Titel: Onbekend

Daar ben ik weer!
Het is alweer even geleden, maar op 7 september (wat zeg ik… dat zijn al bijna 2 maanden!!!) heb ik een stukje van een verhaal online gezet. *Klik hier om terug te gaan naar mijn vorige blogpost*

Onder dit bericht vind je een tweede fragment van het verhaal waar ik de afgelopen maanden aan geschreven heb. Het is nog lang niet af en ik ben er dan ook nog druk mee bezig. Naar een pakkende, spannende, nieuwsgierig makende titel ben ik nog zoekende. (Suggesties zijn welkom 😉 )

Ook dit keer ben ik erg benieuwd naar wat je hier van vindt.
Let me know en tot snel!

Liefs,
Sabrina


   Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen kijken de meiden om zich heen.
   ‘Nikki!’ Probeert Nova voor de zoveelste keer die avond, maar wederom klinkt er nog steeds geen reactie.
   ‘Haar auto staat er nog’ merkt Lauren op.
   ‘Zou ze met iemand afgesproken hebben?’ Oppert Sarah.
   ‘Midden in het bos? Dat lijkt me stug’ reageert Lauren snel.
   Jessica kijkt een beetje verloren om zich heen ‘Het zou kunnen toch? Misschien met die jongen waar ze de laatste tijd zo geheimzinnig over doet.’
   Wat er precies aan de hand is, is Nova niet duidelijk. Wat ze wel weet is dat dit absoluut niet goed is. Ze wilt het niet toegeven, zeker niet aan de meiden, maar ze voelt het aan alles. ‘Moeten we iets doen? Haar ouders bellen? Onze ouders bellen? Of Jason…’ dat laatste zegt ze voorzichtig voordat de meiden weer denken dat haar crush op hem nog niet over is.
   ‘Voor hetzelfde geld haalt ze weer eens een grap met ons uit.’ Lauren slaat haar armen over elkaar. ‘Ik denk dat we ons niet gek moeten laten maken. Weten jullie nog die keer dat ze ons had opgesloten in dat lokaal op school…’
   ‘Of die keer dat we met z’n vijven naar het strand gingen en ze bewust niet getankt had waardoor we op de terugweg met een lege tank kwamen te zitten’ vult Jessica aan.
   ‘Of toen met kerst, dat ze alle naamlabels van onze cadeaus had verwisselt’ het is Sarah.
   Ja, daar kan Nova ze geen ongelijk in geven. Ze weten allemaal dat Nikki graag een geintje met hun uithaalt. En die geintjes kunnen altijd heel erg uit de hand lopen. Misschien moet ze dat nare gevoel in haar buik maar gewoon negeren. Nikki’s auto staat hier tenslotte nog en haar spullen lagen nog op het kamp. De meiden hebben gelijk, dit alles schreeuwt om een grap van Nikki. ‘Oké, oké… Ja, Nikki houdt ons inderdaad vaak graag voor de gek.’

REVIEW: Fotofabriek – Retroprints

[Let op: deze post is in samenwerking met/gesponsord door Fotofabriek]

Vorige week vrijdag lag mijn lang verwachtte pakketje van Fotofabriek in de brievenbus! Of nou ja lang verwachtte, het heeft ongeveer 2 dagen geduurd voordat ik de foto’s in huis had. Dus lang mag ik het eigenlijk niet noemen.

Precies twee weken geleden ben ik door Fotofabriek benaderd met de vraag of ik hun retroprints wilde testen en daar een stukje over op mijn blog wilde plaatsen. Natuurlijk wil ik dat! Super leuk! Maar poeh, welke foto’s ga ik afdrukken! Keuzestress!

De set die ik mocht uittesten is de Retroprints. 8 foto’s, met een afmeting van 10,2 x 12,7 cm (staand) voor slechts € 4,99.

Nadat ik een selectie van 8 foto’s gemaakt had ben ik naar de site van Fotofabriek gegaan. Belangrijk weetje: Om je foto’s uit te kiezen en af te drukken heb je niet perse een account nodig. Het is wel aan te raden, want mocht je nou onderbroken worden of een grotere opdracht willen afdrukken waar je meer tijd voor nodig hebt dan kan je deze opslaan om vervolgens later weer mee makkelijk verder te gaan.

Het uploaden van de foto’s is erg makkelijk – kind kan de was doen.
Je kan er voor kiezen om de foto’s vanaf je computer/laptop te uploaden, maar het is ook mogelijk om foto’s vanaf je Facebook of Instagram account te importeren. (Het koppelen van je account is heel simpel).

Er bestaat de mogelijkheid om je foto’s nog te voorzien van een leuke/passende tekst, decoratie of kies voor een kleurrijke achtergrond. Zelf heb ik er voor gekozen om het simpel te houden.

Misschien niet heel verrassend, maar ik heb 6 zwart wit en 2 kleuren foto’s door Fotofabriek af laten drukken. Nou vraag je je vast af, waarom ik niet alles zwart wit heb gedaan. Dat komt omdat ik heel benieuwd was naar de kwaliteit van de kleur foto’s.

GOED, de foto’s lagen vorige week vrijdag dus in de bus. Het was alleen al super cool om de naam van mijn blog op de envelop te zien staan! Ik was echt heel benieuwd naar de foto’s! Toen ik de stevige envelop open maakte was ik blij verrast. De foto’s zaten kleurig verpakt in het plastic. Ik werd nog meer verrast toen ik de foto’s uit de verpakking haalde. Zijn dit mijn foto’s?!



Waar ik had verwacht dat de foto’s op het bekende fotopapier gedrukt zouden worden, van dat papier wat ik de loop der tijd gaat omkrullen, was het tegendeel waar. De foto’s van de Retroprints worden afgedrukt op een soort kartonachtig papier. Heel gaaf en heel mooi! Want het geeft je foto’s niet de standaard fotolook die je verwacht. Ik vind juist dat het de foto’s er luxer uit laat zien. Zoals de kaarten die je bijvoorbeeld bij een museum, tentoonstelling of expositie kunt kopen. (Dus ik zeg het nog eens; ZIJN DIT MIJN FOTOS?!)

De foto’s hebben een soort polaroidachtig uiterlijk. De balans en helderheid van de kleuren (dit geld zowel voor de zwart wit als voor de kleur foto’s) zijn prachtig. Ik denk dat de foto’s ook zeker (mede dankzij de witte rand) mooi in een fotolijst zullen staan.

Naast foto’s afdrukken kan je bij Fotofabriek ook een fotoboek maken.
En ik zal eerlijk zijn, na deze Retroprints ben ik wel heel erg nieuwsgierig geworden naar hun fotoboeken. Wie weet, wordt vervolgd? ;P

Je fotoproducten afdrukken bij Fotofabriek is in ieder geval een aanrader!


Liefs,
Sabrina

Belofte maakt schuld

Hier is ‘ie dan. Zoals beloofd; mijn nieuwe post met een stukje scène uit een verhaal wat ik vrij recent geschreven heb. Ga ik dit echt doen? JA, ik ga dit echt doen. Maar ik vind het doodeng.

Ik ben erg benieuwd wat je ervan vindt. Dus met andere woorden: voel vrij om te reageren 😉

Binnenkort zal een ander stukje volgen.

Liefs,
Sabrina


De bladeren in de bomen ritselen. Het geluid van tsjirpende vogels klinkt luid. De wind waait door haar bruine haren, een heerlijk gevoel. Er gaat niks boven een wandeling door het bos. Ze heeft hier al zeker weken lang naar uitgekeken. Kamperen met de meiden op de berg in het bos.
   ‘Waarom gingen we dit ook alweer doen?’ Kreunt Sarah terwijl ze haar koffer op wieltjes achter zich aan trekt.
   ‘Omdat kamperen leuk is’ antwoord Jessica.
   ‘Omdat vanavond heel veel vallende sterren te zien zijn’ antwoord Lauren.
   ‘En dat natuurlijk’ zegt Jessica.
   Met een glimlach kijkt Nova op naar haar vriendinnen. Ondanks dat ze zo verschillend zijn, zijn ze de beste vriendinnen. ‘Saar, je weet dat we maar één avond gaan kamperen toch?’
   ‘Weet ik’ kreunt Sarah.
   ‘Oké, laat ik Nova’s opmerking anders formuleren…’ Lauren draait zich naar de blondine om. ‘Wat ze bedoelde is, waarom de koffer?’
   ‘Kijk dat jullie nou allemaal zo’n rugzak hebben…’
   ‘Als je wat gezegd had, dan had ik de rugzak van Mike kunnen regelen.’
   Sarah geeft geen reactie, ze is te druk met haar koffer die met een wieltje achter een steentje blijft hangen.
   Een glimlach vormt op Nova haar gezicht. Misschien moet ze het de volgende keer maar direct aan Sarah vragen. Jessica en Lauren kletsen verder. Sarah is druk met haar koffer. En Nikki, Nikki is stil. Ze loopt al de hele tijd voor de groep uit, maar zegt verder niks. ‘Nik, gaat het goed?’
   Bijna betrapt, kijkt Nikki op naar Nova. ‘Natuurlijk’ is haar antwoord kort. ‘Ik hoop alleen dat we snel bij de kampeerplek zijn, m’n rugzak is echt zwaar.’


Test foto’s

Jullie raden nooit wat ik vandaag gedaan heb!
Sinds tijden, maanden en misschien wel sinds jaren heb ik weer eens met een fototoestel foto’s gemaakt. (Los natuurlijk van de foto’s de ik bijna dagelijks maak met mijn mobiel)
CANON COPYRIGHT
Mijn tante heeft voor haar vakantie een nieuwe compacte (echt simpele) camera gekocht. Het was aan mij om deze te testen en in te wijden. Een wandelingetje naar de supermarkt (meteen een goede training voor mijn knie) leek mij hier een goed moment voor. 

Zo stiekem mogelijk heb ik een aantal voorbijgangers geprobeerd te fotograferen. En dat was best eng. Wat als ze mij door hadden? Gelukkig is de nieuwe camera van mijn tante maar een klein ding dus valt hij niet zo op. Heel nonchalant met de camera in mijn hand de lens naar achter gericht. Het resultaat: Te veel lucht, te weinig persoon.

Het was zeker wel te merken dat ik al een tijdje geen echte camera meer in handen heb gehad. Sommige dingen verleer je niet, maar inspiratie en (in)zicht. Ja… dat was wel een dingetje. Ik denk dat ik uiteindelijk toch wel iets van 100 foto’s gemaakt heb.

Zie hieronder de paar testfoto’s die mijn strenge keuring zijn doorstaan. (En zelfs dan ben ik er nog niet helemaal tevreden over.

Liefs,
Sabrina

—————————————————————————————————————————————

Hallo, hier ben ik

Hallo allemaal,

Hier ben ik weer. Kennen jullie mij nog?
Wauw, dit is lang geleden… Veel te lang om precies te zijn.
De afgelopen jaren, ja zo lang is het al geweest, heb ik een beetje met het schrijven gestruggled. De woorden kwamen niet lekker uit mijn vingers. Dat was frustrerend, is het eigenlijk nog steeds wel een beetje. Zeker voor iemand waarvoor schrijven de lust en leven zijn.

Beeld je maar eens in; het geen wat je het allerliefste doet lukt op eens gewoon niet meer. Hoe hard je ook je best doet; het gaat gewoon niet. En ik kan jullie vertellen dat is echt verschrikkelijk. Het was alsof ik een stukje van mezelf kwijt was.

De laatste 6 maanden heb ik wegens een knieblessure plots meer tijd dan ooit. Dankzij het COVID-19 virus werd mijn afspraak in het ziekenhuis afgezegd en de start van mijn behandeling uitgesteld. Niet heel fijn, want daardoor is er aardig wat in de soep gedraaid. Letterlijk. Natuurlijk begrijp ik waarom alles werd uitgesteld, maar fijn is anders. Uiteindelijk hadden mijn heup, bekken en rug er ook onder te leiden en heb ik nog een lange weg naar herstel te gaan. Gelukkig wordt ik goed begeleid door mijn fysiotherapeuten. Dus ja, genoeg tijd om te schrijven en misschien zelfs over te schrijven zou je zeggen. Toch?

De afgelopen 6 maanden heb ik niet stil gezeten. Nou ja figuurlijk dan, want zolang ik niet in het ziekenhuis terecht kon werd mij aangeraden het rustig aan te doen. Dus wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat ik als schrijver niet stil heb gezeten. Daar waar ik misschien wel jaren al met een schrijversblok en een te kort aan inspiratie struggle kreeg ik tot mijn verbazing nu ineens wel woorden op papier. Het ging aardig vlot en de stukken zijn nog aardig ook! Bizar gewoon…

Omdat ik zo lang niks van mij heb laten horen vind ik dat ik jullie wat verschuldigd ben. Daarom zal ik de komende dagen stukjes/scènes posten van de teksten die ik de afgelopen periode geschreven heb. DOOOOOOOOOODENG!!! Maar ik ga het doen; beloofd!

Tot snel! (De volgende post zal morgen al volgen)

Liefs,
Sabrina

November bijna hier 🎉

Volgende week begint november. Eindelijk weer tijd voor de National Novel Writing Month! De afgelopen jaren ben ik iedere november aangegaan om in een maand tijd een verhaal van 50.000 woorden te schrijven. Dit gaat mijn 6e Nanowrimo avontuur worden.

Waar ik voorgaande jaren gewoon begon met schrijven en vorig jaar voor het eerst echt beetje een “plan” had, ga ik het dit jaar weer heel anders aanpakken. Je zou bijna kunnen zeggen dat ik een gestructureerde planning heb opgezet. Bijna…

Personages uitgewerkt ✔️ – of nou ja bijna… Ik ben nog niet helemaal tevreden over één van de namen. (Jáwel, het bekende “Sabrina kan-niet-kiezen-namen-probleem” doet weer voor..)
Gebeurtenissen puntgewijs ✔️
Indeling hoofdstukken ✖️/✔️ – laten we zeggen bijna af.
Een idee voor ‘t einde ✖️- I’ve got no clue…

Het enige wat ik straks moet doen als Nanowrimo eindelijk begint; is minimaal 2.000 woorden per dag uit mijn vingers krijgen en wie weet heb ik dit jaar dan éindelijk een verhaal af waar ik écht tevreden over ben. O ja… en natuurlijk een passend einde verzinnen 😅

Natuurlijk zal ik jullie ook dit jaar weer op de hoogte houden over mijn voortgang. Mijlpalen (of diepte punten, want dat kan natuurlijk ook…) zal ik op mijn blog posten, verder updates zullen te volgen zijn via mijn Facebookpagina en Instagram. Dus mocht je het leuk vinden om op de hoogte te blijven over mijn November schrijfavontuur volg me dan 😉

Dit is het voor nu.  Tot binnenkort!

Liefs,
Sabrina

Onze Lieve Vrouwentoren

Zaterdag 8 September, Open Monumentendag. Kaartjes - Copyright.jpg
De dag dat ik eindelijk deed wat ik eindelijk al heel lang wilde doen. En tegelijkertijd was het ook een beetje angsten overwinnen.

In Amersfoort staat een prachtige toren, de Onze Lieve Vrouwetoren. En die toren is voor publiek toegankelijk. Je kan er helemaal naar boven! En dat is iets wat ik al heel lang wil doen. Het is er alleen nooit van gekomen, daarnaast werkt de hoogtevrees waar ik last van heb ook lekker tegen 😉

Oké, eerst wat praktisch info.
De Onze Lieve Vrouwetoren is ruim 98 meter hoog (98,33 meter om precies te zijn) en is gebouwd in de Middeleeuwen. De toren heeft de bijnaam “Lange Jan”. En wat deze toren extra bijzonder maakt is dat deze toren maar liefst 100 klokken telt! Dit is uniek in de wereld.

Voor degenen die zich afvragen waarom er alleen een toren aan de rand van het Lieve Vrouwekerkhof staat heb ik een antwoord. Want was er ooit niet een kerk? Ja, die was er. Vroeger was de toren onderdeel van een katholieke kerk die voor de toren stond. De kerk werd in de tijd van de beeldenstorm overgenomen door protestanten. Die de kerk voor andere doeleinde gebruikte. Bijvoorbeeld als opslagplaats voor buskruit en als laboratorium waar granaten werden gevuld. Door de onvoorzichtigheid van een medewerker, die schijnt zijn pijp aangesloten te hebben (wat niet echt handig bij een opslagplaats voor buskruit), ontstond er een explosie. Het dak van de kerk was van hout, dus je kan wel nagaan wat er gebeurde. En uit eindelijk is er begin 1800 besloten om de ruïne af te breken. De toren is blijven staan.

Samen met een vriendin besloten we op de drukke Open Monumentendag, zaterdag, te kijken of wij nog kaartjes konden bemachtigen voor deze klim. En we hadden geluk! Er waren nog precies twee kaartjes voor de groep van 15.30 uur. We moesten wel even wachten, bijna 2 uur, maar dat maakte niet uit.

Om 15.15 uur stonden wij voor de grote deur van de toren. We waren er klaar voor. Ondanks dat je je voorbereid op een héle klim, is de klim toch langer dan gedacht. Zeker het eerste stuk naar boven, dat is dan ook meteen het rottigste stuk. De traptreden zijn onderaan de toren het breedst en grootst, maar er zitten ook een hoop ‘deuken’ in deze eerste treden, wat behoorlijk vervelend loopt.

In de toren - copyrightTijdens onze klim hadden we een vrij gemengde groep, veel ouderen (50 plussers?), twee ouders met kinderen, een zwanger koppel (maar echt, chapeau om deze toren zwanger te beklimmen). Ik denk dat wij (afgezien van de kids, de jongste deelnemers waren. En ik loop al naar de dertig, dus dat zegt wel wat over de groep). En dan was daar onze tourgids, die toch al naar de 70 ging. Waar iedereen (ja wij ook) bij het eerste stukje hijgend, puffend en kreunend plaats naam op de banken op de eerste verdieping, stond onze gids met een glimlach voor ons – met hem niks aan het handje. Na een uitleg over de kamer waar we ons in bevonden en de gigantische confrontatie dat we nog niet eens een kwart van de toren hadden beklommen volgde wij onze weg naar de eerste buitenverdieping. De hoogte viel me eerlijk gezegd mee, ik had verwacht dat het hoger was. Voor iemand die last heeft van hoogtevrees was het tot nu toe prima te doen. Vanaf deze toren had ik trouwens prima zicht op mijn huisje in de binnenstad. Super leuk!

Daarna gingen we een verdieping verder, waarbij we in een kamertje kwamen waar een hele grote muziekmolen staat (dit is één van het weinige automatische in deze toren).

De 2e buitenverdieping volgde. Dit was toch wel een stukkie hoger. Er viel veel meer te zien. Ik probeerde over de balustrade naar beneden te kijken, dit was echter niet goed mogelijk. En misschien ook maar beter ook… Want doordat ik geen diepte kon zien, (zegmaar strak langs de toren naar beneden), had ik ook geen last van mijn hoogtevrees. En op deze 2e buitenverdieping bevind zich ook nog eens het kamertje waar de beiaardier zijn klokkenspel speelt. En wat hadden we een geluk! De beiaardier zat in zijn ‘kamertje’ en wilde een deel van de groep maar al te graag wat vertellen over zijn beroep. Want iedereen die denkt dat deze toren automatisch werkt komt bedrogen uit. Het klokkenspel is handwerk.


En als laatste gingen wij naar de 3e buitenverdieping. Het één na hoogte punt van de toren. Je zou nog hoger kunnen, maar i.v.m. de veiligheid is dat niet mogelijk, omdat daar geen hekken/balustrades zijn.

Het uitzicht vanaf dit laatste punt is echt fenomenaal! We hadden mooi weer, wat ons uitzicht alleen maar groter maakte. Zo konden wij de volgende dingen zien;
Klok, Onze Lieve Vrouwetoren - Copyright
x In een kuil was de stad Utrecht te zien, met het stadhuis.
x De televisietoren van Hilversum.
x Een grijze vierkante vlek, de Rembrandttoren in
Amsterdam.
x Almere.
x Het Ijsselmeer.
x En de windmolens van Spakenburg.

Wat een uitzicht! Bizar, dat we vanaf de toren zo veel en zo ver konden zien.
Kort daarna volgde de tocht naar beneden, zonder tussenpauzes op de andere verdiepingen. 363 treden naar beneden… (Yes, we waren al die 363 treden ook al op gegaan…)

Onze gids gaf nog de tip om bij het naar beneden lopen niet naar binnen te kijken, maar je ogen te richten op de buitenwand van de toren. Tsja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je wilt zien waar je je voeten zet en als je naar je voeten kijkt, dan kijk je dus naar ‘binnen’. Ik ben gelukkig niet duizelig geworden, want stel je voor dat je draaierig naar beneden loopt (in rondjes). Poeh…

Het was een zeer interessante tocht, zeker een aanrader! En al helemaal als je in Amersfoort woont. Hou er wel rekening mee dat je 363 traptreden op en ook weer af moet. In totaal 726 treden. Dat zijn een hoop! Ik zal eerlijk zijn, toen ik eenmaal weer met beide voeten op de grond stond voelde ik de 762 treden wel echt in mijn benen.

Tot slot; Dikke respect voor de vrijwilligers en beiaardiers die deze toren bijna dagelijks beklimmen.

Liefs,
Sabrina

 

Beeldentuin

Begin deze maand bezocht ik de beeldentuin in Garderen. Ik zal eerlijk zijn, toen mijn moeder en tante zeiden dat ze daar naartoe wilden gaan was ik niet direct enthousiast… “Neem je camera mee, misschien kan je wel mooie foto’s maken.”

Juist, misschien…
Mijn moeder en tante waren hier jaren terug eerder geweest. Toen hadden zij ook foto’s gemaakt. Allerlei beelden stond hutje mutje bij elkaar. Eigenlijk onmogelijk om leuk op de foto te zetten. Maarja, er kan een hoop veranderen in een aantal jaar. En eerlijk gezegd klonk het ook wel een beetje stoffig. Een beeldentuin… No offense, maar is dat niet iets waar alleen oude mensen naartoe gaan? Ik ging mee, maar besloot er niet al te veel van te verwachten. Naast dat er allemaal beelden zouden zijn, was er ook een zandsculptuur tentoonstelling. Toen de tijd was die niet heel groot, maar het is natuurlijk wel leuk om te fotograferen.

“En er zijn ook grote appels, beschilderd in allerlei kleuren…”
Over die appels vertelde mijn moeder wel vaker. Die zijn ook mooi om op de foto te zetten. “Pas maar op, nog even en als we er zijn blijken die appelbeelden weg te zijn’ grapte ik.

Ik zal eerlijk zijn; de beeldentuin in Garderen is me heel erg meegevallen. Het was een grote verrassing, want er was echt veel te zien. En de zandsculpturen? Die waren prachtig. Oude schilderijen van oude schildermeesters, waaronder Rembrandt, waren van zand gemaakt. Het meisje met de parel, Het melkmeisje, De nachtwacht en nog veeeel meer, allemaal van zand. Het publiek was lang niet zo oud als ik verwacht had. Er waren leuke winkeltjes, leuke eetgelegenheden én de appelbeelden? Tsja, drie maal raden… Die hadden ze niet meer!

Hier alvast een paar foto’s, maar meer zullen volgen in een losse post 😉

Liefs,
Sabrina

Amersfoort – Open Monumentendag 2018

Zaterdag 8 September 2018.
Open Monumentedag, de dag die je de kans geeft om een uniek kijkje te nemen in de historie van Amersfoort. (En natuurlijk bij een hoop andere monumenten in Nederland)

Geboren en getogen (dat laatste niet in Amersfoort), maakt mij een echte Keientrekker! Wat is er dan mooier dan dat je een kijkje kan nemen achter de historische deuren, die normaal gesproken gesloten zijn of  gebouwen waar je normaal niet zo snel binnenstapt.

Panorama - Copyright
De plekken waar ik een kijkje heb genomen:
x Oude Stadhuis
x Centrum voor Archeologie
x De Koppelpoort
x Sint-Franciscus Xaveriuskerk
x Oud-Katholieke kerk H. Georgius
x Sint-Joriskerk
x Stad van Cahen
x Mannenzaal
x Onze Lieve Vrouwetoren

Het waren allemaal stuk voor stuk prachtige monumenten. De één verrassender dan de ander. Ik kan het zeker voor volgend jaar aanraden!

Hieronder een kleine impressie van die zaterdag, want ook dit is Amersfoort 😉

Liefs,
Sabrina