Mysterieus Pakketje

Het begon allemaal afgelopen maandag, 18 September 2017.
Aan het begin van de middag ontving ik in mijn PostNL app de melding dat er een pakketje voor mij klaar stond. Het zou de volgende dag tussen 12.00 uur en 14.00 uur bezorgd worden.

Mijn eerste reactie was “Huh? Maar ik heb toch helemaal niks besteld…”
Ik controleerde mijn mail en had inderdaad geen bestellingen staan die ik nog moest ontvangen.
Had ik dan meegedaan aan wedstrijden? Nee, voor zover ik wist niet meer. Ik had nergens bericht van gekregen dat ik wat gewonnen had. Ik had aan niemand mijn adresgegevens doorgegeven. Hoe kon dit?

Uit enige verbazing plaatste ik een post op Facebook.
Waar direct aan aantal vrienden op reageerden.
“Misschien een foutje van PostNL?”
“Wellicht een verrassing”
“Kijk je uit? Er gaan de laatste tijd hele rare verhalen rond over pakjes die afgeleverd worden maar dan ineens weer opgehaald worden…”
“Is het niet toevallig een melding van een pakket die je eerder hebt ontvangen? Dat had ik een tijd terug in elk geval..”
“Misschien hebben ze je verhaal over haarproducten wel gelezen ;)”

De derde reactie was ook, voor heel even, door mijn hoofd geschoten. Maar hoe groot is de kans dat dat gebeurd? Ja… aan de andere kant, je weet maar nooit.

Ondertussen deed ik een poging om de afzender te Googlen. CPD. Ik had werkelijk geen idee wie het was, waar het voor stond. Het adres deed mijn wenkbrauwen alleen maar meer fronzen. Ik kwam namelijk uit bij het hoofdkantoor van L’oréal in Hoofddorp. Wat kon dit pakketje toch zijn? Zou het echt zo’n ‘nep’ pakket zijn?

Ik had besloten om het pakket toch aan te nemen. Klopte het niet? Dan kon ik het linea recta naar het postkantoor om de hoek brengen voor een retourtje.

Goed… Vandaag heb ik het pakketje in ontvangst genomen.
Bij openen ging ik als eerste direct opzoek naar een papier. Een factuur, een retourformulier. Ik was opzoek naar bewijs van een bevestiging dat het goed zat of wellicht hartstikke fout was. Ik kan jullie vertellen dat ik opgelucht adem haalde toen ik de toch wel zware door openmaakte. Ik citeer:

“Gefeliciteerd!
U bent de gelukkige winnaar van een Loving Blends Avacado Karité pakket!
Veel plezier ervan!
Het Garnier – Nutrisse team”

In de doos zat een zwart tasje wat met een strik was dichtgebonden. In grote letters stond er L’Oréal Paris op het tasje. In het tasje zelf zat een Avacado Olie en Karité Boter shampoo, conditioner én haarmasker van Garnier’s Loving Blends.


Wat een grap! Ik was gewoon één van de winnaars!
Het was zooo lang geleden dat ik hier aan had deelgenomen, dat ik het niet meer wist. Maar wees eerlijk, je verwacht ook niet dat je iets zult winnen. Ik niet tenminste. Meestal doe ik mee onder het mom van “Niet geschoten is altijd mis”.

Na het bestuderen van de producten schoot ik in de lach. Een tijdje terug had ik een oproep op Facebook geplaatst meet daarin de vraag of mijn vrienden een goed middel wisten tegen pluis haar (vandaar ook die ene reactie 😉 ). En wat denk je… Deze Loving Blends shampoo, conditioner en haarmasker zijn voor zeer droog of pluizig haar! Wat een toeval! Haha!

Ik wil L’oréal Paris en Garnier hartelijk bedanken voor deze verrassing! Ik ben er erg blij mee en kijk er naar uit de producten uit te proberen. (Ik voel een nieuwe post aan komen ;))

Tot de volgende keer lieve lezers!

Liefs,
Sabrina

Egyptisch Goud Randje

Bijna drie weken geleden, dinsdag 29 Augustus om precies te zijn, was het dan eindelijk zover.
Om 10.00 uur zaten we in de auto op weg naar Leiden.

Het Rijksmuseum van Oudheden.
Niet een heel groot museum, maar ook niet heel klein.
Een museum van drie verdiepingen.
Het museum met een prachtige collectie aan Egyptische artefacten.

Al jaren stond dit museum op mijn lijstje van plekken die ik graag wil bezoeken. En dat heeft niet zomaar een reden. Zoals velen van jullie misschien al weten ben ik dol op geschiedenis. Altijd al geweest. Maar ik heb echt een zwak voor het oude Egypte. De piramides, Farao’s en hiërogliefen. Ik heb er een enorme fascinatie voor. Wat zou ik graag terug in de tijd willen reizen om een kijkje te kunnen nemen in dat prachtige oude Egypte.

Ik heb mijn liefde voor het oude Egypte niet altijd gehad. Tijdens mijn jaren op de middelbare school had ik helaas alleen in mijn eerste twee jaar geschiedenis. Die lessen werden gegeven door een lerares die een passie had voor Egypte en alles wat daar bij hoorde. Bijna iedere les ging dan ook wel over Egypte.  Zelfs zo vaak dat het bij mij mijn neus uit kwam (iets wat ik me nu natuurlijk niet meer kan voorstellen). Ik kan mij nog goed herinneren dat ik ooit een keer dacht; “Weer dat stoffige Egypte…”
Of ik mijn liefde voor deze indrukwekkende geschiedenis van het leven rond de Nijl aan mijn docente van toen de danken heb, ik weet het niet… Ik ontdekte de Farao’s, piramides en de rest ergens in mijn derde of vierde schooljaar. We moesten toen een spreekbeurt houden. Met dank aan mijn moeder kwam ik op het idee om mijn spreekbeurt over Toetanchamon (de jongste Farao (tot nu toe ontdekt) ooit) te houden. Wauw wat vond ik dat geweldig! Ik had collage’s gemaakt en had een spreekbeurt van, volgens mijn klasgenoten, té veel kantjes. Maar ik kon er geen genoeg van krijgen.

Toen in 2012 de speciale tentoonstelling van Toetanchamon, die de hele wereld over reisde, zijn stop in Nederland maakte kon mijn geluk niet meer op. Dit was mijn kans om de schatten, sarcofaag en hét dodenmasker waar ik ooit over vertelde te zien. Helaas heb ik de tentoonstelling nooit bezocht…


Maar gelukkig hebben we in Leiden het Rijksmuseum van Oudheden. Het museum van Nederland met een vrij grote Egyptische collectie. En deze zomer was dan eindelijk het moment dat ik deze mooie schatten uit het verre verleden mocht aanschouwen. Het is moeilijk te geloven dat de stukken die ik in Leiden gezien heb duizenden jaren oud zijn. Hoe hebben de mensen die dingen toen ooit kunnen maken? Hoe maakten zij in vredesnaam die grote piramides?! Het materiaal waar deze van zijn gemaakt wegen zeker wel tonnen!

Dit museum had voor mij een aantal highlights:
* De tempel in de hal.
* Een stuk van een tombe met een gat in de wand, gemaakt door grafrovers.
* Dat de meeste stukken gewoon in open lucht stonden, een deel is maar afgeschermd
door glas.
* De verschillende sarcofagen, prachtig versierd met hiërogliefen in allerlei kleuren.

Het was een vrij fris bezoek. Reden hiervoor is dat het o.a. bij de Egyptische tentoonstelling continu 19 graden Celsius is. Dit geld ook voor een aantal andere ruimtes van het museum.

Het Rijksmuseum van Oudheden is zeker een aanrader! Afgezien van de prachtige zalen die gevuld zijn met Egyptische schatten, hebben ze ook een aantal andere mooie tentoonstellingen. Al steekt voor mij de Egyptische er met kop en schouders boven uit.

Tot slot heb ik nog een paar foto’s. Of nou ja… eerlijk gezegd zijn het er iets meer dan een paar…

Tot de volgende keer!

Liefs,
Sabrina


Hunebedden, Drenthe

Selfie copyrightAfgelopen Juni heb ik een bezoekje gebracht aan de
prachtige historische hunebedden in Drenthe.

Als klein meisje was ik altijd al gefascineerd door deze graftombes. Want hoe hebben mensen dat ooit kunnen maken?
Ik zal wel eerlijk zijn, ik was een tikkeltje teleurgesteld toen ik deze bouwwerken afgelopen Juni voor het eerst zag. Ze waren een stuk kleiner dan ik in eerste instantie verwacht had. Des al niet te min zijn ze er daarom niet minder mooi om.

Hieronder zie je aantal foto’s die ik die dag gemaakt heb.

Liefs,
Sabrina


 

 

 

Recap

De afgelopen 8 maanden (en 24 dagen) is er een hoop gebeurd. Dit bericht is een recap van de afgelopen 8 maanden.

Januari 2017
In Januari kocht ik twee goudvissen, Coco en Nuts. Twee goudvissen die het al snel heel erg gezellig bleken te hebben… Na een paar dagen dreven er allemaal eitjes in de kom. Eén van de twee had kuitgeschoten. Wat een feest… Kort daarna gingen ze één voor één dood… Januari was ook wanneer ik mijn laatste werkdag had bij de dierentuin.

ColoristaFebruari 2017
Februari was van een nieuwe start, een nieuwe baan met nieuwe collega’s.
Daarnaast stond Februari ook in het teken van het uitproberen van L’oreals uitwasbare haarverf van Colorista. Eerst de meest lichte kleur, deze was echter niet in mijn haar te zien…

Maart 2017
Ook deze maand kleurde ik mijn haar met de kleuren van Colorista. Eerst de donker roze, die voor een wat rose gloed zorgde in de lichte plukken van mijn haar. Daarna paars, deze kleur ging er gelukkig net zo makkelijk uit als het donker roze. En eind Maart waagde ik mij aan turquoise. De kleur speciaal voor donker haar, de kleur die na 15 wasbeurten uit mijn haar zou moeten zijn. Ai, niks was minder waar. De kleur was helaas alleen te zien in mijn lichte punten en alsof dat nog niet jammer genoeg was, kreeg ik de kleur ook niet meer uit mijn haar!!! De shampoo bleef maar blauw. Uiteindelijk kon ik na EEN MAAND naar de kapper, omdat de kleur toen eindelijk niet meer afgaf. (Met dank aan de anti-roosshampoo van Head & Shoulders. Mocht je ooit haarverf uit je haar willen, dan is Head & Shoulders echt aan te raden!). Ook ging ik net als vele anderen deze maand naar de stembus en verrichte mijn burgerplicht.

April 2017
Deze sprookjesfan ging deze maand naar Beauty and The Beast. Wauw wat een film was dat! Ondanks dat ik dol ben op sprookjes had ik hier de tekenfilm van Disney nog nooit van gezien (I know, shame on me). April was ook de maand dat het boek van een oud studiegenoot van de SchrijversAcademie uitkwam. Geen Kind Meer geschreven door Esther Boek. Dit boek, het verhaal over haar familie, is zeker echt een aanrader! Deze maand kocht ik ook twee nieuwe goudvissen, Crosley en Cruiser (die overigens nog steeds leven as we speak). Dit was ook de maand dat ik Occidentali’s Karma ontdekte.


dierentuin
Mei 2017
In Mei keek ik naar het Song Festival en zong (bijna) alle nummers mee. Ik kocht deze maand een Spinner, om uit te proberen. Die dingen leken niet aan te slepen, wat was daar nou zo bijzonder aan? Mijn tante uit Italië kwam deze maand naar Nederland. En Mei was ook de maand dat ik mijn vader eindelijk (na acht jaar) mee kreeg naar de dierentuin!

Juni 2017
In Juni ging ik met mijn moeder, oma en tante een lang weekend naar Drenthe. We winkelde in Assen, aten Churros en brachten een bezoekje aan de Hunebedden! Als klein meisje was ik altijd al gefascineerd door deze graftombes. Het kwam ooit een keer op school voorbij tijdens de geschiedenis les. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat die immens grote dingen door mensen waren gemaakt. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik een tikkeltje teleurgesteld was toen ik ze in het echt was. Ze waren een stuk minder groot dan ik altijd gedacht had, maar ze waren er niet minder mooi om.

Juli 2017
In Juli at ik heel veel watermeloen en ontdekte in gedroogde mango en ananas. En laat ik de verse koko’s met een laagje chocolade niet vergeten! Juli was ook de maand van de Disney Classic marathon die ik hield met een vriendin. Daarnaast veranderde ik deze maand mijn twitternaam van @iSabrinaDiana naar @LiefsSabry. En maakte ik ook een account aan bij SnapChat. Gewoon, om uit te proberen…

Augustus 2017
De maand die inmiddels al bijna afgelopen is.
De maand waarin ik samen met een vriendin het Food Festival bezocht in de dierentuin. We aten pizza, burgers, nacho’s, mini donuts en ijs. Fietste een rondje met een waterfiets. Augustus is ook de maand waarin Beauty and The Beast uitkwam op DVD. Deze heb ik natuurlijk direct gekocht 😉 . De maand waarin mijn vakantie begon. De vakantie waarin ik naar het strand van Wijk aan Zee ging. De maand waarin ik een prachtige en vooral heel lekkere Crazy ColdChoc dronk. (Je zou verwachten dat het heel erg zoet is, maar ik kan jullie vertellen dat dat ontzettend meevalt!)

 

 


Wat ik verder deze maand nog ga doen, dat vertel ik jullie later wel. Ik kan jullie in ieder geval vertellen dat er voor morgen iets gepland staat waar mijn geschiedenishart sneller van gaat kloppen.

Ik beloof tot snel!

Liefs,
Sabrina

Inspiratie…loos

Het is hier stilt geweest.
Veel te lang.
Veel langer dan de bedoeling is geweest.
8 maanden heb ik niks laten horen…

8 maanden en 20 dagen om precies te zijn…
Zoals ik al zei, het was niet mijn bedoeling. En dat kan ik nu wel blijven roepen, maar daar hebben we helemaal niks aan. Maar ik kan jullie wel vertellen hoe het komt, al weet ik eerlijk gezegd niet of het heel interessant zal zijn…

Normaal gesproken was iedere prikkel, hoe klein dan ook, direct een bron voor inspiratie. Ik zag overal wel iets in om over te schrijven. Mensen op straat, Madeliefjes in het gras, een reclameposter of tv-programma’s – het zijn een aantal dingen die de schrijver in mij prikkelde. Gedurende de winter werd dit steeds minder, met als gevolg dat ik geen woord op papier kreeg. Zowel voor mijn blog als voor mijn verhalen. Tsjaa, das flink balen. Frustrerend zelfs. Maar ik had hoop, hoop dat ik weer inspiratie zou vinden. Hoop dat ik weer woorden op papier zou krijgen.

Langzaam maar zeker gebeurd dit weer. Sinds anderhalve maand ben ik weer aan het schrijven. Het is niet veel, maar beetje bij beetje ga ik er weer komen. Dat wil ik! Want ja, de posts hier (en mijn verhalen) zullen zich niet zelf schrijven.

Hier ga ik het voor nu bij laten.
Deze post is dan wel niet zo bijzonder, maar ik wilde jullie even laten weten dat ik er nog ben. Dat ik LiefsSabrina.nl niet ben vergeten 😉

Tot binnenkort!

Liefs,
Sabrina

Teken van leven

Hallo allemaal,

De afgelopen weken is het hier behoorlijk stil geweest. Té stil. De oorzaak hiervan was een flinke hersenschudding, die ik  ongeveer een maand geleden kreeg na een ongelukje. Een heel stom ongelukje. Speciaal voor mijn blog heb ik van deze periode een klein dagboek bijgehouden. Hierin beschreef ik in het kort hoe mijn dagen waren. Op deze manier was ik tijdens het ziek zijn toch een beetje bezig met schrijven. Ondanks dat mijn hoofd er helemaal niet naar stond. Sterker nog ik kreeg er alleen maar meer hoofdpijn van.

Na lang twijfelen heb ik besloten om alleen de gebeurtenis zelf in een kort fragment te beschrijven. De rest was niet interessant genoeg om te delen. Wat ik jullie wel kan vertellen is dat ik twee weken lang niet tegen fel licht en geluid kon, maar nu gaat alles weer.

Maar goed, vanaf nu ben ik weer terug 🙂
En ik heb enorm veel zin om weer lekker te gaan bloggen!

Liefs,
Sabrina


Zaterdag 29-10-2016,

Het begon als een gewone dag. Ik zou mijn huis(je) gaan opruimen, de stad in gaan op truienjacht en aan het eind van de middag zou ik bij mijn vader gaan eten. Maar niets ging die dag zoals gepland. Het noodlood sloeg toe toen ik wat spullen naar zolder wilde brengen. Het ging allemaal zo snel. Ik opende het luik naar de zolder toen ineens, uit het niets, de vlizotrap naar beneden kletterde. Bovenop mijn hoofd. Het was een harde klap, een hele harde klap. Tranen stonden in mijn ogen. Paniek sloeg direct toe. Een harde klap op het hoofd dat kan niet goed zijn. Gevaarlijk zelfs. Wat moest ik doen? Ik besloot om op de bank te gaan zitten, een aantal keren diep adem te halen. Ik moest kalm worden. Ondertussen voelde ik met mijn vingers tussen mijn haren op de zere plek en kon gelukkig de conclusie trekken dat ik niet bloedde. Dat was al een flinke opluchting. De pijn nam echter niet af, maar werd gelukkig ook niet erger. Ik probeerde met trillende handen mijn moeder te bellen, maar zij was in gesprek. Ik probeerde het nog een keer en nog een keer, maar kreeg haar niet te pakken. Toen schoot er door mijn hoofd dat ik de plek het beste kon koelen, dus verplaatste ik mij voorzichtig naar de koelkast. In mijn kleine vriezer lag niet zo veel. IJs, brood, loempia’s en een pak bevroren mangostukjes. Dat laatste werd mijn pijnverzachter. Ik haalde het zakje uit de doos, wikkelde er een dun sjaaltje om en hield het tegen mijn hoofd. Toen ik weer op de bank zat probeerde ik nogmaals mijn moeder te bellen, nog steeds in gesprek. Daarom besloot ik mijn tante te bellen, wellicht hoefde zij wel niet te werken. Gelukkig nam zij direct op. Heel vrolijk. Toen ze mij hoorde huilen, sloeg haar stem om. Ik vertelde haar wat er gebeurd was, dat ik niet wist wat ik moest doen. Het leek mij niet erg genoeg om 112 te bellen, maar wat moest ik wel? Mijn tante zei dat ze er meteen aan zou komen en contact op zou nemen met mijn moeder. Nog geen vijf minuten na dat gesprek ging mijn telefoon. Mijn moeder. Ze wist nog van niks.

In de tijd dat mijn moeder en tante onderweg waren zat ik met een zak bevroren mangostukjes tegen mijn hoofd. Ik probeerde rustig adem te halen, kalm te worden. Ik herhaalde mijn naam, adres, telefoonnummer, het telefoonnummer van mijn moeder. Ook controleerde ik met mijn pink beide oren op bloed, dat er gelukkig niet zat.

Mijn telefoon ging, een onbekend nummer. Ik liet hem overgaan, had geen zin in een praatje van een telecom verkoper. Kort daarna ging mijn telefoon weer, wederom onbekend. Nadat de persoon had opgehangen bedacht ik mij ineens dat mijn moeder misschien wel iemand had kunnen bellen en dat zij mij nu wilde spreken. Het voicemailbericht wat niet veel later binnenkwam bevestigde dat. Het was de huisartsenpost, zij zouden mijn moeder terugbellen. Ik denk dat nog geen minuut later mijn moeder aan de deur stond, telefoon aan haar oor.
“Ze staat hier” zei ze opgelucht.
Ik kreeg de telefoon en moest vertellen wat er gebeurd was. Daarna volgde een lijst aan vragen.
Was ik buitenbewustzijn geweest? Nee.
Kon ik mij herinneren wat er gebeurd was? Ja.
Had ik pijn? Ja, heel veel.
Was er bloed? Nee.
Voelde ik mij duizelig? Ja.
Was ik misselijk? Ja.
Had ik overgegeven? Nee.
Daarna moest mijn moeder mijn oren controleren op bloed. Gelukkig trok zij de dezelfde conclusie als dat ik al eerder deed. Daarna kon ik de telefoon weer terug geven aan mijn moeder, zodat er een afspraak met een arts gemaakt kon worden. Een uur later kon ik terecht.

Adrenaline gierde werkelijk door mijn lijf. Ik was fit, had wat hoofdpijn, maar had praatjes voor tien. In de wachtkamer bij de huisartsenpost in het ziekenhuis was het niet veel anders. Maar hoe langer we daar zaten hoe scherper het geluid werd. Hoe zwaarder mijn ogen werden. Toen ik dan eindelijk aan de beurt was werd ik door een huisarts onderzocht. Of nou ja, eerst vragen daarna testjes. Zo werden mijn oren gecontroleerd op bloed, werden mijn reflexen gecontroleerd (armen, knieën en voetzolen), moesten mijn ogen een lampje volgen, werd er gedrukt op mijn hoofd, schouder, nek- en rugwervels en moest ik daarna nog wat testjes staand doen (met mijn ogen dicht mijn neus aanraken, voet voor voet over een ‘lijn’ lopen, op één been staan en dan hurken). De conclusie die de arts trok was dat er geen ernstig letsel was. Ik had een hersenschudding. Een flinke. Er waren alleen wel nog een paar kleine dingetjes. Omdat ik (nog) niet had overgegeven moesten we direct contact opnemen met de huisartsenpost als dit nog wel zou gebeuren. Als ik bij thuiskomst direct zou gaan slapen moest ik om het uur gewekt worden. In de avond/nacht moest dit om de twee uur gebeuren.

Die nacht werd er weinig geslapen. Ik was bang om in slaap te vallen, bang dat ik niet wakker zou worden. Uiteindelijk was ik zo moe, dat ik toch in slaap viel. Toch was ik vaak al voor de wekker wakker. Op de vragen die mijn moeder me stelde wist ik gelukkig de juiste antwoord te geven.

Zien, deel 8

Vervolg: ZienZien, deel 2Zien (in de mist), deel 3Zien, deel 4Zien, deel 5, Zien, deel 6, Zien, deel 7 & Zien, extra info.


‘Gaat het wel?’
Had zijn zachte stem geklonken.

Ze kreeg kippenvel.
Haar adem bleef hangen in haar keel.
Kon dit?
Hoe was dit mogelijk?

De blos op zijn wangen leek rozer.
Zijn ogen leken meer te stralen.

Speelde haar ogen,
haar hoofd,
haar gevoel,
een spelletje met haar?
Ze begreep er niks van,
maar knikte voorzichtig.

Hij fronste zijn wenkbrauwen.
‘Weet je het zeker?’

Ze keek naar hun handen,
naar hun gevlochten vingers.
Ze voelde de warmte die er af straalde,
voelde zijn bezorgdheid.
Althans… dat dacht ze.

Ze keek naar hem op en antwoordde,
voordat ze de woorden ook maar kon overwegen;
‘Heel zeker.’
Ze schrok van haar antwoord.

Hij glimlachte.
Zij glimlachte wat onzeker terug.
Betekende dit dat ze gezien was?

Boekenkast

Als boekenwurm ben ik trotse eigenaar van veeel boeken.
De laatste tijd zijn hier aardig wat boeken bijgekomen, die helaas niet meer in mijn boekenkasten pas. Ja kasten, ik heb namelijk twee boekenkasten. Een vrij grote kast, tenminste in vergelijking met mijn kleine (wereldberoemde) Billy boekenkast.

Mijn twee vrienden zitten vol, tijd om ruimte te maken. Met veel moeite en pijn in mijn hart heb ik de afgelopen week een selectie gemaakt van boeken die ik weg wil doen. Oké misschien overdrijf ik het een tikkeltje, maar het was wel echt heel moeilijk! Titels die mij toen de tijd zó aanspraken, maar nu vergeten op een plank in de kast staan. Uitgelezen boeken die het verdienen om nog eens gelezen te worden. Boeken…

Dus stond ik voor mijn kasten. Hand onder mijn kin, mijn hoofd een tikkeltje scheef.
Welk boek? Waar ben ik op uitgekeken? Wie verdient meer lezers? Wie zette ik op de plank maar pakte ik daarna nooit meer? Wie… Welk boek? Welke boeken?

Uiteindelijk maakte ik een kleine selectie van zo’n 25 boeken. 21 leesboeken, 4 kookboeken. Uiteraad ga ik opzoek naar nieuwe eigenaars voor deze boeken. En mocht ik niemand kunnen vinden, wellicht dat ik ze dan naar een tweedehands boekwinkel of kringloopwinkel kan brengen.

Titels die mijn kast gaan verlaten:
The Paradise Guest House – Ellen Sussman
How to be Single – Liz Tuccillo (Ja, van de gelijknamige film 😉 )
Am I Normal Yet? – Holly Bourne
Lola and the Boy Next Door – Stephanie Perkins
Fangirl – Rainbow Rowell
Eleanor & Park – Rainbow Rowell
Me Before You – Jojo Moyes
I Was Here – Gayle Forman
When We Collided – Emery Lord
Think Twice – Sarah Mlynowski
Kite Spirit – Sita Brahachari
Lying Out Loud (LOL) – Kody Keplinger
You Drive Me Crazy – Carole Matthews
10 Reasons NOT to fall in Love – Linda Green
Lobsters – Tom Ellen & Lucy Ivison
Beautiful Creatures (deel 1) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Darkness (deel 2) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Chaos (deel 3) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Beautiful Redemption (deel 4, laatste deel) – Kami Garcia & Margaret Stohl
Dangerous Creatures (deel 1) – Kami Garcia & Margaret Stohl

Is je inmiddels al wat opgevallen aan de titels?
Het zijn allemaal Engelse boeken. Die lees ik namelijk het liefst, al beginnen de Nederlandse vertalingen nu langzaam maar zeker ook wel aantrekkelijk te worden. Geen idee hoe dat komt, want mijn voorkeur ligt eigenlijk al jaren bij het Engelse boek. Hoe dat komt? Ik kan het niet echt uitleggen, het is een gevoel dat ik er bij heb. Alles lijkt in het Engels magischer. Zinnen en woorden klinken mooier. De Nederlandse boeken vond ik altijd maar plat.

Maar ik denk dat ik voor nu mijn ‘adoptie’ ga starten via Facebook, wellicht zijn er wel vrienden die ik met een boek blij kan maken. Mocht ik daar geen nieuwe eigennaren kunnen vinden, wellicht dat ik dan wat via mijn blog zou kunnen doen…

Liefs,
Sabrina

P.S.
Ik zal jullie de kookboeken besparen 😉

Zien, deel 7

 

Het is even stil geweest rondom mijn Zien reeks. Maar zoals jullie gemerkt hebben ben ik terug van weggeweest. Vandaag is het donderdag en dat betekent tijd voor een nieuw deel van Zien. Ik was een tijdje het gevoel kwijt wat ik had bij de Zien reeks. Hierdoor kreeg ik niet de juiste woorden op papier en was het lastig om iets te schrijven waar ik volledig achter stond. Vorige week vond een wonder plaats, zonder enige moeite wist ik een nieuw stuk uit mijn vingers te krijgen. Ik denk dat ik het gevoel voor Zien langzaak maar zeker weer terug aan het vinden ben.

Hieronder dan al weer het zevende deel.
En volgende week natuurlijk weer gewoon een nieuw deel 😉


Vervolg: ZienZien, deel 2Zien (in de mist), deel 3Zien, deel 4Zien, deel 5, Zien, deel 6 & Zien, extra info.


Haar hoofd draaide op volle toeren,
een beslissing maken was nog nooit zo moeilijk geweest.
Voor haar voelde deze keuze,
haar keuze,
op dat moment net zo belangrijk als die tussen leven en dood.

Nog voordat ze het door had leek haar hand een eigen wil te hebben,
haar hart had besloten.

Ze pakte de hand vast.
De vingers vouwde zich om de rug van haar hand.
De hand was warm,
de vingers zacht.
Het gloeide,
voelde fijn.
Ze voelde haar angst wegebben..

Ze werd overvallen door duizenden vlinders die in haar buik wakker werden.
Eén voor één leken ze uit hun cocon te kruipen.

De wolken om haar heen werden lichter,
dunner.
Zonnestralen braken door,
schenen in haar ogen,
verblinde haar voor even.

Een silhouet werd zichtbaar.
Het pad aan haar voeten verscheen.
Een vriendelijke, stralende glimlach volgde.
Blonde haren,
en niet veel later…
sprankelende ogen.

Was dit echt?
Of speelde haar hoofd een spelletje met haar…