Onze Lieve Vrouwentoren

Zaterdag 8 September, Open Monumentendag. Kaartjes - Copyright.jpg
De dag dat ik eindelijk deed wat ik eindelijk al heel lang wilde doen. En tegelijkertijd was het ook een beetje angsten overwinnen.

In Amersfoort staat een prachtige toren, de Onze Lieve Vrouwetoren. En die toren is voor publiek toegankelijk. Je kan er helemaal naar boven! En dat is iets wat ik al heel lang wil doen. Het is er alleen nooit van gekomen, daarnaast werkt de hoogtevrees waar ik last van heb ook lekker tegen 😉

Oké, eerst wat praktisch info.
De Onze Lieve Vrouwetoren is ruim 98 meter hoog (98,33 meter om precies te zijn) en is gebouwd in de Middeleeuwen. De toren heeft de bijnaam “Lange Jan”. En wat deze toren extra bijzonder maakt is dat deze toren maar liefst 100 klokken telt! Dit is uniek in de wereld.

Voor degenen die zich afvragen waarom er alleen een toren aan de rand van het Lieve Vrouwekerkhof staat heb ik een antwoord. Want was er ooit niet een kerk? Ja, die was er. Vroeger was de toren onderdeel van een katholieke kerk die voor de toren stond. De kerk werd in de tijd van de beeldenstorm overgenomen door protestanten. Die de kerk voor andere doeleinde gebruikte. Bijvoorbeeld als opslagplaats voor buskruit en als laboratorium waar granaten werden gevuld. Door de onvoorzichtigheid van een medewerker, die schijnt zijn pijp aangesloten te hebben (wat niet echt handig bij een opslagplaats voor buskruit), ontstond er een explosie. Het dak van de kerk was van hout, dus je kan wel nagaan wat er gebeurde. En uit eindelijk is er begin 1800 besloten om de ruïne af te breken. De toren is blijven staan.

Samen met een vriendin besloten we op de drukke Open Monumentendag, zaterdag, te kijken of wij nog kaartjes konden bemachtigen voor deze klim. En we hadden geluk! Er waren nog precies twee kaartjes voor de groep van 15.30 uur. We moesten wel even wachten, bijna 2 uur, maar dat maakte niet uit.

Om 15.15 uur stonden wij voor de grote deur van de toren. We waren er klaar voor. Ondanks dat je je voorbereid op een héle klim, is de klim toch langer dan gedacht. Zeker het eerste stuk naar boven, dat is dan ook meteen het rottigste stuk. De traptreden zijn onderaan de toren het breedst en grootst, maar er zitten ook een hoop ‘deuken’ in deze eerste treden, wat behoorlijk vervelend loopt.

In de toren - copyrightTijdens onze klim hadden we een vrij gemengde groep, veel ouderen (50 plussers?), twee ouders met kinderen, een zwanger koppel (maar echt, chapeau om deze toren zwanger te beklimmen). Ik denk dat wij (afgezien van de kids, de jongste deelnemers waren. En ik loop al naar de dertig, dus dat zegt wel wat over de groep). En dan was daar onze tourgids, die toch al naar de 70 ging. Waar iedereen (ja wij ook) bij het eerste stukje hijgend, puffend en kreunend plaats naam op de banken op de eerste verdieping, stond onze gids met een glimlach voor ons – met hem niks aan het handje. Na een uitleg over de kamer waar we ons in bevonden en de gigantische confrontatie dat we nog niet eens een kwart van de toren hadden beklommen volgde wij onze weg naar de eerste buitenverdieping. De hoogte viel me eerlijk gezegd mee, ik had verwacht dat het hoger was. Voor iemand die last heeft van hoogtevrees was het tot nu toe prima te doen. Vanaf deze toren had ik trouwens prima zicht op mijn huisje in de binnenstad. Super leuk!

Daarna gingen we een verdieping verder, waarbij we in een kamertje kwamen waar een hele grote muziekmolen staat (dit is één van het weinige automatische in deze toren).

De 2e buitenverdieping volgde. Dit was toch wel een stukkie hoger. Er viel veel meer te zien. Ik probeerde over de balustrade naar beneden te kijken, dit was echter niet goed mogelijk. En misschien ook maar beter ook… Want doordat ik geen diepte kon zien, (zegmaar strak langs de toren naar beneden), had ik ook geen last van mijn hoogtevrees. En op deze 2e buitenverdieping bevind zich ook nog eens het kamertje waar de beiaardier zijn klokkenspel speelt. En wat hadden we een geluk! De beiaardier zat in zijn ‘kamertje’ en wilde een deel van de groep maar al te graag wat vertellen over zijn beroep. Want iedereen die denkt dat deze toren automatisch werkt komt bedrogen uit. Het klokkenspel is handwerk.


En als laatste gingen wij naar de 3e buitenverdieping. Het één na hoogte punt van de toren. Je zou nog hoger kunnen, maar i.v.m. de veiligheid is dat niet mogelijk, omdat daar geen hekken/balustrades zijn.

Het uitzicht vanaf dit laatste punt is echt fenomenaal! We hadden mooi weer, wat ons uitzicht alleen maar groter maakte. Zo konden wij de volgende dingen zien;
Klok, Onze Lieve Vrouwetoren - Copyright
x In een kuil was de stad Utrecht te zien, met het stadhuis.
x De televisietoren van Hilversum.
x Een grijze vierkante vlek, de Rembrandttoren in
Amsterdam.
x Almere.
x Het Ijsselmeer.
x En de windmolens van Spakenburg.

Wat een uitzicht! Bizar, dat we vanaf de toren zo veel en zo ver konden zien.
Kort daarna volgde de tocht naar beneden, zonder tussenpauzes op de andere verdiepingen. 363 treden naar beneden… (Yes, we waren al die 363 treden ook al op gegaan…)

Onze gids gaf nog de tip om bij het naar beneden lopen niet naar binnen te kijken, maar je ogen te richten op de buitenwand van de toren. Tsja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je wilt zien waar je je voeten zet en als je naar je voeten kijkt, dan kijk je dus naar ‘binnen’. Ik ben gelukkig niet duizelig geworden, want stel je voor dat je draaierig naar beneden loopt (in rondjes). Poeh…

Het was een zeer interessante tocht, zeker een aanrader! En al helemaal als je in Amersfoort woont. Hou er wel rekening mee dat je 363 traptreden op en ook weer af moet. In totaal 726 treden. Dat zijn een hoop! Ik zal eerlijk zijn, toen ik eenmaal weer met beide voeten op de grond stond voelde ik de 762 treden wel echt in mijn benen.

Tot slot; Dikke respect voor de vrijwilligers en beiaardiers die deze toren bijna dagelijks beklimmen.

Liefs,
Sabrina

 

Advertenties

Beeldentuin

Begin deze maand bezocht ik de beeldentuin in Garderen. Ik zal eerlijk zijn, toen mijn moeder en tante zeiden dat ze daar naartoe wilden gaan was ik niet direct enthousiast… “Neem je camera mee, misschien kan je wel mooie foto’s maken.”

Juist, misschien…
Mijn moeder en tante waren hier jaren terug eerder geweest. Toen hadden zij ook foto’s gemaakt. Allerlei beelden stond hutje mutje bij elkaar. Eigenlijk onmogelijk om leuk op de foto te zetten. Maarja, er kan een hoop veranderen in een aantal jaar. En eerlijk gezegd klonk het ook wel een beetje stoffig. Een beeldentuin… No offense, maar is dat niet iets waar alleen oude mensen naartoe gaan? Ik ging mee, maar besloot er niet al te veel van te verwachten. Naast dat er allemaal beelden zouden zijn, was er ook een zandsculptuur tentoonstelling. Toen de tijd was die niet heel groot, maar het is natuurlijk wel leuk om te fotograferen.

“En er zijn ook grote appels, beschilderd in allerlei kleuren…”
Over die appels vertelde mijn moeder wel vaker. Die zijn ook mooi om op de foto te zetten. “Pas maar op, nog even en als we er zijn blijken die appelbeelden weg te zijn’ grapte ik.

Ik zal eerlijk zijn; de beeldentuin in Garderen is me heel erg meegevallen. Het was een grote verrassing, want er was echt veel te zien. En de zandsculpturen? Die waren prachtig. Oude schilderijen van oude schildermeesters, waaronder Rembrandt, waren van zand gemaakt. Het meisje met de parel, Het melkmeisje, De nachtwacht en nog veeeel meer, allemaal van zand. Het publiek was lang niet zo oud als ik verwacht had. Er waren leuke winkeltjes, leuke eetgelegenheden én de appelbeelden? Tsja, drie maal raden… Die hadden ze niet meer!

Hier alvast een paar foto’s, maar meer zullen volgen in een losse post 😉

Liefs,
Sabrina

Amersfoort – Open Monumentendag 2018

Zaterdag 8 September 2018.
Open Monumentedag, de dag die je de kans geeft om een uniek kijkje te nemen in de historie van Amersfoort. (En natuurlijk bij een hoop andere monumenten in Nederland)

Geboren en getogen (dat laatste niet in Amersfoort), maakt mij een echte Keientrekker! Wat is er dan mooier dan dat je een kijkje kan nemen achter de historische deuren, die normaal gesproken gesloten zijn of  gebouwen waar je normaal niet zo snel binnenstapt.

Panorama - Copyright
De plekken waar ik een kijkje heb genomen:
x Oude Stadhuis
x Centrum voor Archeologie
x De Koppelpoort
x Sint-Franciscus Xaveriuskerk
x Oud-Katholieke kerk H. Georgius
x Sint-Joriskerk
x Stad van Cahen
x Mannenzaal
x Onze Lieve Vrouwetoren

Het waren allemaal stuk voor stuk prachtige monumenten. De één verrassender dan de ander. Ik kan het zeker voor volgend jaar aanraden!

Hieronder een kleine impressie van die zaterdag, want ook dit is Amersfoort 😉

Liefs,
Sabrina


Kapperrr

V E R V O L G :  G O U D E N  T I P
Gisteren kon ik dan eindelijk, met mijn inmiddels niet meer zo rode lokken, terecht bij de kapper. Althans ik dacht dat mijn haar niet meer zo rood was… Want toen ik vanochtend op de fiets zat en de zon lekker scheen, zag ik in de weerspiegeling van een winkelruit toch nog een rode gloed bovenin mijn haar zitten. O jee…

Studio Binamar

Ik liep natuurlijk veel te vroeg de salon binnen. Op de één of andere manier dacht ik dat ik om 09.30 uur een afspraak had staan, ondanks dat er in de agenda op mijn telefoon 10.00 uur stond. A fijn, dan nog maar even de stad in.

Om tien voor was ik weer terug. Er werden een aantal folies in mijn haar aangebracht om een aantal plukjes op te lichten om te zien of het wat zou worden. Zou het überhaupt wel pakken?

Uit ervaring weet ik dat het oplichten van mijn haar best wat tijd in beslag neemt. Gelukkig had ik deze keer een e-book op mijn telefoon staan. De tijd ging nu een stuk sneller, voordat ik het wist hingen mijn haren in de spoelbak. Mijn haren werden geföhnd en het resultaat was al snel te zien. Ondanks dat het voor mij er best aardig uitzag, vroeg ik voor de zekerheid toch of het iets was geworden waar hij wat mee kon. En dat was gelukkig zo.
New Hair 10
Waar ik dacht dat ik een nieuwe afspraak moest maken voor de complete behandeling, bleek dat ik direct verder geholpen kon worden en werd in de rest van mijn haar folies aangebracht. En wederom ging de tijd snel. Voordat ik het wist werden mijn haren weer uitgespoeld, gedroogd en in de verf gezet.

En zie hier het resultaat!!!
Ik ben er echt ontzettend blij mee 🙂

Liefs,
Sabrina

 

Gouden Tip

Maart 2018…
Met de zomer (en toen ook de lente) in het vooruitzicht; bedacht ik mij eind Maart dat ik mijn haar wel weer wat tintjes lichter zou willen hebben. Dat donkere, paarse, bijna rode haar is leuk, maar eerlijk gezegd was ik er nu (na iets meer dan een maand) toch wel op uitgekeken.

Eigenlijk net zo impulsief als dat ik besloot mijn lange haren kort te knippen, bedacht ik mij dat ik mijn paars/rode haren licht bruin zou willen hebben. Maar is dat wel mogelijk met de kleur die ik er nu in heb zitten?


Mei 2018…
Ik zal eerlijk zijn, het antwoord op die vraag heb ik nog niet. Woensdag 9 mei ga ik daar het antwoord op krijgen. Van wie vraag je je af? Nou van de kapper.

Toen ik in Maart bedacht dat ik mijn haar lichter wilde hebben ben ik natuurlijk even langs de kapper gegaan voor advies. Want van de kleur die ik op dat moment had naar de kleur die ik graag wil, dat is nog niet zo makkelijk.

“O, Sabrina” zei de kapper toen ik vertelde wat ik graag wil. Met de kleur op dat moment zei hij dat dat heel lastig zou zijn. “Ik denk dat je haar op dit moment dan zalm roze zal worden.”
Hij adviseerde mij mijn haar twee weken lang te wassen met Head & Shoulders classic (en dat dan 10 minuten in te laten trekken). De rode kleur zou daar minder van moeten worden en na twee weken kon ik dan terug komen om te zien hoe mijn haar er tegen die tijd uit zag.

Ik zal eerlijk zijn. Ik was een beetje sceptisch toen mij Head &Shoulders classic werd aangeraden. Bij een blauwe wash-out verf had het iets meer dan een jaar terug maar deels geholpen. En dat was een wash-out, die hoort weer uit je haar te gaan. Deze violet-kleur had ik met permanente verf in mijn haar gedaan, dan kan toch nooit door mijn haar te wassen met Head & Shoulders minder worden? Ach ja, het was het proberen op zijn minst waard. Dus ging ik naar de winkel en kocht een fles. Direct die avond nog zou en moest ik mijn haar wassen. Ik deed de shampoo in mijn haar, zette de timer op mijn mobiel en liet de shampoo zijn werk doen. Ik kan jullie vertellen dat 10 minuten nog nooit zo lang hebben geduurd. Toen ik eindelijk mijn haar kon uitspoelen werd ik verrast door knal rood (of was het toch meer roze) shampoo en water. KWAM DAT VAN MIJN HAAR?!

En fanatiek als ik dan ben zat de anti-roos shampoo de volgende dag ook weer 10 minuten in mijn haar. En niet na 2, maar na 3 weken zocht ik de kapper weer op. In het zonlicht was mijn haar nog steeds heel rood. Des ondanks begon de kleur in mijn blonde plukken steeds minder rood te worden en kon ik hier en daar al zelfs weer de geblondeerde kleur zien! En dat alleen maar door anti-roos shampoo. Hoe bizar is dat?!

Tijdens mijn tweede bezoek aan de kapper maakte ik een afspraak voor een behandeling. Ik kon over 3 weken terecht en dan wilde hij wel wat plukjes uitproberen om te kijken wat er dan gebeurd. In de tussentijd was het nog wel verstandig om de Head & Shoulder shampoo te gebruiken en die nu wat langer in mijn haar te laten zitten. Dus dat deed ik. Soms 20 minuten en een andere keer weer 30.

Het is heel raar om te zien dat de rode kleur bijna zo goed als uit mijn haar is. Zeker als je je bedenkt dat ik er permanente verf in had zitten. Zo gek dat mijn lichte plukken weer bijna helemaal licht zijn. Ik ben dan ook zeer benieuwd wat de kapper 9 mei, morgen, zal zeggen en hoe de plukken zullen gaan uitvallen.

Wordt vervolgd!

Liefs,
Sabrina

Flashback

Omdat ik de laatste periode hier akelig stil ben geweest kom ik met een flashback van de afgelopen maanden. Wat heb ik gedaan? Wat hield mij bezig?


Januari/Februari:
Eind januari kwam ik op het idee om mijn haar te knippen. Het moest kort en wel direct. Diezelfde middag belde ik de kapper van mijn vader, omdat ik wist dat mijn eigen kapper op zo’n korte termijn geen plek zou hebben. 3 uur na mijn telefoontje zat ik in de kappersstoel en lagen mijn lange lokken op de grond. Mijn haar was zo kort dat invechten helaas niet meer ging. Gelukkig lukte dat twee weken na mijn knipbeurt wel weer!!!

Twee weken na mijn knipbeurt besloot ik om mijn haren te verven. Violet, Colorista van L’oreal. Permanente kleuring. Ik verfde het zelf…

Maart:
In Maart liep ik met twee liter ijs van San Marco onder mijn arm over straat én was het hoog nodig tijd om mijn uitgroei bij te kleuren.

Ook slaagde ik voor mijn laatste examen. Hiermee kwam een einde aan een (korte) periode van intensief leren en was ik (éindelijk) officieel Assistent Drogist.

Husdon Bay opende haar deuren in de stad. Dus een bezoekje, met aankopen, kon niet uitblijven.

Ik stemde voor de gemeenteraadsverkiezingen en kocht geweldige witte sneakers met een hele tof stik.

Eind deze maand kwam ik tot de conclusie dat ik dit violet-kleurtje in mijn haar toch wel een beetje zat werd. En met het oog op de lente en zomer mijn haar toch wat lichter wilde hebben.

April:
In April at ik o.a. garnaal kroketjes (al hadden ze meer weg van bitterballen) bij Hoofdstad Brasserie. Die zijn daar echt heeeeerlijk!!! Ik geloof dat we met z’n tweeën wel drie of vier porties hebben genuttigd.

Ook had ik een reünie van de dierentuin. Met alle oud collega’s van 2008 (toen ik er net kwam werken) tot 2011/2012 (toen ik nog lang niet van plan om weg te gaan) gingen we uiteten. Best gek om iedereen weer te zien, zeker als je je bedenkt dat je sommigen 5 a 6 jaar geleden voor het laatst gezien hebt. Het was een gezellige avond. Ik hoop dat we het nog eens over zullen doen.

Op Koningsdag besloot mijn vader om broodjes te verkopen in de Krommestraat. Jullie kunnen vast wel raden wie er in uitgedost in een koksbuis, sloof en natuurlijk oranje door de straat liep. Yup, MOI. Speciale Italiaanse broodjes (Puccia) met speenvarken (Porchetta). Aangezien de meeste mensen die langs onze tafel liepen niet wisten wat Porchetta was en ik dat eigenlijk bij iedereen dus wel kon uitleggen, duurde het niet lang voordat ik mij in de volgende situatie bevond:
“Zo, dus jullie verkopen broodjes met porchetta” klonk de
man die langs onze tafel liep.
Ik knikte en aangezien al onze vorige klanten geen idee                                                           hadden wat porchetta is zei ik: “Dat is speenvarken. Heel
lekker!”
“Ik weet wat porchetta is” antwoordde de man.
Ik was een tikkeltje verbaasd. Hij zag er nou niet bepaald uit                                                    als een kenner of Italiaans, maar wie ben ik om daar over te                                                      oordelen. Misschien ging deze man wel regelmatig op                                                                  vakantie naar Italië en is een broodje Porchetta wel iets wat                                                      hij heel graag eet. Mijn ogen rolde bijna uit hun kas toen ik de
man ineens vloeiend Italiaans hoorde praten met zijn vrouw.
Daarna vertelde hij dat hij in de regio had gewoond waar
deze vleeswaren vandaan komt. Maar natuurlijk…

Mei:
Mei is nog maar net begonnen, maar belooft nu al een leuke maand te worden.
* The Greatest Showman komt deze maand uit op dvd. Verkrijgbaar
vanaf 2 mei!!!
* De verjaardag van Liefs Sabrina.
* Aanmelding voor de opleiding tot Drogist.
* Afspraak bij de kapper!!!
* Het Songfestival (Ja, ik ben nog steeds fan 🙂 )
* En dan zijn er nog de dingen die ik nu vergeet en al het onverwachtse
wat er staat te gebeuren.


 

2018

 A new year is like a blank book. The pen is in your hands. It’s a chance to write a beautiful story.
Write a good one! 

Have a lovingly, spectacular, adventurous, creative and wonderful 2018!


Dit is toch wel de boodschap die ik met iedereen wil delen. Sommige van jullie zullen hem ondertussen ongetwijfeld al voorbij hebben zien komen op mijn verschillende social media kanalen of hebben hem via de app ontvangen.

Ik heb geen idee hoe het met jullie zit, maar 2017 is voor mij echt voorbij gevlogen. De afgelopen weken had ik alles behalve een Sinterklaas- en Kerstgevoel, laat staan dat ik al bezig was met Oud en Nieuw. Zelfs op de 30ste voelde oudejaarsavond nog weken ver. En eerlijk gezegd heb ik geen verklaring voor dit gevoel.

2017 is voor mij een jaar geweest wat in het teken heeft gestaan van het afsluiten van een mooi hoofdstuk in mijn leven. Begin dit jaar stopte ik in de dierentuin, na ruim acht jaar was mijn rol hier voltooid en eindigde daarmee een groot hoofdstuk van mijn leven. Tegelijkertijd was het begin van 2017 ook het begin van een nieuw avontuur. Een nieuwe baan bij één van de grootste drogisterijketens. Het is een jaar geweest waarin ik heel veel geleerd heb en mezelf nog beter heb leren kennen. Maar zoals ik al eerder aan gaf, is 2017 vooral een jaar geweest die voorbij is gevlogen…

Dus zeg ik welkom 2018!
Een jaar die ik weer met een lijstje goede voornemens instap. Wat die goede voornemens zijn? Dat lijstje vind je hieronder.

– Italiaans leren (het is toch wel heel kneuzerig dat deze ieder jaar weer terug is te vinden in dit lijstje. Ondertussen had ik toch allang vloeiend Italiaans moeten kunnen, maar helaas niets is minder waar… Voor dit jaar heb ik een heel handig hulpmiddel, althans ik hoop dat het zo uit pakt. Meer hierover lees je binnenkort online!)
– Voorlopig geen boeken meer kopen, eerst moet ik maar eens alle titels die ongelezen in mijn kast liggen lezen. Ik kan jullie vertellen dat dat een HOOP boeken zijn. (Ik denk wel een stuk of 30… *bloost*)
– Meer sporten, hardlopen (Yup, ook die keert wederom terug…)
– Nog meer genieten van de (kleine) dingen in het leven, overal wat meer bij stilstaan (want alles is niet zo vanzelfsprekend als dat we denken)
– Meer tijd stoppen in schrijven, fotograferen en bloggen. (Dit zijn toch de dingen die ik het leukste vind om te doen, maar het afgelopen jaar toch een beetje uit het oog ben verloren).

2018 gaat een jaar worden waarin ik weer meer tijd aan mijn blog, mijn hoekje online, wil besteden. Het jaar waarin ik meer naamsbekendheid voor Liefs Sabrina heel gaaf zou vinden, maar tegelijkertijd ook heel eng vind klinken.

Het is een jaar waarvan ik me heb besloten om hem te nemen zoals hij komt. Dat heb ik het afgelopen jaar ook gedaan en dat is me prima bevallen.

Tot snel lieve lezers!

Liefs,
Sabrina