Dreamnight

Gisteren was het weer tijd voor Dreamnight, een speciale avond die één keer in het jaar op werk wordt georganiseerd. Dreamnight is een avond waarbij de dierentuin vanaf 18.00 uur alleen is geopend voor chronisch zieke kinderen en hun families. Dreamnight is dan ook niet iets wat alleen bij ons in de dierentuin plaatsvind, maar iets wat door heel Nederland in verschillende dierentuinen en pretparken gebeurd. Correctie, het gaat zelfs wereldwijd.

Deze avond is er om het ziek zijn even te kunnen vergeten. Op z’n avond worden er vaak verschillende activiteiten aangeboden en staat het park in een speciaal thema. Bij ons was het thema dit jaar piraten. Bij binnenkomst kreeg iedereen een dagprogramma met schatkaart mee. Op deze schatkaart waren de verschillende activiteiten aangegeven. Nadat de kinderen alle activiteiten hadden gedaan konden ze hun schatkaart inleveren bij de grote schatkist die werd ‘bewaakt’ door niemand minder dan Jack Sparrow. Daarnaast liep Kapitein Haak ook rond in het park. Natuurlijk liepen er nog meer piraten rond. Ik geloof dat ik Ariel (ja, de zeemeermin) ook nog voorbij heb zien komen. En… en was er een, misschien wel beetje creepy, waarzegster die doormiddel van goud zand, schelpen en speciaal zeewater de kinderen wat kon vertellen over hun piratenverleden. Die waarzegster werd gespeeld door ondergetekende!

Een paar maanden eerder werd ik al gevraagd of ik als waarzegster op deze avond wilde werken. Natuurlijk wilde ik dat! 3 jaar geleden, met het programma Beleef Magische Momenten in de Stad der Oudheid, was er ook al een waarzegster in het dierenpark. Zij was gespecialiseerd in de dierenriem en kon d.m.v. van een paar simpele vragen vertellen op welk dier je het meest lijkt. Ook ik mocht die waarzegster zijn. Gelukkig maar 1 keer. Gelukkig? Ja, gelukkig. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken; ik was er echt heel slecht in. Voor mijn gevoel kwam ik totaal niet overtuigend over. Dus toen ik werd gevraagd om voor Dreamnight weer in de huid van waarzegster te kruipen twijfelde ik. Ik heb toen direct aangegeven dat als zij het net zoals 3 jaar geleden wilde aanpakken ze misschien beter iemand anders er voor kunnen vragen, maar ik mocht er zelf een invulling voor verzinnen, zolang ik maar vreemd en een beetje ‘duister’ overkwam (alla Pirates of the Caribbean). En dat deed ik. Bij een waarzegster denk je toch al snel naar het voorspellen van de toekomst, dit leek ons op deze avond niet heel geschikt. Dus kwam ik op het idee om de kinderen te vertellen over hun piratenverleden. Wat voor piraat zijn ze vroeger geweest? Wat hadden ze meegemaakt? Ik kon het allemaal lezen in mijn magische zand. Met een schelp gaf ik de kinderen een klein beetje zand, waarna zij het weer in mijn hand schonken. Met mijn wijsvinger ging ik dan door het zand, waarna ik in het verleden kon kijken. Zodra zij het zand uit mijn hand hadden geblazen kon ik niet meer in hun verleden kijken. Mijn outfit was donker. Zwarte witte nagels, die versierd waren met speciale nagelstickers. Schelpenkettingen die ik zelf had gemaakt. Een zelfgemaakte zak voor het zand en een flesje gevuld met magisch zeewater.

Zo was er een tienermeisje, die net als haar broertje en zusje wel wilde weten wat voor piraat ze was geweest. Waar haar zusje een zeemeermin was en haar broertje de kapitein op een schip zag ik bij haar een groot kasteel.

   ‘Een prinses dus…’ ze leek niet erg enthousiast.
   ‘Maar dat is niet het enige wat ik zie.’ 
    Ze keek mij met opgetrokken wenkbrauwen aan.
   ‘Ik zie ook een piratenschip. Je wilde graag bij de piraten horen, maar waarom is mij niet duidelijk.’
    Ze keek op naar haar moeder.
    Bij haar moeder verscheen een grijns, ‘Ik weet wel waarom.’
    Nu moest ik daar alleen nog achter zien te komen. Maar hoe… ‘Ik geloof dat ik een hart in het water zie.’
    Het meisje begon te blozen.
    Moeder moest hard lachen, ‘Toch Hook!’
    ‘Hook?’ zei ik. ‘Kapitein Haak?’
    Haar moeder knikte lachend, terwijl het meisje steeds roder leek te worden. 
    ‘O, maar Haak loopt hier ook rond!’ zei ik meteen enthousiast.
    Moeder moest nog harder lachen. Ook vader begon ondertussen te grinniken. En ook bij het meisje leek een kleine lach te verschijnen. 
     ‘We bedoelen Hook van de serie, hé’ zei haar moeder vervolgens. 
     ‘O! Van Once Upon a Time?’ zei ik.
     ‘Ja’ knikte het meisje.
     ‘Ja, die is niet verkeerd’ klonk moeder.
     ‘Zeker niet’ zei ik instemmend.
      Alle drie moesten we lachen.
      ‘Ik kan alleen niet zien of deze piraat een haak heeft’ volgde ik. ‘Maar…’
      ‘O, het is Hook’ onderbrak moeder mij.
      ‘Dat denk ik ook’ knipoogde ik.
      De blos bij het meisje was nog steeds niet afgenomen.
      ‘Wil je anders het zand maar wegblazen, dan kan ik het niet meer zien.’
      Het meisje blies meteen hard het gouden zand uit mijn handen. 
      Ik wenste het gezin nog een fijne avond. Terwijl ik bij de tafel wegliep hoorde ik moeder en vader hard lachen, ‘Hoe kon ze dat nou weten.’

Als ik er aan terug denk verschijnt er weer een grote glimlach op mijn gezicht. Wat had ik daar een hoop geluk gehad! Ik haastte mij naar Kapitein Haak en gaf hem een beschrijving van het meisje en haar familie door. Mocht hij haar die avond nog tegenkomen, dan zou hij daar nog mooi op in kunnen spelen. Maar helaas… hij is haar niet tegengekomen.

Zo was er ook een jongen die graag wilde weten wat voor piraat hij was geweest. Hij was voor mij een grapjas. En wat denk je? Dit bleek nog te kloppen ook! Ik noemde een paar geintjes op die hij als piraat had uitgehaald; inkt om de randen van het glas van de verrekijker, zout in de suikerpotjes en andersom. “Dat zou jij inderdaad kunnen doen” lachte moeder. “Breng hem verder maar niet op ideeën” klonk vader. Zo apart dat ook dit weer klopte. De zeegoden stonden deze avond echt aan mijn kant!

Er is nog één situatie die ik graag met jullie wil delen. De laatste.
Ik liep door het park, toen uit het niets een jongen met een verstandelijke beperking voor mij stond. Zijn leeftijd weet ik niet, maar zag er wel ouder uit dan de rest van de kids van die avond.
    ‘Hoor jij bij Jack Sparrow?’ Vroeg hij mij.
    ‘Nee, daar hoor ik niet bij.’
    ‘Echt niet?’
    Ik schudde mijn hoofd.
    ‘Zit je ook niet in de film?’
    ‘Nee, ik zit niet in de film.’
    ‘Zeker weten?’
    ‘Vind je dat ik in de film pas?’
    Hij knikte, ‘Ja, in deel 3 of 4.’
    Het was even stil. Hij leek na te denken.
    ‘Dus je zat echt niet in de film?’
    ‘Ik zat echt niet in de film’ verzekerde ik hem.
    ‘Wat doe je hier dan?’
    ‘Ik ben een waarzegster. Ik kan vertellen wat voor piraat je vroeger bent geweest.’
    ‘Maar ik ben geen piraat…’
    ‘Ik vertel het over vroeger’ probeerde ik uit te leggen.
    ‘Toen was ik ook geen piraat.’
    ‘Jawel’ klonk één van de dames die met hem mee was. ‘En deze mevrouw kan daar meer over vertellen. Wil je niet weten wat voor piraat je bent geweest.’
    Nu knikte hij.
    Ik gaf hem een beetje zand wat door hem aandachtig werd bestudeerd. Daarna kreeg ik het weer terug. ‘Ik zie een heel groot schip’ zei ik terwijl ik met mijn wijsvinger door het zand ging. ‘Het is jouw schip.’
   ‘Nee, dat kan niet. Ik heb geen schip!’ hij keek weg.
   ‘En je hebt een hele grote schat gevonden.’
   Hij keek weer op. ‘Echt?’
   ‘Echt.’
   De jongen staarde naar mijn hand, ‘Doe niet zo gek. Dat is gewoon zand.’
   ‘Nee, dat is magisch zand. Daardoor kon ze net vertellen dat jij de kapitein van een schip bent geweest’ sprong dezelfde dame bij.
    Hij leek niet overtuigd.
    ‘Wil je het zand anders uit mijn hand blazen, dan kan ik niks meer van vroeger zien.’
    Hij knikte en blies alles met tweede harde zuchten weg.
    Hij bedankte me, waarna ze weg liepen. 
    Ik bleef staan.
    ‘Dus jij hebt vroeger een schat gevonden?’ Vroeg één van de andere dames.
    ‘Ja’ hoorde ik hem grinnikend zeggen.

Naast de vele leuke reacties, werd ik ook regelmatig vreemd aangekeken. Wat ik mij ergens ook wel weer kan voorstellen… Zo kreeg ik meerdere malen te horen waar mijn schoenen waren gebleven. En kwam er een mevrouw op mij afgelopen met de vraag of ik nou een gothic was. Waarom mijn antwoord klonk: Nee, een zeegeest. Aan haar gezicht te zien was dat een antwoord wat ze duidelijk niet had verwacht. Verder klonk er een hoop gefluister, “Nee joh! Die hoort bij het park…”
Heerlijk.

Ook dit jaar was weer een bijzondere, leuke, maar vooral magische avond. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar!

Liefs,
Sabrina

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s