Zien, deel 7

 

Het is even stil geweest rondom mijn Zien reeks. Maar zoals jullie gemerkt hebben ben ik terug van weggeweest. Vandaag is het donderdag en dat betekent tijd voor een nieuw deel van Zien. Ik was een tijdje het gevoel kwijt wat ik had bij de Zien reeks. Hierdoor kreeg ik niet de juiste woorden op papier en was het lastig om iets te schrijven waar ik volledig achter stond. Vorige week vond een wonder plaats, zonder enige moeite wist ik een nieuw stuk uit mijn vingers te krijgen. Ik denk dat ik het gevoel voor Zien langzaak maar zeker weer terug aan het vinden ben.

Hieronder dan al weer het zevende deel.
En volgende week natuurlijk weer gewoon een nieuw deel 😉


Vervolg: ZienZien, deel 2Zien (in de mist), deel 3Zien, deel 4Zien, deel 5, Zien, deel 6 & Zien, extra info.


Haar hoofd draaide op volle toeren,
een beslissing maken was nog nooit zo moeilijk geweest.
Voor haar voelde deze keuze,
haar keuze,
op dat moment net zo belangrijk als die tussen leven en dood.

Nog voordat ze het door had leek haar hand een eigen wil te hebben,
haar hart had besloten.

Ze pakte de hand vast.
De vingers vouwde zich om de rug van haar hand.
De hand was warm,
de vingers zacht.
Het gloeide,
voelde fijn.
Ze voelde haar angst wegebben..

Ze werd overvallen door duizenden vlinders die in haar buik wakker werden.
Eén voor één leken ze uit hun cocon te kruipen.

De wolken om haar heen werden lichter,
dunner.
Zonnestralen braken door,
schenen in haar ogen,
verblinde haar voor even.

Een silhouet werd zichtbaar.
Het pad aan haar voeten verscheen.
Een vriendelijke, stralende glimlach volgde.
Blonde haren,
en niet veel later…
sprankelende ogen.

Was dit echt?
Of speelde haar hoofd een spelletje met haar…

Film: Sully

Afgelopen dinsdagavond was dan eindelijk de avond dat ik voor het grote doek zat voor de film Sully. Een film die ik al een tijdje erg graag wilde zien.

De film gaat over gezagvoerder Chesley “Sully” Sullenberger en de noo
dlanding die hij op 15 januari 2009 maakte in rivier de Hudson. Misschien doet dit een vaag belletje rinkelen? De film is namelijk gebaseerd op het autobiografisch boek Highest Duty: My Search for What Really Matters van Chesley Sullenberger en Jeffrey Zaslow.


Voor deze film kruipt meester acteur Tom Hanks in de huid van piloot Sully Sullenberger. De noodlading, maar ook de dagen er na worden tijdens de film in beeld gebracht. De wereld die Sully prijst als held voor zijn handelen en het verrichten van iets wat vrijwel onmogelijk is en nog geen andere piloot gelukt was; landen op het water. De verschillende instanties die de crash onderzoeken en twijfelen aan zijn keuze om in de rivier te landen, waren beide motoren wel echt uitgevallen? Technici en verschillende piloten die een simulatie vlogen zijn het allemaal met elkaar eens; er kon makkelijk uitgeweken worden naar een vliegveld.

Zoals sommige van jullie wel zullen weten dat ik op de één of andere manier altijd al erg gefascineerd ben geweest door vliegtuigcrashes. Hoe het komt, geen idee en ondanks mijn angst om te vliegen blijf ik het erg interessant vinden. Dus toen ik vorig jaar hoorde dat deze film er aan zat te komen wist ik gewoon dat ik hem moest zien. En dat is gebeurd. Ik zat van begin tot eind helemaal in de film. Ergens blijft het niet te bevatten dat dit echt gebeurd is. Landen met een vliegtuig op het water is namelijk vrijwel onmogelijk, dit komt doordat de motoren van het vliegtuig onder de vleugel zitten. Zodra de motoren het water raken zullen zij er voor zorgen dat het vliegtuig begint te spinnen. Dus de landing die ze in deze film navertellen is echt een wonder. Zeker als je je bedenkt dat alle 155 passagiers en de crew er met lichte verwondingen vanaf kwamen.

Ik wil eigenlijk niet te veel van deze film verklappen, want het is echt een film die je gezien moet hebben!

Over het einde wil ik nog wel iets kwijt. Sorry als ik nu ga spoilen!!!
Tijdens de aftiteling van de film worden beelden getoond van de echte piloot Chesley Sullenberger, de crew en de passagiers. Dit was voor mij een extra kippenvel momentje (en er zitten meer van zulke momenten in deze film 😉 ). Zeker een aanrader dus!

Titel: Sully
Regie: Clint Eastwood 
Genre: Biografisch
Sterren: ✰✰✰✰ (4/5)

sully-poster

Liefs Sabrina op Instagram

Vanaf vandaag is Liefs Sabrina te volgen op Instagram!
Door middel van Instagram hoop ik mijn blog wat meer toegankelijk te maken voor nieuwe lezers. Ergens vind ik het dood eng, maar ik wil toch het bereik van Liefs Sabrina gaan vergroten. Instagram is daar de eerste stap van.

Mijn gebruikersnaam luidt: Liefs_Sabrina. (Meteen even volgen 😉 )
Op dit Instagram account zal ik nieuwe berichten aankondigen, foto’s plaatsen van dingen die mij bezig houden (voor mijn blog) en meer. Op deze manier hoef ik mijn Facebookvrienden niet continu te spammen met allerlei foto’s.

MAAR Facebookvrienden wees niet getreurd, nieuwe posts zal ik natuurlijk altijd nog met jullie delen 🙂

Goed, dat was het voor nu. Tot de volgende keer!

Liefs,
Sabrina

Afwezig

Hallo allemaal, daar ben ik weer.
Het is hier even stil geweest. Twee maanden en 2 dagen om precies te zijn. Maar ik ben nu weer terug van weggeweest!

Waarom het hier zo stil was?
Precies een maand geleden vertrok mijn vliegtuig naar Italië, waar ik twee weken heb mogen genieten van het land, de mensen, het eten (metname het eten!) en mijn familie. Internet en WiFi was daar erg beperkt. Ik had een zonnige update vanuit het zuiden wel zien zitten, maar de WiFi verbinding dacht daar helaas anders over. Inmiddels bevind ik mij precies twee weken en drie dagen weer op Nederlandse bodem.

De periode voor mijn vakantie was best heftig. Naast dat gedoe met mijn ogen was ik ook erg moe, soms tot duizelingen aan toe. Diepte punt was toch wel dat ik soms gewoon niet meer op mijn benen kon staan en meerdere malen per dag het gevoel had dat ik weg kon zakken. Het vreemde was dat ik er thuis niet zoveel last van had, de klachten leken zich vooral voor te doen bij inspanning (bijv. op het werk). Toen ik besloot dat het hoog nodig tijd was om de huisarts een bezoek te brengen, bleek deze met vakantie te zijn. Zul je altijd zien… Dan maar naar de waarnemend arts, want dit had lang genoeg geduurd. Ik belde op maandagochtend de waarnemende huisartsenpraktijk en wilde in eerste instantie een afspraak maken voor de woensdag. Maar na het horen van mijn klachten moest ik van de assistent zo snel mogelijk komen en kon al met een halfuur terecht. Toch wel gek zo’n andere huisarts, iemand die je nog nooit eerder gezien hebt. Maar aan de andere kant; wellicht ook iemand met een frisse blik. Ik hoefde niet lang in de wachtkamer te wachten. Na het opsommen van mijn klachten en het vermoeden van bloedarmoede, werd mijn bloeddruk opgemeten. Die was te hoog (op zich niks vreemds, die heb ik wel eens eerder gehad. Iets met een operatie ofzo…). De waarnemend arts wilde bloed laten prikken. Mijn bloed zou dan onderzocht worden op te korten. Daarnaast konden mijn klachten ook duiden op iets anders. Namelijk een longembolie. Toen ik dit hoorde kreeg ik het toch wel extra benauwd… De arts wilde mij hier voor de zekerheid op laten testen. Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat ik vrij angstig op mijn fiets naar het ziekenhuis zat.

Held als ik ben met naalden, zat ik natuurlijk lekker ontspannen in de prikstoel. Not… Terwijl ik de andere kant op keek werden de buisjes bloed afgetapt. Ik zou diezelfde middag nog door de huisarts gebeld worden met de uitslag van het longembolie onderzoek. Wat ik na het bloedprikken deed? Ik ging naar werk. Nog geen twee uur later ging de telefoon en was er een enorme opluchting. Geen longembolie. Wat het dan wel was? Daar zouden de uitslagen de volgende dag van klaar liggen. Ik moest dan zelf naar de praktijk bellen.

De volgende dag belde ik zoals afgesproken de praktijk.
“U wordt tussen 13.30 en 15.00 uur door de dokter teruggebeld” had de assistente gezegd.
Hoezo? Dacht ik. Bij mijn eigen huisarts kreeg ik die uitslagen van bloedonderzoeken altijd via de assistent. Zou er dan toch iets verkeerds gevonden zijn?
Om drie uur had ik nog steeds geen belletje gehad. Reden voor onrust, waren zij mij vergeten? Na drieën belde ik de praktijk. Het was er erg druk, ik zou vandaag nog gebeld worden, maar dan later. Nog geen halfuur later ging de telefoon. Daar was de uitslag.
Ik bleek last te hebben van een flinke bloedarmoede. IJzer te kort. Een veel te lage waarde aan vitamine B12 én een tekort aan foliumzuur.  Voor het ijzer tekort kreeg ik een recept die ik de volgende dag kon ophalen bij de apotheek. Voor de B12 en foliumzuur moest ik extra voedingssupplementen slikken, die ik gewoon bij de drogist kon halen. Na ong. 6 weken moest ik dan mijn bloed weer laten testen.

September de 13e mocht ik weer bloed prikken. Ze hebben toen gekeken naar de waardes van ijzer, foliumzuur, vitamine B12 en vitamine D. Afgelopen woensdag heb ik daar de uitslag van gekregen. Alles was goed. IJzer zelfs iets aan de hoge kant.

En ik merk het ook. Ik voel me stukken beter dan 6 weken geleden. Ik heb veel meer energie, heb meer kracht, voel me ontspannen en ben helemaal niet meer moe. Daarnaast merk ik het ook aan andere dingen. Zo had ik bijvoorbeeld helemaal geen inspiratie meer om te schrijven. Alles wat uit mijn vingers kwam was vlak. Maar ook dat is over. In mijn hoofd borrelen allemaal dingen die ik op papier wil gaan zetten. Grote kans dat er ook nog dingen tussen zitten die ik graag met jullie deel 😉

Kortom: Ik ben terug van weggeweest 🙂

Liefs,
Sabrina

P.s.
Dus binnenkort ook een nieuw deel van  “Zien” 😉

Zien, deel 6

Vervolg: ZienZien, deel 2Zien (in de mist), deel 3Zien, deel 4Zien, deel 5 & Zien, extra info.


De reikende hand kwam als een verrassing,
totaal onverwacht.
Net toen ze dacht dat ze alleen was.
Was het licht in de duisternis?

Wat moest ze doen?
Kon ze hem vastpakken?
Ze twijfelde,
onzekerheid werd haar de baas.

Van wie was deze hand?
Wat als diegene kwade bedoelingen had?
Wat als ze de persoon niet kon vertrouwen?
Zouden het erger kunnen worden?

Haar gedachten namen over.
Ineens leek alleen zijn,
de eenzaamheid,
niet zo erg.
De mist zou vanzelf wel weer optrekken,
toch?
Uiteindelijk,
een keer…

Haar hoofd draaide op volle toeren.
Maar wat als dit haar enige kans op bevrijding was?
Wat als deze hand,
haar enige kans zou zijn…

Wat als…
Ze durfde er niet aan te denken.
Ze wilde er niet aan denken.

Ze keek weg van de hand.
Kneep haar ogen dicht.
Bang,
onzeker.

Ze probeerde zich te concentreren,
misschien…
Ze hoorde niks,
de stem was weg.
Weer iets wat haar wantrouwen aanwakkerde.

Ze staarde naar de hand,
wat moest ze doen?

Zien, deel 5

Vervolg: ZienZien, deel 2Zien (in de mist), deel 3Zien, deel 4 & Zien, extra info.


Verstijfd door angst,
verstijfd door verdriet,
stond ze daar.

Net toen ze dacht dat ze alleen was,
alleen in de stilte,
alleen in de mist,
klonk daar een stem.

Haar ogen werden groot.
Was dat…
Dat kon niet!
Of toch wel?
Nee, het was onmogelijk,
maar toch leek het zo.

Weer klonk de stem.
Warm,
vriendelijk.
Kon…
Was…
Maar… nee!

Wederom klonk de stem.
Haar naam werd geroepen.
Ze probeerde wat terug te zeggen,
maar vond haar stem niet.

Ze werd boos.
Niet op de stem,
maar op zichzelf.
Ze kon zichzelf helpen,
maar waarom deed ze dat dan niet?!
Wilde ze alleen blijven?
Hier,
in de kille eenzaamheid…

Er verscheen in de dikke wolk voor haar een schim,
een zwarte schim.
Hij maakte haar niet bang,
hij stelde haar juist op haar gemak.

Ze kon nog steeds niet bewegen,
niks zeggen.

De schim kwam in beweging,
plots verscheen er uit er door de witte deken een rijkende hand.