Piet & Sint

Sinterklaas heeft ons land inmiddels al weer even verlaten, iedereen zal ondertussen druk bezig zijn met de voorbereidingen voor Kerst. Toch wil ik toch nog even terugkomen op de gezellige Sinterklaasperiode. Dit jaar is Sinterklaas voor mij voorbij gevlogen. Zo jammer, want ik vind dit altijd één van de gezelligste tijden van het jaar. Het enige wat ik zo ontzettend jammer vind aan deze periode is de commotie die Piet met zich meebrengt.

Voordat jullie denken dit is weer een bericht van een voor- of tegenstander, ik kan jullie nu al vertellen dat ik tot beiden niet behoor. Normaal hou ik me hierover stil, laat ik het aan mij voorbij gaan. Waarom? Omdat ik van mening ben dat er andere dingen in de wereld spelen die belangrijker zijn en onze aandacht meer nodig hebben. ‘Waarom kunnen we ons niet zorgen maken om de dingen die echt onze prioriteit (meer) nodig hebben? Een wereld die zo rijk is, maar zoveel armoede kent. Een wereld vol voedsel en toch zijn er mensen die hongerlijden. Oorlog, vluchtelingen, terreurdreigingen, de grote veranderingen die er staan te gebeuren in Amerika. Noem zo maar op, het zijn er veel te veel. En wij, wij maken ons druk om het uiterlijk van één van Nederlands beste kindervrienden…’

Ik piet nu al jaren, dat heb ik altijd bruin gedaan. En als ik eerlijk ben vind ik dit ook de fijnste manier om te pieten. Op deze manier ben je namelijk echt onherkenbaar. Hoe ik dat weet? Daar zullen jullie zo achterkomen. Wat ik nog wel even duidelijk wil maken is dat deze post niet verder gaat over waarom wel of geen bruine of gekleurde pieten. Daar hebben we al genoeg voor- en tegenstanders van.

Door de jaren heen heb ik veel verschillende soorten pieten neer mogen zetten. Dit kwam met name door mijn werk in een dierentuin. Zo was ik o.a.;
– Gewoon Piet
– Jellowpiet (Voostelling met de mascotte)
– Coördinatiepiet
– Sportpiet
– Muziekpiet
– Pakjespiet – Verliefd
– Pakjespiet – Ziek
– Pizzapiet

2011: Jellowpiet

2011-jellowpiet

2012: Sportpiet



2013: Muziekpiet & Gewoon Piet

 

2015: Verliefde Pakjespiet

 

2016: Pakjespiet, Zieke Pakjespiet & Gewoon Piet

Intocht:


Grote Sinterklaasfeest – Zieke Pakjespiet:

Sinterklaasfeest PV – Pakjespiet:


(Gewoon) Piet:


Pizzapiet:

Zoals jullie op de foto’s kunnen zien ben ik inderdaad ook een groene piet geweest. En voordat alle voorstanders van onze bruine Piet daar over vallen; er is een verklaring voor dat ik een groene Pakjespiet was.

Ik zal eerlijk met jullie zijn, het was even slikken toen ik hoorde dat ik met het grote Sinterklaasfeest een groene piet zou worden. Maar piet was niet zomaar groen. Pakjespiet alias Ziekepiet of Zielepiet was groen van ellende. Ze was ziek omdat ze de avond ervoor
iets verkeerds gegeten had. Een pepernoot die achteraf toch geen pepernoot bleek te zijn. Een keutel… Dokterpiet schoot te hulp, dit kon een zeer ernstige zaak zijn. Hulp van de kinderen werd ingeroepen, d.m.v. een speurtocht kon er achter worden gekomen wat voor keutel Pakjespiet op had. En aan de hand daarvan wist Dokterpiet wat zij moest doen om Pakjespiet weer beter te krijgen.

Waar ik wel benieuwd naar was waren de reacties van de mensen om mij heen. Wat zouden zij er van vinden? (Waarom maakte ik mij hier eigenlijk zo druk over, wat deed het er toe…) Iedereen reageerde positief, gelukkig. Al moest ik mijn oma toch wel een paar keer uitleggen waarom piet nou precies groen was.

Op de dag zelf vond ik het vooral heel spannend. Hoe zouden de kinderen reageren? Zou ik vreemde reacties van ouders krijgen? Wat zouden mijn collega pieten van deze zieke piet vinden? Ik kan jullie vertellen dat dit allemaal ontzettend mee is gevallen. Doordat ik er de hele dag ziek bij liep was het voor de bezoekers van het park ook direct duidelijk waarom ik groen was. De kinderen maakte de kleur niet veel uit, ze maakte zich vooral zorgen of Pakjespiet wel weer beter zou worden. Een enkeling keek mij vreemd aan, maar nadat Dokterpiet de kinderen vertelde dat ik heel ziek was, was het voor de kids ook prima.

Als de reacties leuk waren en alles goed is gegaan, waarom dan toch dit bericht? Een aantal dagen na het grote feest is er door de dierentuin o.a. een foto van Ziekepiet op Facebook gezet. De reacties op deze foto zijn totaal het tegenovergestelde dan de reacties die we op de dag zelf kregen. Ergens doen deze reacties van de voorstanders wat met mij. Nee, ze maken mij niet boos. Ze maken mij juist verdrietig. Mensen die totaal niet weten wat er gebeurd is hebben hun oordeel klaar liggen en willen het maar al te graag met de rest van ons delen. Nou had ik er voor kunnen kiezen om deze comments hier met jullie te delen, maar dat doe ik niet. Die aandacht verdienen ze niet. Gelukkig waren er ook mensen die het voor het dierenpark en de groene piet opnamen. Moeder die bij het feest waren en even duidelijk maakte wat er met Piet aan de hand was. En dat raakt mij dan ook wel weer.

Wat wel door mijn hoofd speelt is; wat zouden de reacties op zieke Pakjespiet zijn geweest als deze hele pietendiscussie er niet was geweest? Wat als we het verhaal van Pakjespiet 6 of 7 jaar eerder hadden gedaan? Zou men er dan niet over gevallen zijn dat er een groene piet tussen alle donkere pieten liep? Een piet die zo groen was van ziek zijn.

Maar zoals jullie kunnen zien ben ik ook een bruine piet geweest. Naast het pieten op mijn werk, piet ik ook met een (kleine) groep vrijwilligers. Dit was dit jaar op de Leusderweg. Ik kon eindelijk mijn eigen pak weer aan. Maar hoe vertelde ik deze groep die al JAREN pieten dat ik een groene piet was geweest. Het is natuurlijk complete onzin, maar toch voelde het ergens als verraad naar hun. Ik durfde het ze amper te vertellen. Ik had zelfs bewust geen foto’s van mij als groene piet op Facebook of Instagram gezet. Niet iedereen reageerde even positief, maar dat is niet erg. Ik had het in ieder geval verteld en het voelde niet meer als een ongewenst geheim.

Om nu een afronding van deze post te maken vind ik lastig… Ik bevind mij niet meer echt in Sinterklaassfeer. Om iedereen nu nog een fijne Sinterklaas te wensen komt een beetje als mosterd na de maaltijd. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar hier klinken inmiddels kerstliedjes op de achtergrond. Dus ja… Daarnaast wil ik dit bericht ook niet eindigen over of met de pietendiscussie.  Ik denk dat ik dit bericht maar ga eindigen met:
Ik hoop dat jullie allemaal een fijne Sinterklaas hebben gehad. Nu met Kerst voor de deur wens ik alle Kerstengeltjes heel veel succes met alle voorbereidingen 😉 

Tot de volgende post!

Liefs,
Sabrina

Boekenkast

Als boekenwurm ben ik trotse eigenaar van veeel boeken.
De laatste tijd zijn hier aardig wat boeken bijgekomen, die helaas niet meer in mijn boekenkasten pas. Ja kasten, ik heb namelijk twee boekenkasten. Een vrij grote kast, tenminste in vergelijking met mijn kleine (wereldberoemde) Billy boekenkast.

Mijn twee vrienden zitten vol, tijd om ruimte te maken. Met veel moeite en pijn in mijn hart heb ik de afgelopen week een selectie gemaakt van boeken die ik weg wil doen. Oké misschien overdrijf ik het een tikkeltje, maar het was wel echt heel moeilijk! Titels die mij toen de tijd zó aanspraken, maar nu vergeten op een plank in de kast staan. Uitgelezen boeken die het verdienen om nog eens gelezen te worden. Boeken…

Dus stond ik voor mijn kasten. Hand onder mijn kin, mijn hoofd een tikkeltje scheef.
Welk boek? Waar ben ik op uitgekeken? Wie verdient meer lezers? Wie zette ik op de plank maar pakte ik daarna nooit meer? Wie… Welk boek? Welke boeken?

Uiteindelijk maakte ik een kleine selectie van zo’n 25 boeken. 21 leesboeken, 4 kookboeken. Uiteraad ga ik opzoek naar nieuwe eigenaars voor deze boeken. En mocht ik niemand kunnen vinden, wellicht dat ik ze dan naar een tweedehands boekwinkel of kringloopwinkel kan brengen.

Titels die mijn kast gaan verlaten:
The Paradise Guest House – Ellen Sussman
How to be Single – Liz Tuccillo (Ja, van de gelijknamige film 😉 )
Am I Normal Yet? – Holly Bourne
Lola and the Boy Next Door – Stephanie Perkins
Fangirl – Rainbow Rowell
Eleanor & Park – Rainbow Rowell
Me Before You – Jojo Moyes
I Was Here – Gayle Forman
When We Collided – Emery Lord
Think Twice – Sarah Mlynowski
Kite Spirit – Sita Brahachari
Lying Out Loud (LOL) – Kody Keplinger
You Drive Me Crazy – Carole Matthews
10 Reasons NOT to fall in Love – Linda Green
Lobsters – Tom Ellen & Lucy Ivison
Beautiful Creatures (deel 1) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Darkness (deel 2) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Chaos (deel 3) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Redemption (deel 4, laatste deel) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Dangerous Creatures (deel 1) – Kami Garcia & Margaret Stohl

Is je inmiddels al wat opgevallen aan de titels?
Het zijn allemaal Engelse boeken. Die lees ik namelijk het liefst, al beginnen de Nederlandse vertalingen nu langzaam maar zeker ook wel aantrekkelijk te worden. Geen idee hoe dat komt, want mijn voorkeur ligt eigenlijk al jaren bij het Engelse boek. Hoe dat komt? Ik kan het niet echt uitleggen, het is een gevoel dat ik er bij heb. Alles lijkt in het Engels magischer. Zinnen en woorden klinken mooier. De Nederlandse boeken vond ik altijd maar plat.

Maar ik denk dat ik voor nu mijn ‘adoptie’ ga starten via Facebook, wellicht zijn er wel vrienden die ik met een boek blij kan maken. Mocht ik daar geen nieuwe eigennaren kunnen vinden, wellicht dat ik dan wat via mijn blog zou kunnen doen…

Liefs,
Sabrina

P.S.
Ik zal jullie de kookboeken besparen 😉

Sweet Sisters

Laatst toch zo’n leuk winkeltje in het centrum van Amersfoort ontdekt!
Normaal gesproken loop ik er altijd langs, soms wel meerdere keren op een dag. Nog nooit was ik er naar binnen gelopen, tot vandaag… Sweet Sister in de Krommestraat. Ze zitten er al bijna vier jaar, vertelde de verkoopmedewerkster mij.

Wat mij bij deze winkel bracht? De jacht naar smeltchocolade voor chocolademelk. Wat ik vond; chocolate heaven!!!

Ik zal wel eerlijk zijn, toen de winkel vandaag voor het eerst in liep wist ik niet zo goed waar ik moest kijken. Ze hebben gewoon zoveel! Zo veel verschillende smaken, zoveel verschillende merken. Een keuze maken was bijna onmogelijk. Daarnaast hebben ze verschillende merken thee (waaronder Mr. Jones! 😍), koffie en in de zomer schijnen ze zelfs ambachtelijk Amersfoorts ijs te verkopen! Genoeg om uit te proberen dus 😉

Ben je opzoek naar een origineel chocolaatje? Dan is dit zeker de winkel waar je moet zijn! Wat de prijzen betreft, ze hebben verschillende prijscategorieën. Dus er is voor ieder wel wat wils.

Ik verliet de Sweet Sisters met 3 verschillende soorten (wit, melk en puur) smeltchocolade om warme chocolademelk mee te maken, marshmallows omringd met een laagje chocolade én met twee pakken Mr. Jones Stunning Sofia (jasmijn thee) en  Mr. Jones Nice Nancy (citroen thee).

Ik kom hier zeker terug 🙂

Heb jij Sweet Sisters wel eens een bezoekje gebracht? Zo ja; wat kan je mij aanraden, want ze hebben genoeg om uit te proberen 😉

Liefs,
Sabrina

Sweet Sisters.jpg

Afwezig

Hallo allemaal, daar ben ik weer.
Het is hier even stil geweest. Twee maanden en 2 dagen om precies te zijn. Maar ik ben nu weer terug van weggeweest!

Waarom het hier zo stil was?
Precies een maand geleden vertrok mijn vliegtuig naar Italië, waar ik twee weken heb mogen genieten van het land, de mensen, het eten (metname het eten!) en mijn familie. Internet en WiFi was daar erg beperkt. Ik had een zonnige update vanuit het zuiden wel zien zitten, maar de WiFi verbinding dacht daar helaas anders over. Inmiddels bevind ik mij precies twee weken en drie dagen weer op Nederlandse bodem.

De periode voor mijn vakantie was best heftig. Naast dat gedoe met mijn ogen was ik ook erg moe, soms tot duizelingen aan toe. Diepte punt was toch wel dat ik soms gewoon niet meer op mijn benen kon staan en meerdere malen per dag het gevoel had dat ik weg kon zakken. Het vreemde was dat ik er thuis niet zoveel last van had, de klachten leken zich vooral voor te doen bij inspanning (bijv. op het werk). Toen ik besloot dat het hoog nodig tijd was om de huisarts een bezoek te brengen, bleek deze met vakantie te zijn. Zul je altijd zien… Dan maar naar de waarnemend arts, want dit had lang genoeg geduurd. Ik belde op maandagochtend de waarnemende huisartsenpraktijk en wilde in eerste instantie een afspraak maken voor de woensdag. Maar na het horen van mijn klachten moest ik van de assistent zo snel mogelijk komen en kon al met een halfuur terecht. Toch wel gek zo’n andere huisarts, iemand die je nog nooit eerder gezien hebt. Maar aan de andere kant; wellicht ook iemand met een frisse blik. Ik hoefde niet lang in de wachtkamer te wachten. Na het opsommen van mijn klachten en het vermoeden van bloedarmoede, werd mijn bloeddruk opgemeten. Die was te hoog (op zich niks vreemds, die heb ik wel eens eerder gehad. Iets met een operatie ofzo…). De waarnemend arts wilde bloed laten prikken. Mijn bloed zou dan onderzocht worden op te korten. Daarnaast konden mijn klachten ook duiden op iets anders. Namelijk een longembolie. Toen ik dit hoorde kreeg ik het toch wel extra benauwd… De arts wilde mij hier voor de zekerheid op laten testen. Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat ik vrij angstig op mijn fiets naar het ziekenhuis zat.

Held als ik ben met naalden, zat ik natuurlijk lekker ontspannen in de prikstoel. Not… Terwijl ik de andere kant op keek werden de buisjes bloed afgetapt. Ik zou diezelfde middag nog door de huisarts gebeld worden met de uitslag van het longembolie onderzoek. Wat ik na het bloedprikken deed? Ik ging naar werk. Nog geen twee uur later ging de telefoon en was er een enorme opluchting. Geen longembolie. Wat het dan wel was? Daar zouden de uitslagen de volgende dag van klaar liggen. Ik moest dan zelf naar de praktijk bellen.

De volgende dag belde ik zoals afgesproken de praktijk.
“U wordt tussen 13.30 en 15.00 uur door de dokter teruggebeld” had de assistente gezegd.
Hoezo? Dacht ik. Bij mijn eigen huisarts kreeg ik die uitslagen van bloedonderzoeken altijd via de assistent. Zou er dan toch iets verkeerds gevonden zijn?
Om drie uur had ik nog steeds geen belletje gehad. Reden voor onrust, waren zij mij vergeten? Na drieën belde ik de praktijk. Het was er erg druk, ik zou vandaag nog gebeld worden, maar dan later. Nog geen halfuur later ging de telefoon. Daar was de uitslag.
Ik bleek last te hebben van een flinke bloedarmoede. IJzer te kort. Een veel te lage waarde aan vitamine B12 én een tekort aan foliumzuur.  Voor het ijzer tekort kreeg ik een recept die ik de volgende dag kon ophalen bij de apotheek. Voor de B12 en foliumzuur moest ik extra voedingssupplementen slikken, die ik gewoon bij de drogist kon halen. Na ong. 6 weken moest ik dan mijn bloed weer laten testen.

September de 13e mocht ik weer bloed prikken. Ze hebben toen gekeken naar de waardes van ijzer, foliumzuur, vitamine B12 en vitamine D. Afgelopen woensdag heb ik daar de uitslag van gekregen. Alles was goed. IJzer zelfs iets aan de hoge kant.

En ik merk het ook. Ik voel me stukken beter dan 6 weken geleden. Ik heb veel meer energie, heb meer kracht, voel me ontspannen en ben helemaal niet meer moe. Daarnaast merk ik het ook aan andere dingen. Zo had ik bijvoorbeeld helemaal geen inspiratie meer om te schrijven. Alles wat uit mijn vingers kwam was vlak. Maar ook dat is over. In mijn hoofd borrelen allemaal dingen die ik op papier wil gaan zetten. Grote kans dat er ook nog dingen tussen zitten die ik graag met jullie deel 😉

Kortom: Ik ben terug van weggeweest 🙂

Liefs,
Sabrina

P.s.
Dus binnenkort ook een nieuw deel van  “Zien” 😉

Dilily geurkaarsen

Ze worden verkocht in een super leuke cadeauverpakking met leuke boodschap, de kaarsjes van Dilily. Daarnaast zijn de kaarsjes natuurlijk ook heel erg leuk om gewoon voor jezelf te kopen 😉 Ik zag deze kleine kaarsjes voor het eerste in de Ako bij ons in het ziekenhuis.

De verpakking van de kaarsen ziet er niet alleen erg leuk uit, de kaarsen ruiken ook nog eens erg lekker en zijn voorzien van een Tibetaans geluksbedeltje. Voordat je nu gaat denken dat er Tibetaanse goden of tekens in de kaarsjes verstopt zitten, dit is niet het geval. Dat dacht ik namelijk eerst wel. Ik was een tikkeltje verrast toen er een bedel van een kreeft uit mijn eerste kaarsje kwam. Goed, ik dwaal af… De bedels zijn gemaakt van Tibetaans zilver.


Doordat de kaars gemaakt is van sojabonen is de bedel die in de kaars verstopt zit makkelijk schoon te maken. En heb ik al gezegd dat ze lekker ruiken?

Er zijn in totaal 24 verschillende kaarsjes. Of dat ook betekend dat er 24 verschillende bedels zijn durf ik niet te zeggen, maar ik denk het wel.

Ik heb zelf inmiddels drie verschillende kaarsjes opgebrand. Drie verschillende kaarsjes met drie verschillende bedels. Wat ik met de bedels ga doen weet ik nog niet, maar dat verzin ik vast nog wel.

Ook benieuwd naar de Dilily kaarsen?
Kijk op hun site voor een verkooppunt bij jou in de buurt.

Liefs,
Sabrina

 

Angsten overwinnen in de Efteling

Gisteren bracht ik samen met drie collega-vrienden een bezoekje aan de Efteling. Het was een leuke en gezellige dag. Al werden we bij aankomst wel verrast door de drukte. Die hadden we op maandag, zo vlak na het weekend, zeker niet verwacht. Plus de kinderen in Nederland gaan gewoon nog naar school. En een schoolreisje of klassenuitje op maandag, das niet logisch toch? Nou ik kan jullie vertellen dat wij er flink naast zaten. Er waren klassenuitjes en schoolreisjes en heeel veel toeristen. Duitsers, Belgen en nog een hoop andere nationaliteiten.

Dankzij de app van de Efteling konden we precies bijhouden hoelang de wachtentijden voor de attracties waren. Dit is echt ideaal. Meteen bij binnenkomst vormde er al lange rijen. Dus begonnen we de dag in Marerijk met een ritje op de monorail door het Volk van Laaf. Daarna maakte we een stop op het Anton Pieck Plein waar we een ritje maakten in de vlindercarrousel (die met alle hobbels). Daarna volgde een rondje zweefmolen, waar je heel gezellig met z’n tweeën naast elkaar kan zitten. Voor twee van de vier (ja, waaronder ik), was het een heftig rondje met de zweefmolen. Duizelig en misselijk kwamen we er uit. Poeh, stelletje waaghalzen dat we zijn…


Daarna volgde we ons avontuur naar het Reizenrijk waar we Joki een bezoekje brachten bij de Carnaval Festival. Even een rustige tocht om bij te komen van onze wilde draaimolenavontuur. Daarna was het tijd voor de eerste drempel; mee met de Pagode… Ik kan jullie vertellen dat dit een flinke uitdaging is voor iemand met hoogtevrees. We namen plaats op het bankje, rug stijf tegen de leuning. Eenmaal helemaal bovenin durfde ik zowaar te gaan staan. En om het helemaal mal te maken, ik stond gewoon bij de reling! Een rit waar ik altijd al zo gigantisch tegenop zat was nadat ik weer met beide voeten op de grond stond een dat-viel-reuze-mee-waarom-leek-mij-dat-nou-zo-eng ritje.


Na ons hoogte avontuur was het tijd voor een water avontuur. We gingen naar Anderrijk voor een tochtje met één van de Piraña bootjes. Na een wachtrij in het zonnetje, tussen de vele scholieren, liepen we één voor één nat de ronde boot uit. De één nog natter dan de ander. Ach, gelukkig was het droog weer. Dat water droogt wel weer.

Omdat we toch al nat waren besloten we om dan ook maar meteen De Vliegende Hollander in Ruigrijk mee te pakken. Zelf vind ik dit de leukste ‘achtbaan’ die ze hebben. Daarna gingen we weer terug naar Reizenrijk voor een ritje in de Vogel Rok. (Als het aan mij ligt
zouden alle achtbanen in het donker moeten zijn, dan durf ik er tenminste wel in). Mijn twee vriendinnen waagde zich aan een rondje Monsieur Cannibale, waar de andere helft (yup, ik ook) vriendelijk voor bedankte. Na dat gehobbel in de Piraña en de twee achtbaanritjes denk ik dat mijn maag een rondje in de (veel te snel) draaiende kookpotten niet heel leuk had gevonden. Na al die ‘wilde’ attracties was het weer tijd voor iets rustigs.


Terug naar Marerijk voor een zweefvlucht door de Droomvlucht!
Wauw, ik blijf hier echt mijn ogen uitkijken! Ik vind het zooo mooi gemaakt. De huidige vlucht is wat mij betreft echt te kort, maar ja als het aan mij ligt zou ik daar de hele middag rond kunnen zweven… Na ons rondje Droomvlucht gingen we naar het restaurant Het Wapen van Raveleijn. Tijd voor een hapje en een drankje! Voor mij: Appeltaart met ijsthee 🙂 Vanaf het terras (een hele andere plek dan normaal) hebben we de parkshow Raveleijn gezien. Wat ik vooral erg leuk vond was dat ons plekje (de eerste picknicktafel die je tegenkomt als je het terras op loopt) uitzicht bood aan een kijkje achter de schermen. Er was te zien hoe de raven gestuurd werden weg te vliegen. Hoe snel de lakens en keep van paard en ruiter af moesten en meer.


Na de parkshow wandelde we weer naar Anderrijk voor een tochtje door de Fata Morgana. Net als bij de Droomvlucht kom ik hier ogen en oren te kort. Wat is hier een hoop te zien! En wat een vaartochtje door de Fata Morgana zo leuk maakt is dat je elke keer weer iets nieuws ziet of hoort. Toen we het 1001 nachten sprookje uitstapte was het al tegen 17.00 uur. Hoogste tijd om weer wat te eten. Waar de één voor friet met een frikandel ging, nam de ander friet met een kaassoufflé en ging een derde voor een bak met verse grote aardbeien. Zelf nam ik een kaassoufflé, een beker druiven en toe churros. I know, een hele vreemde, maar wel lekkere combinatie!


We hadden één iemand die graag een ritje in de Barron 1898 wilde maken, dus gingen we terug naar Ruigrijk. Na deze rit stond ons nog één achtbaanrit te wachten. Joris en de Draak. Een achtbaan die ik tijdens al mijn Eftelingbezoeken uit de weg was gegaan. Maar vandaag stond in het teken van angsten overwinnen. Dus ging ik met twee vrienden de achtbaan in. Het wachten in de rij wal echt killing. Het trillende hout, het geluid… het liefst wilde ik terug, maar dat deed ik niet. Ik hield me stil, vrat mezelf van binnen op. Toen we uiteindelijk bij de twee trappen aankwamen, waar je kan kiezen of je in de water- of vuurkarretjes gaat, kozen wij voor water. Ik zag dat de deur voorbij de trappen open stond. Even schoot de gedachte door mijn hoofd om heel hard weg te rennen. Mijn vrienden konden wel samen gaan. Maar wie had ik daar mee? Alleen mezelf toch? Dus bleef ik staan en liep ik de trap op… Niet veel later zat ik in het karretje. M’n harte klopte in mijn keel en even dacht ik een paniek aanval zou krijgen. En dat alleen maar door een stom ritje in een achtbaan. Hoe suf zou dat zijn? Heeel suf! Langzaam reden we naar boven. We kregen een uitzicht over de baan. Al die rails, het was zo veel. Ik geloof dat iets schreeuwde in de trans van “Jullie zeiden niet dat ie zo lang was?!”. Ik kreeg een lach terug. Lekker dan… Tot mijn grote verbazing klampte ik mijzelf niet vast aan de beugel. Ik hield zelfs m’n ogen op. Oké, ik heb misschien heel eventjes mijn ogen dicht geknepen. Maar dat was maar één keer! Ergens onderweg werd er nog een plons water in de lucht geschoten, waardoor we goed nat werden. En net toen ik dacht dat we nog een flinke duik moesten maken zat de rit er op. Achteraf gezien viel de rit eigenlijk best wel mee. De wachtrij was erger dan de rit zelf. Zal ik de volgende keer weer gaan? Ja! Wow, das een hele overwinning.

Omdat we nu toch al nat waren besloten we om nog een laatste ronde door de Piraña te doen. Waar we de eerste ronde, overdag, de boten nat verlieten waren we nu nog natter. Een golf van links, een golf van rechts en oja, ook nog een golf van achter.

Inmiddels was het bijna 20.00 uur. Sluitingstijd. De dag zat er op. Helaas…

Liefs,
Sabrina

Hoofdpijn, 3

Vervolg op: Hoofdpijn & Hoofdpijn, 2


Vorige week maandag kon ik (dan eindelijk) terecht bij de oogarts in het ziekenhuis. Na wat testjes, metingen en druppels, waren de resultaten zoals ik eigenlijk al had verwacht. Mijn rechter oog is achteruit gegaan. De oogarts keek na het onderzoek nog even met een lampje in mijn ogen. Gelukkig zag dat er allemaal goed, gezond, uit. De oogarts verwees mij daarna, zoals verwacht, door naar de orthoptist. Waar het twee jaar geleden weken duurde voordat ik bij deze specialist terecht kon, kon ik nu, tot mijn verbazing, binnen een week terecht.

Vandaag, 05-07, was de dag dat ik bij de orthoptist terecht kon. Dezelfde als twee jaar geleden. Weer werden er wat testje gedaan. Mijn bril werd gemeten. Conclusie: Nieuwe bril met sterkere glazen. (Ik had niet anders verwacht)

Tijdens dit gesprek werd duidelijk dat mijn huidige bril geen prismaglas heeft. Dit had de orthoptist twee jaar geleden bewust gedaan. Waarom? Mijn ogen zouden in de loop der tijd wennen aan de prisma die in het glas zit. De bril zou na een tijdje niet meer werken, de klachten keren terug en ik zou een hogere prisma nodig hebben. Gezien mijn leeftijd wilt de ortoptist mij liever geen prisma voorschrijven. Ik ben nog ‘te jong’. Toch werd er nog een testje met het prismadriehoek gedaan. En wow, wat een verschil! Ik merkte dat het beeld helderder was en mijn oog meteen meer rust had. Door dit resultaat is er besloten om de komende twee maanden(!?!) een prisma in mijn huidige bril te plaatsen. Het is een lichte prisma (sterkte 1). Hoe de prisma in mijn bril is geplaatst? Het is een soort geribbelde sticker, die zich vastzuigt aan het glas van je bril. Doordat deze met de hand op maat geknipt moet worden zie je, naast een waas op mijn rechter glas (voor jullie links) en als je goed tuurt zijn de lijnen ook zichtbaar. Het ziet er in ieder geval erg charmant uit, not… Naast de prismasticker moet ik ook 10x per dag scheel-kijk-oefeningen doen, wat het samenwerken van mijn ogen stimuleert.

De komende twee maanden zal ik dus met een sticker op mijn bril rondlopen. Mocht het veel schelen in de hoofdpijn, dan zal mijn nieuwe bril wellicht toch weer prismaglazen krijgen.

In september wordt dit verhaal vervolgd 😉

Liefs,
Sabrina