Dagboek

Dilily geurkaarsen

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Ze worden verkocht in een super leuke cadeauverpakking met leuke boodschap, de kaarsjes van Dilily. Daarnaast zijn de kaarsjes natuurlijk ook heel erg leuk om gewoon voor jezelf te kopen 😉 Ik zag deze kleine kaarsjes voor het eerste in de Ako bij ons in het ziekenhuis.

De verpakking van de kaarsen ziet er niet alleen erg leuk uit, de kaarsen ruiken ook nog eens erg lekker en zijn voorzien van een Tibetaans geluksbedeltje. Voordat je nu gaat denken dat er Tibetaanse goden of tekens in de kaarsjes verstopt zitten, dit is niet het geval. Dat dacht ik namelijk eerst wel. Ik was een tikkeltje verrast toen er een bedel van een kreeft uit mijn eerste kaarsje kwam. Goed, ik dwaal af… De bedels zijn gemaakt van Tibetaans zilver.


Doordat de kaars gemaakt is van sojabonen is de bedel die in de kaars verstopt zit makkelijk schoon te maken. En heb ik al gezegd dat ze lekker ruiken?

Er zijn in totaal 24 verschillende kaarsjes. Of dat ook betekend dat er 24 verschillende bedels zijn durf ik niet te zeggen, maar ik denk het wel.

Ik heb zelf inmiddels drie verschillende kaarsjes opgebrand. Drie verschillende kaarsjes met drie verschillende bedels. Wat ik met de bedels ga doen weet ik nog niet, maar dat verzin ik vast nog wel.

Ook benieuwd naar de Dilily kaarsen?
Kijk op hun site voor een verkooppunt bij jou in de buurt.

Liefs,
Sabrina

 

Clowntjeshof

~ Sabrinadiana ~ 1 reactie

Vorige week zondag, 26 juni 2016, werd de Hof in AmersfIMG_6422oort voor de allerlaatste keer omgetoverd tot ultiem kinderspeelparadijs Clowntjeshof. Een dag met een lach en een traan. Het blijft een gek idee dat dit de laatste keer is geweest…

19 jaar lang heeft dit evenement voor kinderen plaats gevonden. 19 jaar lang stonden vele clowns en schminksters om 12.00 uur klaar voor de kinderen. De Hof gevuld met springkussens, een zweefmolen, rodeostier, hindernisbaan, kop van Jut en een vangspel. Er waren poffertjes, suikerspinnen en popcorn, ijs van San Marco en laten we de karaoke en het vuurspuwen niet vergeten. 19 jaren lang werd dit prachtige initiatief voor kinderen georganiseerd door Paula & Jos de Boer.

Ik kan mij nog wel herinneren dat ik als klein meisje langs de Hof liep en alle springkussens en clowns zag staan. Vroeger was ik niet zo’n held, dus liep ik hard door. Clowns vond ik altijd maar eng. (Dat vind ik trouwens nog steeds. Dit grote voeten, grote rode neuzen, dat wilde oranje haar en die gekke witte gezichten…). Nooit gedacht dat ik daar jaren later zelf als clown zou staan. De afgelopen 3 jaren heb ik onderdeel mogen zijn van deze bijzondere clownsfamilie. De eerste twee jaren heb ik aan dit kinderfeest deelgenomen als clown. Vorige week zondag zat ik op de schminkstersstoel.

De afgelopen twee jaren als clown heb ik als bijzonder ervaren. Bijzonder, omdat ik daar met mijn ‘angst’ tussen allemaal clowns stond. Bijzonder, omdat kinderen mij (als clown) totaal niet eng vonden.

Het eerste jaar was ik een WK-clowntje. Het tweede jaar een clown met veel te veel glitter. En mijn derde, en helaas laatste keer, dan als schminkster. Schmink 01Al die blije koppies die voor mij
van de stoel sprongen. Clowns, (winter)prinsesjes (lees: Elsa), tijgers, hondjes, Captain American (dat was een hele uitdaging), Spiderman, vlindertjes en meer. De glimlachen en stralende ogen waren schitterend! Ergens heb ik ook nog mijn ballonvouwskills gebruikt om een uitelkaargedraaide tekkel om te toveren tot olifant. Moeder en kind waren beide blij verrast. En dan waren daar nog de ouders en kinderen die mij herkende van, jawel, de dierent

Deze laatste dag eindigde voor ons clowns in een cirkel. “Hij was maar een clown” van Ben Cramer klonk en werd gezongen door Jeroen (de zoon van Paula & Jos). Alle clowns stonden met hun armen om elkaar heen, terwijl zij meezongen. Best een emotioneel moment. Ondanks dat ik nog niet zo lang onderdeel ben van de clownsfamilie, raakte het mij. Ik heb zeker wat traantjes weggepinkt, en ik was niet de enigste. Nadat het nummer was afgelopen was daar als verrassing voor Paula en Jeroen de burgermeester van Amersfoort. Zowel Paula als Jos werden toen onderscheiden met een erepenning. Jeroen nam hierbij de onderscheiding in ontvangst voor zijn vader, die afgelopen jaar is overleden.

Het was een mooie dag met een zwart randje. De regen huilde met ons mee.

Gisteren, 2 juli 2016, was daar het etentje met alle clowns bij Pallas Athene. Een laaange tafel met ruim 30(?) man. Jammer genoeg kon niet iedereen er bij zijn. Het was een avond vol gezelligheid.

Bedankt Paula & Jos!
(En natuurlijk alle clowns, schminksters en andere vrijwilligers die Clowntjeshof mogelijk hebben gemaakt 😉 )

Liefs,
Sabrina

P.s.
Artikel De Stad Amersfoort
Artikel Amersfoort Nieuws
Artikel AD

Dreamnight

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Gisteren was het weer tijd voor Dreamnight, een speciale avond die één keer in het jaar op werk wordt georganiseerd. Dreamnight is een avond waarbij de dierentuin vanaf 18.00 uur alleen is geopend voor chronisch zieke kinderen en hun families. Dreamnight is dan ook niet iets wat alleen bij ons in de dierentuin plaatsvind, maar iets wat door heel Nederland in verschillende dierentuinen en pretparken gebeurd. Correctie, het gaat zelfs wereldwijd.

Deze avond is er om het ziek zijn even te kunnen vergeten. Op z’n avond worden er vaak verschillende activiteiten aangeboden en staat het park in een speciaal thema. Bij ons was het thema dit jaar piraten. Bij binnenkomst kreeg iedereen een dagprogramma met schatkaart mee. Op deze schatkaart waren de verschillende activiteiten aangegeven. Nadat de kinderen alle activiteiten hadden gedaan konden ze hun schatkaart inleveren bij de grote schatkist die werd ‘bewaakt’ door niemand minder dan Jack Sparrow. Daarnaast liep Kapitein Haak ook rond in het park. Natuurlijk liepen er nog meer piraten rond. Ik geloof dat ik Ariel (ja, de zeemeermin) ook nog voorbij heb zien komen. En… en was er een, misschien wel beetje creepy, waarzegster die doormiddel van goud zand, schelpen en speciaal zeewater de kinderen wat kon vertellen over hun piratenverleden. Die waarzegster werd gespeeld door ondergetekende!

Een paar maanden eerder werd ik al gevraagd of ik als waarzegster op deze avond wilde werken. Natuurlijk wilde ik dat! 3 jaar geleden, met het programma Beleef Magische Momenten in de Stad der Oudheid, was er ook al een waarzegster in het dierenpark. Zij was gespecialiseerd in de dierenriem en kon d.m.v. van een paar simpele vragen vertellen op welk dier je het meest lijkt. Ook ik mocht die waarzegster zijn. Gelukkig maar 1 keer. Gelukkig? Ja, gelukkig. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken; ik was er echt heel slecht in. Voor mijn gevoel kwam ik totaal niet overtuigend over. Dus toen ik werd gevraagd om voor Dreamnight weer in de huid van waarzegster te kruipen twijfelde ik. Ik heb toen direct aangegeven dat als zij het net zoals 3 jaar geleden wilde aanpakken ze misschien beter iemand anders er voor kunnen vragen, maar ik mocht er zelf een invulling voor verzinnen, zolang ik maar vreemd en een beetje ‘duister’ overkwam (alla Pirates of the Caribbean). En dat deed ik. Bij een waarzegster denk je toch al snel naar het voorspellen van de toekomst, dit leek ons op deze avond niet heel geschikt. Dus kwam ik op het idee om de kinderen te vertellen over hun piratenverleden. Wat voor piraat zijn ze vroeger geweest? Wat hadden ze meegemaakt? Ik kon het allemaal lezen in mijn magische zand. Met een schelp gaf ik de kinderen een klein beetje zand, waarna zij het weer in mijn hand schonken. Met mijn wijsvinger ging ik dan door het zand, waarna ik in het verleden kon kijken. Zodra zij het zand uit mijn hand hadden geblazen kon ik niet meer in hun verleden kijken. Mijn outfit was donker. Zwarte witte nagels, die versierd waren met speciale nagelstickers. Schelpenkettingen die ik zelf had gemaakt. Een zelfgemaakte zak voor het zand en een flesje gevuld met magisch zeewater.

Zo was er een tienermeisje, die net als haar broertje en zusje wel wilde weten wat voor piraat ze was geweest. Waar haar zusje een zeemeermin was en haar broertje de kapitein op een schip zag ik bij haar een groot kasteel.

   ‘Een prinses dus…’ ze leek niet erg enthousiast.
   ‘Maar dat is niet het enige wat ik zie.’ 
    Ze keek mij met opgetrokken wenkbrauwen aan.
   ‘Ik zie ook een piratenschip. Je wilde graag bij de piraten horen, maar waarom is mij niet duidelijk.’
    Ze keek op naar haar moeder.
    Bij haar moeder verscheen een grijns, ‘Ik weet wel waarom.’
    Nu moest ik daar alleen nog achter zien te komen. Maar hoe… ‘Ik geloof dat ik een hart in het water zie.’
    Het meisje begon te blozen.
    Moeder moest hard lachen, ‘Toch Hook!’
    ‘Hook?’ zei ik. ‘Kapitein Haak?’
    Haar moeder knikte lachend, terwijl het meisje steeds roder leek te worden. 
    ‘O, maar Haak loopt hier ook rond!’ zei ik meteen enthousiast.
    Moeder moest nog harder lachen. Ook vader begon ondertussen te grinniken. En ook bij het meisje leek een kleine lach te verschijnen. 
     ‘We bedoelen Hook van de serie, hé’ zei haar moeder vervolgens. 
     ‘O! Van Once Upon a Time?’ zei ik.
     ‘Ja’ knikte het meisje.
     ‘Ja, die is niet verkeerd’ klonk moeder.
     ‘Zeker niet’ zei ik instemmend.
      Alle drie moesten we lachen.
      ‘Ik kan alleen niet zien of deze piraat een haak heeft’ volgde ik. ‘Maar…’
      ‘O, het is Hook’ onderbrak moeder mij.
      ‘Dat denk ik ook’ knipoogde ik.
      De blos bij het meisje was nog steeds niet afgenomen.
      ‘Wil je anders het zand maar wegblazen, dan kan ik het niet meer zien.’
      Het meisje blies meteen hard het gouden zand uit mijn handen. 
      Ik wenste het gezin nog een fijne avond. Terwijl ik bij de tafel wegliep hoorde ik moeder en vader hard lachen, ‘Hoe kon ze dat nou weten.’

Als ik er aan terug denk verschijnt er weer een grote glimlach op mijn gezicht. Wat had ik daar een hoop geluk gehad! Ik haastte mij naar Kapitein Haak en gaf hem een beschrijving van het meisje en haar familie door. Mocht hij haar die avond nog tegenkomen, dan zou hij daar nog mooi op in kunnen spelen. Maar helaas… hij is haar niet tegengekomen.

Zo was er ook een jongen die graag wilde weten wat voor piraat hij was geweest. Hij was voor mij een grapjas. En wat denk je? Dit bleek nog te kloppen ook! Ik noemde een paar geintjes op die hij als piraat had uitgehaald; inkt om de randen van het glas van de verrekijker, zout in de suikerpotjes en andersom. “Dat zou jij inderdaad kunnen doen” lachte moeder. “Breng hem verder maar niet op ideeën” klonk vader. Zo apart dat ook dit weer klopte. De zeegoden stonden deze avond echt aan mijn kant!

Er is nog één situatie die ik graag met jullie wil delen. De laatste.
Ik liep door het park, toen uit het niets een jongen met een verstandelijke beperking voor mij stond. Zijn leeftijd weet ik niet, maar zag er wel ouder uit dan de rest van de kids van die avond.
    ‘Hoor jij bij Jack Sparrow?’ Vroeg hij mij.
    ‘Nee, daar hoor ik niet bij.’
    ‘Echt niet?’
    Ik schudde mijn hoofd.
    ‘Zit je ook niet in de film?’
    ‘Nee, ik zit niet in de film.’
    ‘Zeker weten?’
    ‘Vind je dat ik in de film pas?’
    Hij knikte, ‘Ja, in deel 3 of 4.’
    Het was even stil. Hij leek na te denken.
    ‘Dus je zat echt niet in de film?’
    ‘Ik zat echt niet in de film’ verzekerde ik hem.
    ‘Wat doe je hier dan?’
    ‘Ik ben een waarzegster. Ik kan vertellen wat voor piraat je vroeger bent geweest.’
    ‘Maar ik ben geen piraat…’
    ‘Ik vertel het over vroeger’ probeerde ik uit te leggen.
    ‘Toen was ik ook geen piraat.’
    ‘Jawel’ klonk één van de dames die met hem mee was. ‘En deze mevrouw kan daar meer over vertellen. Wil je niet weten wat voor piraat je bent geweest.’
    Nu knikte hij.
    Ik gaf hem een beetje zand wat door hem aandachtig werd bestudeerd. Daarna kreeg ik het weer terug. ‘Ik zie een heel groot schip’ zei ik terwijl ik met mijn wijsvinger door het zand ging. ‘Het is jouw schip.’
   ‘Nee, dat kan niet. Ik heb geen schip!’ hij keek weg.
   ‘En je hebt een hele grote schat gevonden.’
   Hij keek weer op. ‘Echt?’
   ‘Echt.’
   De jongen staarde naar mijn hand, ‘Doe niet zo gek. Dat is gewoon zand.’
   ‘Nee, dat is magisch zand. Daardoor kon ze net vertellen dat jij de kapitein van een schip bent geweest’ sprong dezelfde dame bij.
    Hij leek niet overtuigd.
    ‘Wil je het zand anders uit mijn hand blazen, dan kan ik niks meer van vroeger zien.’
    Hij knikte en blies alles met tweede harde zuchten weg.
    Hij bedankte me, waarna ze weg liepen. 
    Ik bleef staan.
    ‘Dus jij hebt vroeger een schat gevonden?’ Vroeg één van de andere dames.
    ‘Ja’ hoorde ik hem grinnikend zeggen.

Naast de vele leuke reacties, werd ik ook regelmatig vreemd aangekeken. Wat ik mij ergens ook wel weer kan voorstellen… Zo kreeg ik meerdere malen te horen waar mijn schoenen waren gebleven. En kwam er een mevrouw op mij afgelopen met de vraag of ik nou een gothic was. Waarom mijn antwoord klonk: Nee, een zeegeest. Aan haar gezicht te zien was dat een antwoord wat ze duidelijk niet had verwacht. Verder klonk er een hoop gefluister, “Nee joh! Die hoort bij het park…”
Heerlijk.

Ook dit jaar was weer een bijzondere, leuke, maar vooral magische avond. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar!

Liefs,
Sabrina

Terugblik op mijn Tinderdagen

~ Sabrinadiana ~ 1 reactie

Hier een kleine terugblik op mijn Tinderdagen. Dit is iets wat ik toch nog even met jullie wil delen. Waarom? Omdat het schijnt dat jullie, de lezers, het leuk vinden om persoonlijke dingen te lezen. Daarnaast is dit voor mij een mooi medium om het van mij af te schrijven. Goed… Tijd om mijzelf bloot te geven… Dit is een “onthulling” waar ik nog steeds over twijfel of het wel verstandig is om te doen, maar goed daar gaan we…

Een week geleden postte ik mijn tweede en daarmee laatste Tinderdagboek. Eigenlijk stond er niks spannends in. Geen bijzondere matches, geen vreemde verhalen. Het enige wat ik schreef was dat ik absoluut klaar was met Tinder. Voor alle duidelijkheid; dat ben ik nog steeds. En nog even voor de zekerheid; dit is geen dagboekbericht over een derde week.

Deze vleeskeuring is helemaal niks voor mij. Wie verzekerd mij dat ik echt met de persoon op de foto contact heb? Daarnaast; Do looks really matter? Plus hoelang heb je contact voordat je telefoonnummers uitwisselt? Voordat je met iemand afspreekt? Of iemand toevoegt op Facebook? En hoe zit het met bekenden op Tinder? Zijn daar (ongeschreven) regels voor? Hoe werkt dat in de wereld van Tinder?

De wereld van Tinder… zo anders dan mijn wereld…

Een wereld waarin ik veilig in mijn appartementje zit, achter mijn laptop en berichten typ voor mijn blog. Een wereld waarin ik het meeste door de lens van mijn camera bekijk. Een wereld waarin ik niet zo snel, zeg maar helemaal niet, zomaar op een jongen zou afstappen.

Alle likes die er de afgelopen week zijn uitgedeeld waren gebonden aan het experiment. Alle likes, op één na. Toen bekende ogen mij aanstaarde bevroor ik, ik kon niet naar links swipen. Klein ‘probleempje’, naar rechts lukte mij ook niet. Een Super Like dan? Nee, als hij mij weg zou swipen zou dat de dingen alleen maar ongemakkelijk kunnen maken. Ik besloot om er een nachtje over te slapen. De volgende dag keken de bekende ogen mij nog steeds aan. Ik wist niet wat ik moest doen. Het leek wel of ik last had van kortsluiting. Kom op, je vinger naar rechts swipen, hoe moeilijk kan het zijn?! Soms word ik zo moe van mezelf… In de middag was daar een vriendin. Zij vond dat ik hem moest liken en zelfs voor de Super Like moest gaan. En voor de Super Like ging ze… Ik werd overvallen door zenuwen. Kon aan niks anders meer denken dan aan het feit dat hij een melding zou krijgen dat hij een Super Like had ontvangen. Niet veel swipes later zou dan MIJN foto MET blauwe ster op ZIJN beeldscherm verschijnen. Dagen gingen voorbij, geen reactie. Net op het moment dat ik me er bij had neergelegd kreeg ik toch een like terug en waren we een match. Vanaf dat moment deden de andere matches, mijn experiment, er niet meer toe. Ik startte het gesprek, ja dit was het eerste gesprek wat ik startte. Iets wat ik normaal nooit zou doen. Normaal wacht ik af, kijk ik de kat uit de boom. Ruim 24 uur later kreeg ik een reactie terug. Het gesprek leek stroefjes op gang te komen en ook mijn blog kwam ter sprake. Hij had het gelezen, wilde weten onder welke omstandigheden wij een match waren geworden. Daar ging het fout… Ik antwoordde, maar kreeg geen reactie terug. Het liefst wilde ik Tinder verwijderen, maar dat deed ik niet. Ik had zelf nog een berichtje kunnen sturen, kunnen vragen waarom hij mij terug geliked had. Maar ook dat deed ik niet, durfde ik niet. Durf ik niet.

Wie het is?
Ik ga geen namen noemen. Het is al erg genoeg dat ik dit met jullie deel.

Goed… Ongemakkelijk dit. En dan te bedenken dat ik het met één druk op de knop allemaal kan verwijderen. Als ik bovenstaande teruglees denk ik; wat een drama queen ben ik toch. Waarschijnlijk wordt dit bericht dan ook maar door een handje vol mensen gelezen (dat hoop ik tenminste op dit moment heeel erg hard). En ach… wat heb ik te verliezen? Juist, helemaal niks.

Eigenlijk heb ik bovenstaande geschreven voor alle twijfelaars onder ons. Je bent niet de enige die iets eng kan vinden of ergens onzeker over is. Misschien denkt die ander en wel net zo over, dus;
Mocht jij nou iemand leuk vinden? Of een leuke match op Tinder hebben?
Stap er op af! Start dat gesprek! Laat je niet door je angsten tegenhouden.

Liefs,
Sabrina

Supermarkt

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Met mijn mandje vol loop ik door de supermarkt richting de kassa. Ik ga mijn boodschappenlijstje af in mijn hoofd. Ik heb alles. Wauw, das ook voor het eerst! Als ik bij de kassa’s aan kom zie ik dat maar twee van de zes kassa’s open zijn en voor beide staat een laaange rij. Gelukkig heb ik geen haast. Zoals altijd stap ik in de verkeerde rij. Om mij heen klinkt gezucht, gekreun en gemopper. De andere mensen waren duidelijk geïrriteerd door deze lange rijen. Ik begrijp dat het niet leuk is om lang te moeten wachten, maar waar maken ze zich druk om? Het is niet dat de kassière sneller gaat scannen door hun ongeduldigheid.

Als ik mijn boodschappen op de lopende band heb liggen voel ik een zacht trapje tegen mijn kuiten. Ik kijk op en zie een moeder met een kinderwagen achter mij staan. Het mannetje in de wagen (ik gok nog geen 2 jaar) trap vrolijk met zijn benen. 
   ‘Sorry,’ zegt ze waarna ze ongemakkelijk wegkijkt. Ze lijkt haar gezicht wat in haar hoofddoek te verstoppen.
   ‘Dat geeft niet’ glimlach ik vriendelijk, maar ze kijkt niet op.
   Het jongetje kijkt mij met zijn grote bruine ogen aan en wijst naar de lege winkelwagen die naast ons, bij de gesloten kassa, staat. 
   ‘Dat is een mooie wagen hè?’
   Het jongetje knikt enthousiast en begint breed te glimlachen.
   Ik zwaai naar het kereltje.
   Hij begint meer te stralen en begint wat te vertellen wat ik niet kan verstaan.
   ‘O, echt waar?!’ Ik trek er mijn wenkbrauwen bij op. Als ik kinderen en hun taaltje niet begrijp lijkt mij dit altijd de meeste passende reactie.
   Hij brabbelt nog wat meer, ik schud mijn hoofd en trek wat gekke gezichten. Het jongetje lacht en doet mijn bewegingen op zijn manier na.
   Moeder kijkt voorzichtig met een glimlach toe.
   Van de andere wachtende in de rij klinkt nog steeds gemompel.

Voordat ik het weet ben ik aan de beurt. Ik reken mijn boodschappen af, stop ze in mijn tas en kijk om naar het jongetje in de kinderwagen. Hij glimlacht nog steeds naar me. Zij pretoogjes stralen. 
   ‘Daaag’ zeg ik terwijl ik naar hem zwaai.
   Hij zwaait terug.
   Moeder glimlacht wederom naar mij.
   Ook de jongen achter haar in de rij zie ik glimlachen.

Ik zwaai nogmaals naar het kereltje die mij uitzwaait totdat ik de winkel uit loop.

Tinder – week 2

~ Sabrinadiana ~ 2 reacties

Opgelucht kan ik zeggen dat mijn tweede week Tinderen er op zit. Na mijn post vorige week werd ik door velen aangesproken. En bij de meesten kwam hetzelfde ter sprake; “Eigenlijk is je experiment pas geslaagd als je op een Tinderdate bent geweest”. Juist, een Tinderdate… slik… Sorry als ik jullie telleurstel, maar dat gaat dus niet gebeuren.

Goed een nieuwe week Tinder vraagt om aanpassingen aan mijn profiel. Ik heb wat andere foto’s uitgekozen en heb na wat denkwerk ook een korte tekst op mijn profiel staan. Is kijken of dit het verschil gaat maken…

Tinder week 2

Verder wil ik toch nog even benoemen dat ik geen gebruik ga maken van de Super Like. Mijn foto in beeld met de blauwe ster, super ongemakkelijk… Plus, gewone likes zijn al moeilijk genoeg om te geven.

Goed laten we maar over gaan tot mijn Tinderdagboek, want dat heb ik de afgelopen week natuurlijk weer dagelijks bijgehouden. De grote vragen: Is het mij gelukt om 3 likes per dag uit te delen? Hoe ging het zelf starten van gesprekken? En hoe lang houd het contact met Super Like (de match) nog stand?

Dag 9:
Vandaag ontving ik in zeer korte tijd twee Super Likes achter elkaar. Beiden heb ik naar links geswipet.

Ook heb ik vandaag nog contact gehad met Super Like (de match). Ik ben benieuwd hoe lang dit contact eigenlijk nog stand houdt.

En het zelf swipen? Ja, dat was een dingetje. 3 likes op een dag leek best wel veel. En dat was het ook op deze negende dag. Toen ik ’s avonds op bed lag kon ik niet slapen. Wat doe je dan? Normaal gesproken speelde ik dan een kort spelletje op mijn telefoon waarna ik vrijwel meteen in slaap val, maar natuurlijk nu niet. Want ja, ik heb nu Tinder en ik zat nog niet aan die 3 likes per dag. Uiteindelijk is het me gelukt om op deze dag vier foto’s naar rechts te swipen. Tot mijn grote verbazing waren 2 van de 4 likes ook meteen een match. Tijd om te slapen. Rechts in mijn scherm was het praatwolkje rood, ik wist dat dit door mijn nieuwe matches kwam. Daarnaast had Super Like (de match) mij ook nog een berichtje gestuurd, maar daar zou ik morgen wel op reageren. Ik weet niet waarom, maar om de één of andere reden moest ik van mezelf toch naar het scherm waarin alle matches en chats vermeld staan. Het was een heel vreemd gevoel… Het was al laat en ik moest echt gaan slapen, dat kon wel wachten tot morgen. Maar op de één of andere manier, negeerde ik die gedachte en luisterde naar mijn gevoel. Niet veel later verschenen mijn matches in beeld. Het duurde niet lang voordat mijn wenkbrauwen fronste. Er stond een extra match tussen, maar ik had helemaal geen melding gehad… Twee bekende ogen staarde mij aan, de uitgedeelde Super Like van dag 6 had mij terug geliked…

Dag 10:
Op deze tiende dag ben ik weer 2 matches rijker.
Wederom een Super Like gehad. Wederom naar links.

Het swipen ging vandaag een stuk beter dan de dag ervoor. Ik geloof dat ik vandaag wel de 8 likes heb gehaald. Wauw, das een mijlpaal. Ben trouwens nog een bekende tegen gekomen van de basisschool, dat was wel even gek. Heb die persoon namelijk in geen jaren meer gezien. Deze oud klasgenoot is trouwens naar links gegaan. Daarnaast was 1 van de likes heel snel, binnen een minuut ontving ik een melding dat ik een like terug had en dus een nieuwe match. Het was, totaal tegen mijn principes in, een Italiaan (sorry pap!). Na de melding van de match volgde al snel een berichtje in het Engels(?). Die had ik niet zien aankomen. Gelukkig was het geen Italiaans. Al snel was duidelijk dat hij uit Napels kwam, maar in Londen woonde en nu voor vakantie met zijn vrienden in Nederland was. Het duurde dan ook niet lang voordat hij mij uitnodigde om een drankje te drinken, gewoon Italianen onder elkaar. Was het de Italiaanse gastvrijheid of…??? Goed… Verder was het wel een aardig gesprek, maar meer niet. Ik kan jullie verzekeren dat dat drankje er ook later niet van zal komen.

De tweede match was een verrassing, omdat het niet iemand was die ik geliked had. Daarnaast was het nogal een vreemde vogel… Meiden is dit nog een match door jullie likes?!?

Daarnaast heb ik vandaag ook mijn eerste stomme fout gemaakt, maar als we de like aan Mister Italia meerekenen maakt is dit mijn tweede fout… Any way, wat ik gedaan heb? Tijdens het naar links swipen, wat ik normaal heel secuur doe, ging er iets mis. Per ongeluk had ik een foto naar boven geswipet en iemand dus een Super Like gegeven!!! O NEE TOCH?!?! Dit voelde zo rot…Op dat moment ging er wel even een haatgevoel aan Tinder voorbij. Kunnen ze daar geen waarschuwing bij geven?! Iets zoals:

“LET OP!
Je staat op het punt een Super Like te geven.
Weet je het zeker?”

Ik weet zeker dat een hoop mensen dit fijn zullen vinden.
Wat ik mij nog kan herinneren van de foto is dat het een foto was van een jongen/man die mosterd op zijn broodjes kroketten deed. O my… Wat had ik gedaan. Ik heb Tinder maar heel snel uitgezet.

Trouwens… vandaag is de eerste dag zonder berichten van Super Like (de match).

Dag 11:
Vanochtend vroeg twee meldingen. Twee nieuwe matches. Daarmee begon ik de dag met een totaal van 22 matches.

Eén van de twee bleek de Super Like, de foto met broodjes kroketten, te zijn. O help, dat heb ik weer. Ik had toch zo gehoopt dat die mij naar links zou swipen…

Vandaag was ook de dag waarop ik mijn eerste berichtje heb verstuurd. Dit eerste berichtje heeft voor behoorlijk wat onrust gezorgd. Want wat moest ik sturen? Ik wilde niet afgezaagd klinken. En wat als ik niks terug zou krijgen? Gisteren heb ik geprobeerd het perfecte berichtje samen te stellen, maar vanochtend kwam ik toch tot de conclusie dat hét perfecte berichtje niet bestaat. Dus toen ik eindelijk al mijn moed had verzameld en de woorden had getypt, kostte het mij zeker nog een kwartier om op verzenden te drukken. Want was dit niet te suf? Maar ja, wat had ik te verliezen? Ik werd overvallen door een gevoel dat ik niet goed kan omschrijven. Ik denk dat je het kan vergelijken met zenuwen, maar dan nog tien keer zo erg. En ja, uiteindelijk heb ik op verzenden gedrukt en daarmee, wat op dit moment als het stomste bericht ooit voelt, verstuurd. Tot op heden heb ik alleen nog niks terug gehad. Dus erg succesvol was mijn actie (nog) niet.

Ook vandaag heb ik niks van Super Like (de match) gehoord.
En wat het swipen betreft. Alles is naar links gegaan. Ik kreeg het niet voor elkaar om iemand naar rechts te swipen.

Dag 12:
Omdat het voor mijn experiment moet ben ik vandaag weer gaan swipen. Dit ging met veel tegenzin, ik merk dat ik er een beetje klaar mee ben. Desondanks heb ik toch met moeite iemand naar rechts geswipet, al ben ik deze vleeskeuring wel helemaal zat. Ik heb contact met twee heren en dat vind ik wel prima zo. Tenminste… van degene waarbij ik zelf het bericht startte heb ik nog geen reactie gehad, dus dat is niet echt contact te noemen. Van Super Like (de match) heb ik ook niks meer gehoord. En gelukkig heeft Mister Italia ook niks meer van zich laten horen.

Tot mijn grote verbazing kreeg ik vandaag weer een berichtje van Super Like (de match). Hij was de afgelopen dagen druk geweest. Hij gaf aan dat hij mij wel cool vond en vroeg of we ons gesprek niet op Whatsapp voort konden zetten. Ik twijfelde. Ik ben niet iemand die snel mijn telefoonnummer uitdeelt. Maar ach, kon het kwaad? Het is niet dat hij graag wilde afspreken en ik met één of andere smoes moest komen omdat ik daar echt niet op zit te wachten (en ahum… niet zou durven, maar dat is een ander klein detail). Dus telefoonnummers werden uitgewisseld.

Wat misschien wel de grootste (en leukste) verrassing van de dag is geweest is dat ik een berichtje terug kreeg van de match waarbij ik het gesprek startte. Het gesprek kwam zo waar op gang.

Ben vandaag trouwens een nieuwe match, door een oude like, rijker. Maar daar ga ik niks mee doen.

Dag 13:
Wederom een nieuwe match uit oude likes.
En er is wat geappt met Super Like (de match). Hij moest vandaag in Amersfoort zijn om wat op te halen en vroeg of ik het leuk vond om af te spreken. Oeps… Voor degenen die hoopten op een Tinderdate, sorry ik moet jullie terlleurstellen. Ik heb hem gezegd dat ik niet kon. Heel slecht, ik weet het. Maar ik zag, correctie zie, het gewoon niet voor me. Wat weet ik nou over deze Super Like (de match). Voor hetzelfde geld is hij een bloeddorstige seriemoordenaar…

Dag 14:
Vandaag kreeg ik weer een bericht van Mister Italia. Toen ik vroeg of hij nog in Nederland was, antwoordde hij dat hij inmiddels weer in Londen zat. Gelukkig…

Vandaag weer een berichtje van Super Like (de match).

Verder heb ik vandaag niet geswipet, daar ben ik echt klaar mee.

Dag 16:
Vandaag was mijn laatste Tinderdag. Gelukkig!
Ook vandaag is er niemand naar links of rechts gegaan.

Wederom contact met Super Like (de match). En  Mister Italia is vandaag gelukkig weer stil gebleven.

Vandaag kreeg ik in de avond ineens een berichtje van één van de overige matches. Beetje laat als je bedenkt dat we op 16 mei een match waren. En aangezien vandaag de laatste dag is heb ik dan ook besloten om niks terug te sturen.

De twee weken Tinder zitten er op.
In totaal had ik 24 likes en heb ik met 7 heren contact gehad. Ik heb geduurende deze twee weken bijna de hele periode contact gehad met Super Like (de match) en ik ben heel benieuwd hoe lang dit contact blijft.

Tijdens mijn experiment, ben geheel tegen mijn verwachtingen in, een hoop bekenden op deze app tegengekomen. Ergens was dat wel vreemd.

Op de vraag of er ook een derde week gaat komen kan ik jullie vertellen dat die er niet gaat komen. Sorry jongens! Maar na twee weken Tinderen kan ik echt zeggen dat dit getinder helemaal niks voor mij is. Ik zal mijn Tinderaccount dan ook uiteindelijk gaan deactiveren en de app verwijderen.

Mocht je zelf nou benieuwd zijn geraakt naar Tinder? Ik zeg; probeer het gewoon een weekje uit. En mocht je problemen hebben met rechts swipen, dan kan je altijd nog een vriendin inschakelen voor hulp 😉

Voor alle Tinderaars die het wel heel erg leuk vinden om naar links en rechts te swipen heb ik nog maar één boodschap: Succes en heb plezier, maar vergeet niet dat er meer is dan mooi op de foto staan.

Liefs,
Sabrina

Hoofdpijn

~ Sabrinadiana ~ 2 reacties

Al ruim een week loop ik rond met hoofdpijn waarbij ik het gevoel heb alsof mijn ogen uit hun kassen worden getrokken. Een heftige pijn, de hele dag door.

Ik heb wel vaker last van hoofdpijn. Oorzaak? Mijn ogen. Paracetamol, Saridon of een andere pijnstiller werken dan niet. De enige pijnverlichter is mijn bril. Met een beetje geluk ben ik er dan met een paar uur van af. Soms kan het een dag of twee duren, maar de pijn is dan wel verdraagzaam.

Wat er mis is met mijn ogen? Een jaar of 7 geleden zijn bij mij “Prisma ogen” geconstateerd. Mijn ogen werken niet goed samen. Hoe dat komt? Ik schijn met één oog scheel te kijken, maar omdat mijn ogen dat continu corrigeren is dit niet te zien. Gevolg hoofdpijn. Plus waar een ‘normaal’ mens alleen het gene scherp ziet waar hij/zij naar kijkt stellen mijn ogen het hele plaatje continu scherp waardoor ze geen rust krijgen. Dus nog meer hoofdpijn. Een bril moet mijn ogen meer rust bieden. Doordat mijn ogen dus continu aan het corrigeren zijn kan ik geen oogtest bij de opticien doen, de resultaten na de testjes kloppen niet. Daar zijn we zo’n twee jaar geleden achter gekomen. Na de gewone oogtest bleek mijn sterkte namelijk hetzelfde te zijn dan twee jaar daar voor (0,25 en 0,50). Het prismaonderzoek ging er helemaal niet. Lijnen die stil hoorde te staan bleken bij mij te verspringen. Dus werd ik doorverwezen naar een oogarts en optometrist. Na verschillende testen in het ziekenhuis bleek mijn prima flink achteruit te zijn gegaan, net als mij sterkte. 0,50 en 1,50…

Maar goed, terug naar nu. Het begon allemaal ruim een week geleden. Veel hoofdpijn en een trekkend gevoel aan mijn rechter oog. Hup bril op, dat zou vanzelf wel weg gaan. Echter werd het alleen maar erger. Op de derde dag was het zelfs zo erg dat kou de enige remedie leek. Daar lag ik dan met een verpakt raketje op mijn ogen… Toen dinsdag de pijn nog niet was afgenomen besloot ik de huisarts te bellen, wellicht was het tijd voor nieuwe glazen in mijn bril. Helaas kon ik pas die vrijdag terecht.

En afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover.
M’n ogen deden natuurlijk minder zeer, want zo gaat het altijd als je naar de huisarts moet. Je maakt een afspraak en tegen de tijd dat je er heen kan zijn de klachten al afgenomen. (Inmiddels is de hoofdpijn weer erger. Veel erger…)

Natuurlijk was ik veels te vroeg bij de huisartsenpraktijk. 07.50 uur en dat terwijl de praktijk pas om 08.00 uur open ging. Zucht… dan maar een extra rondje fietsen, want voor de deur wachten was ook zo iets… Een rondje verder en het was 08.00 uur. Ik was de eerste in de wachtkamer. Kort daarna volgde een andere dame. Zij was als eerst aan bod en daarna was het mijn beurt.

‘Dus je komt voor hoofdpijn’ zei mijn huisarts nadat ik plaats had genomen in de stoel tegenover haar.
   ‘Ja’ knikte ik voorzichtig. Haar toon beviel mij niet.
   ‘Wat voor soort hoofdpijn heb je?’
   Omdat mijn vorige huisarts inmiddels al een tijd met pensioen was, en ik bij deze arts nog niet eerder voor mijn oogklachten was geweest, kon ik het hele verhaal opnieuw vertellen. Ergens best vreemd, want zou ze dat niet in mijn dossier moeten kunnen opzoeken?
   ‘Maar als het je ogen zijn kan je toch naar een opticien?’ Klonk haar reactie nadat ik vertelde dat het vanuit m’n ogen kwam en waar normaal mijn bril hielp, dat nu niet het geval was.
   Dat kon dus niet… Toen ik benoemde dat ik prisma ogen heb keek ze mij met een lege blik aan. Over het feit dat de metingen van de opticien erg afweken van de resultaten van de optometrist volgde nog een gek gezicht. Ik liet mij niet door haar lege blikken beïnvloeden en vertelde rustig verder, terwijl zij mijn gegevens van 2 jaar geleden op de computer probeerde te zoeken. Toen ik vertelde dat ik het afgelopen weekend zelf ijs op mijn ogen had gelegd om de pijn te verzachten kreeg ik geen response. Alsof het heel normaal is om ijs op je ogen te houden om de pijn te verzachten.
   ‘Ik heb de gegevens van twee jaar geleden niet in de computer staan. Deze wil ik eerst opvragen bij het ziekenhuis en inkijken. Daarna kan ik wellicht een doorverwijzing geven.’
   Wellicht… Mocht ik de doorverwijzing krijgen, dan zou ik die wel via de mail ontvangen.

Nu ben ik heel erg benieuwd hoelang het duurt voordat ik wat hoor. Deze huisarts is namelijk maar twee dagen in de week werkzaam in de praktijk, op de andere dagen is een andere arts werkzaam (die veel fijner is). Goed, we wachten het mailtje af. En als ik volgende week nog niks gehoord heb, dan moet ik maar even bellen. Denk ik…

Hoe het met de hoofdpijn gaat? Die is de afgelopen dagen weer flink toegenomen…

Liefs,
Sabrina

Tinder

~ Sabrinadiana ~ Een reactie plaatsen

Datingapps, er is tegenwoordig niks geks aan. Dat was vroeger wel ander met datingsites. Maar tegenwoordig lijk je iedereen er over te horen. Iedereen lijkt wel een datingapp op z’n smartphone te hebben staan.

Tinder, Happn, Badoo, Pepper en Lexa zijn een handje vol datingapps van de vele apps die er beschikbaar zijn. (Typ maar eens dating in bij de appstore, er komen zoveel keuzes te voorschijn. Gewoon bizar).

Ik hoor de mensen om mij heen regelmatig over dit soort apps. Meestal Tinder en Happn. Zelf is mijn telefoon datingapp-vrij. Of beter gezegd hij was datingapp-vrij. Tinder is toch wel een app die ik veel voorbij hoor komen, zowel bij vrienden, collega’s en op tv. Dus besloot ik om voor mijn blog een week lang Tinder uit te proberen.

Per dag heb ik korte aantekeningen gemaakt met dingen die mij opvielen, irriteerde en meer. Dus hierbij een kijkje in mijn Tinder-dagboek.

Dag 1:
Op 15 mei 2016 installeerde ik de app, koos wat foto’s voor mijn pro
fiel uit en begon met swipen. Alles ging naar links. Te jong. Te oud. Nee, nee en… nee. Eigenlijk kwam ik er al meteen achter dat dit niks voor mij is. Dit zou een lange week worden…

Tinder
Dag 2:
Dag twee begon net als de eerste dag met links, links en naar links. Ben ik kieskeurig? Nee. Maar ergens vind ik het vreemd dat deze vleeskeuring er is. Een foto kan dan nog zo perfect zijn, een tekst op een profiel zo mooi ‘geknutseld’, maar wie zegt dat die persoon van binnen net zo mooi is? Normaal zegt men: een foto zegt meer dan duizend woorden. Met uitzondering van de foto’s op Tinder…

Op deze tweede dag ben ik me gaan focussen op de leeftijd van de heren die voorbij kwamen. Onder de 25 naar links. Boven de 29 ook naar links. En alles daar tussen? Ook naar links. Ja, op deze manier zou ik echt matches krijgen… not. Dus wat deed ik. Ik schakelde twee vriendinnen in. We zouden die middag naar een foodfestival gaan, we eindigde uiteindelijk in de frozen yogurt bar en daar heb ik mijn telefoon aan hun overhandigd. “Swipen jullie maar voor mij.”
Ik hield mijn hart vast…

Aan het eind van deze dag had ik, dankzij de meiden, 10 matches. Waarvan 1 vrijwel meteen een berichtje stuurde. O hemel, waar was ik aan begonnen!

Dag 3:
Deze dag begon met een nieuw berichtje van één van de matches. Het was een ander dan de dag er voor. Mijn telefoon ging tegen half 8 af. Man, die was er vroeg bij…

Op deze derde dag had ik nog steeds contact met de match van de vorige dag (laat ik hem voor het gemak T noemen). Met name in de avond berichtjes over en weer. Ergens ben ik wel benieuwd hoe lang het contact met hem stand houd. Het gesprek met de andere match (ik noem hem maar A) kwam wat moeilijker op gang.

Op deze derde dag kwamen daar 3 matches bij. Wederom twee daarvan met dank aan het geswipe van de meiden op de dag er voor, want zelf gaat alles nog steeds naar links. Maar dan heb je de derde toch zelf gedaan?!, kan ik jullie horen denken. Tsjaa… dat was een klein swipe foutje. Oeps…

Deze derde dag was trouwens ook de dag dat ik een “Super Like” mocht ontvangen. Geen idee wat dat was, dus maar even de meiden geappt. Het blijkt dat je dan kan zien wie je een gesuper liked geeft, maar omdat de dames deze heer ook al geliked hadden was dit dus al een match…

Dag 4:
Goed, inmiddels zit ik aan mijn vierde Tinderdag. En nog steeds swipe ik naar links. Waarom? Ik weet het niet. Ergens voelt het heel raar om iemand aan de hand van een foto naar rechts te swipen. Al heb ik op aandringen van de meiden vandaag wel twee keer naar rechts geswipet…

Er is overigens nog steeds contact met T. Al weet ik niet zo goed wat ik er mee aan moet. Hij blijft berichtjes sturen, maar enige interesse in wat ik doe of wat mij bezig houdt doet ie niet. Het gesprek met A leek een beetje op gang te komen, maar is inmiddels stilgevallen. Daarnaast heeft één van de nieuwe matches van dag 3 mij nu ook benaderd. Nee, het is niet de match die ik per ongeluk naar rechts swipete, maar de Super Like.

Dag 5:
Vandaag was weer een linksdag.

Afgelopen nacht weer een berichtje van T gehad met de mededeling dat hij er weer was (hij was die avond naar cabaret in het theater geweest). Dus ik vroeg hoe het was. Een kort antwoord volgde.

Vandaag wederom bericht van Super Like (de match). Ook kreeg ik vandaag zowaar een berichtje terug, na 2 dagen stilte, van één van de eerste matches op dag 2.  Van A heb ik niks meer gehoord.

Vandaag heb ik trouwens mijn tweede Super Like mogen ontvangen. Dit was een links, ook al voelde dit rot om te doen. Ik hou absoluut niet van vleeskeuring, maar op Tinder kan je haast niet anders.

Overigens ben ik vandaag maar liefst 5 bekenden tegengekomen. 2 collega’s, een oud collega, oud klasgenootje en de ex van een vriendin. 4 van de 5 heb ik naar links geswipet bij de vijfde heb ik Tinder uitgezet.

Dag 6:
Nog 2 dagen en de week is om. Het einde is in zicht!

T stuurt nog steeds berichtjes. Hij toont nog steeds weinig interesse, waarom blijf je dan berichtjes sturen? Super Like (de match) stuurt ook nog steeds actief berichtjes, dit contact loopt anders als met T. Super Like vraagt ook regelmatig dingen en toont interesse. Hetzelfde geld voor de match die zich twee dagen stil hield (laat ik hem maar even J noemen, want volgens mij begint het aardig verwarrend te worden).

’s middags ging ik lunchen met een collega slash vriendin. Zij was één van de meiden die op de tweede dag voor mij is gaan swipen. Ze pakte m’n telefoon om een kijkje op Tinder te nemen. Ze opent de app en komt oog in oog met de collega die de dag er voor in beeld verscheen voordat ik Tinder uitzette. Maar zij herkende hem niet van werk en heeft hem de Super Like gegeven. Op dat moment kreeg ik een hartverzakking. Een like, zeker (dat zou dan trouwens mijn eerst echte rechts zijn geweest). Maar Super Like… Als hij nog actief is op Tinder verschijnt straks tijdens het swipen mijn naam in beeld met een grote blauwe ster. O jee…

Die avond heb ik niet meer geswipet.

Dag 7:
Nog 1 dag en dan is het weer zondag en dan zit mijn week Tinderen er echt op. Waar het aan het begin van de week zo langzaam leek te gaan, kan ik nu zeggen dat de week toch wel best snel voorbij ging.

Vandaag ben ik meer gaan swipen uit nieuwsgierigheid. Kijken of ik bekenden tegen zou komen. En ja hoor, ik ben nog geen minuut aan het swipen en het is “Hallo bekend gezicht”. Ook kwam ik de jongen tegen die, bijna een jaar geleden, de vloer in mijn appartement heeft gelegd. En… ik heb vandaag, zonder aandringen of advies, iemand zowaar naar rechts geswipet. Waarom? Geen idee. Maar het was wel een match….

Wat de berichtjes betreft.
Vanochtend ontving ik een berichtje van J. En ook met Super Like (de match) is nog steeds contact. Van T heb ik vandaag niks gehoord. Nou zou ik hem zelf ook een berichtje kunnen sturen, maar dat doe ik niet.

Dag 8:
Daar is die dan, de laatst dag. Vandaag ben ik een week ‘actief’ op Tinder. Tenminste als je het zo kan noemen, want ja zelf heb ik per ongeluk iemand naar rechts geswipet en 1x bewust. Vandaag maar even op Tinder gezeten, alles ging naar links… Wederom een Super Like ontvangen, wederom links…

Wat de matches betreft… Enkel nog contact met Super Like (de match).
Verder niet echt iets bijzonders te melden over deze dag.

Ik eindig deze Tinderweek met 15 matches. Niet slecht voor iemand die alles naar links heeft geswipet. Dus meiden, bedankt! 😉

Wat ik in het begin zelf heel erg irritant vond aan deze app is dat het mij niet duidelijk was dat ik een gewenste leeftijd in kan stellen. Want dat is toch best logisch?! Nou zal ik eerlijk zijn, ik was zelf ook niet zo snugger om bij de instellingen te kijken. Het lijkt mij logischer dat je de gewenste leeftijd kan invullen bij het aanmaken van je profiel, toch?

Conclusie na één week op Tinder.
Zoals ik op de eerste dag al concludeerde (en wat ik vooraf al vermoede) is een datingsapp niks voor mij. Wellicht heeft het er ook mee te maken dat ik niet zo veel vertrouwen heb ik mijn medemens. Want wie verzekerd mij dat ik wel echt contact heb met de persoon op de foto… Desondanks vind ik het toch bijzonder mooi om te zien dat er mensen zijn die hun ware liefde via deze datingapps vinden.

Is mijn expriment geslaagd?
Ik vind zelf van niet. En daarom heb ik, met veel moeite, besloten om mijn experiment met een week te verlengen. Daarnaast geef ik mijzelf, met nog meer moeite, de opdracht om minimaal 3 likes per dag uit te delen. En ook daadwerkelijk gesprekken te starten. Dat gaat nog een hele opgave worden… Ik hou jullie op de hoogte.

Tinder is dan wel niks voor mij, maar misschien is het wel wat voor jou 😉
En alle Tindergebruikers: Veel plezier en succes.

Liefs,
Sabrina