Ellen & Lucy Ivison
Beautiful Creatures (deel 1) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Darkness (deel 2) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Chaos (deel 3) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Redemption (deel 4, laatste deel) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Dangerous Creatures (deel 1) – Kami Garcia & Margaret Stohl

Is je inmiddels al wat opgevallen aan de titels?
Het zijn allemaal Engelse boeken. Die lees ik namelijk het liefst, al beginnen de Nederlandse vertalingen nu langzaam maar zeker ook wel aantrekkelijk te worden. Geen idee hoe dat komt, want mijn voorkeur ligt eigenlijk al jaren bij het Engelse boek. Hoe dat komt? Ik kan het niet echt uitleggen, het is een gevoel dat ik er bij heb. Alles lijkt in het Engels magischer. Zinnen en woorden klinken mooier. De Nederlandse boeken vond ik altijd maar plat.

Maar ik denk dat ik voor nu mijn ‘adoptie’ ga starten via Facebook, wellicht zijn er wel vrienden die ik met een boek blij kan maken. Mocht ik daar geen nieuwe eigennaren kunnen vinden, wellicht dat ik dan wat via mijn blog zou kunnen doen…

Liefs,
Sabrina

P.S.
Ik zal jullie de kookboeken besparen 😉

Sweet Sisters

Laatst toch zo’n leuk winkeltje in het centrum van Amersfoort ontdekt!
Normaal gesproken loop ik er altijd langs, soms wel meerdere keren op een dag. Nog nooit was ik er naar binnen gelopen, tot vandaag… Sweet Sister in de Krommestraat. Ze zitten er al bijna vier jaar, vertelde de verkoopmedewerkster mij.

Wat mij bij deze winkel bracht? De jacht naar smeltchocolade voor chocolademelk. Wat ik vond; chocolate heaven!!!

Ik zal wel eerlijk zijn, toen de winkel vandaag voor het eerst in liep wist ik niet zo goed waar ik moest kijken. Ze hebben gewoon zoveel! Zo veel verschillende smaken, zoveel verschillende merken. Een keuze maken was bijna onmogelijk. Daarnaast hebben ze verschillende merken thee (waaronder Mr. Jones! 😍), koffie en in de zomer schijnen ze zelfs ambachtelijk Amersfoorts ijs te verkopen! Genoeg om uit te proberen dus 😉

Ben je opzoek naar een origineel chocolaatje? Dan is dit zeker de winkel waar je moet zijn! Wat de prijzen betreft, ze hebben verschillende prijscategorieën. Dus er is voor ieder wel wat wils.

Ik verliet de Sweet Sisters met 3 verschillende soorten (wit, melk en puur) smeltchocolade om warme chocolademelk mee te maken, marshmallows omringd met een laagje chocolade én met twee pakken Mr. Jones Stunning Sofia (jasmijn thee) en  Mr. Jones Nice Nancy (citroen thee).

Ik kom hier zeker terug 🙂

Heb jij Sweet Sisters wel eens een bezoekje gebracht? Zo ja; wat kan je mij aanraden, want ze hebben genoeg om uit te proberen 😉

Liefs,
Sabrina

Sweet Sisters.jpg