Titel: Onbekend

Daar ben ik weer!
Het is alweer even geleden, maar op 7 september (wat zeg ik… dat zijn al bijna 2 maanden!!!) heb ik een stukje van een verhaal online gezet. *Klik hier om terug te gaan naar mijn vorige blogpost*

Onder dit bericht vind je een tweede fragment van het verhaal waar ik de afgelopen maanden aan geschreven heb. Het is nog lang niet af en ik ben er dan ook nog druk mee bezig. Naar een pakkende, spannende, nieuwsgierig makende titel ben ik nog zoekende. (Suggesties zijn welkom 😉 )

Ook dit keer ben ik erg benieuwd naar wat je hier van vindt.
Let me know en tot snel!

Liefs,
Sabrina


   Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen kijken de meiden om zich heen.
   ‘Nikki!’ Probeert Nova voor de zoveelste keer die avond, maar wederom klinkt er nog steeds geen reactie.
   ‘Haar auto staat er nog’ merkt Lauren op.
   ‘Zou ze met iemand afgesproken hebben?’ Oppert Sarah.
   ‘Midden in het bos? Dat lijkt me stug’ reageert Lauren snel.
   Jessica kijkt een beetje verloren om zich heen ‘Het zou kunnen toch? Misschien met die jongen waar ze de laatste tijd zo geheimzinnig over doet.’
   Wat er precies aan de hand is, is Nova niet duidelijk. Wat ze wel weet is dat dit absoluut niet goed is. Ze wilt het niet toegeven, zeker niet aan de meiden, maar ze voelt het aan alles. ‘Moeten we iets doen? Haar ouders bellen? Onze ouders bellen? Of Jason…’ dat laatste zegt ze voorzichtig voordat de meiden weer denken dat haar crush op hem nog niet over is.
   ‘Voor hetzelfde geld haalt ze weer eens een grap met ons uit.’ Lauren slaat haar armen over elkaar. ‘Ik denk dat we ons niet gek moeten laten maken. Weten jullie nog die keer dat ze ons had opgesloten in dat lokaal op school…’
   ‘Of die keer dat we met z’n vijven naar het strand gingen en ze bewust niet getankt had waardoor we op de terugweg met een lege tank kwamen te zitten’ vult Jessica aan.
   ‘Of toen met kerst, dat ze alle naamlabels van onze cadeaus had verwisselt’ het is Sarah.
   Ja, daar kan Nova ze geen ongelijk in geven. Ze weten allemaal dat Nikki graag een geintje met hun uithaalt. En die geintjes kunnen altijd heel erg uit de hand lopen. Misschien moet ze dat nare gevoel in haar buik maar gewoon negeren. Nikki’s auto staat hier tenslotte nog en haar spullen lagen nog op het kamp. De meiden hebben gelijk, dit alles schreeuwt om een grap van Nikki. ‘Oké, oké… Ja, Nikki houdt ons inderdaad vaak graag voor de gek.’

Belofte maakt schuld

Hier is ‘ie dan. Zoals beloofd; mijn nieuwe post met een stukje scène uit een verhaal wat ik vrij recent geschreven heb. Ga ik dit echt doen? JA, ik ga dit echt doen. Maar ik vind het doodeng.

Ik ben erg benieuwd wat je ervan vindt. Dus met andere woorden: voel vrij om te reageren 😉

Binnenkort zal een ander stukje volgen.

Liefs,
Sabrina


De bladeren in de bomen ritselen. Het geluid van tsjirpende vogels klinkt luid. De wind waait door haar bruine haren, een heerlijk gevoel. Er gaat niks boven een wandeling door het bos. Ze heeft hier al zeker weken lang naar uitgekeken. Kamperen met de meiden op de berg in het bos.
   ‘Waarom gingen we dit ook alweer doen?’ Kreunt Sarah terwijl ze haar koffer op wieltjes achter zich aan trekt.
   ‘Omdat kamperen leuk is’ antwoord Jessica.
   ‘Omdat vanavond heel veel vallende sterren te zien zijn’ antwoord Lauren.
   ‘En dat natuurlijk’ zegt Jessica.
   Met een glimlach kijkt Nova op naar haar vriendinnen. Ondanks dat ze zo verschillend zijn, zijn ze de beste vriendinnen. ‘Saar, je weet dat we maar één avond gaan kamperen toch?’
   ‘Weet ik’ kreunt Sarah.
   ‘Oké, laat ik Nova’s opmerking anders formuleren…’ Lauren draait zich naar de blondine om. ‘Wat ze bedoelde is, waarom de koffer?’
   ‘Kijk dat jullie nou allemaal zo’n rugzak hebben…’
   ‘Als je wat gezegd had, dan had ik de rugzak van Mike kunnen regelen.’
   Sarah geeft geen reactie, ze is te druk met haar koffer die met een wieltje achter een steentje blijft hangen.
   Een glimlach vormt op Nova haar gezicht. Misschien moet ze het de volgende keer maar direct aan Sarah vragen. Jessica en Lauren kletsen verder. Sarah is druk met haar koffer. En Nikki, Nikki is stil. Ze loopt al de hele tijd voor de groep uit, maar zegt verder niks. ‘Nik, gaat het goed?’
   Bijna betrapt, kijkt Nikki op naar Nova. ‘Natuurlijk’ is haar antwoord kort. ‘Ik hoop alleen dat we snel bij de kampeerplek zijn, m’n rugzak is echt zwaar.’


Test foto’s

Jullie raden nooit wat ik vandaag gedaan heb!
Sinds tijden, maanden en misschien wel sinds jaren heb ik weer eens met een fototoestel foto’s gemaakt. (Los natuurlijk van de foto’s de ik bijna dagelijks maak met mijn mobiel)
CANON COPYRIGHT
Mijn tante heeft voor haar vakantie een nieuwe compacte (echt simpele) camera gekocht. Het was aan mij om deze te testen en in te wijden. Een wandelingetje naar de supermarkt (meteen een goede training voor mijn knie) leek mij hier een goed moment voor. 

Zo stiekem mogelijk heb ik een aantal voorbijgangers geprobeerd te fotograferen. En dat was best eng. Wat als ze mij door hadden? Gelukkig is de nieuwe camera van mijn tante maar een klein ding dus valt hij niet zo op. Heel nonchalant met de camera in mijn hand de lens naar achter gericht. Het resultaat: Te veel lucht, te weinig persoon.

Het was zeker wel te merken dat ik al een tijdje geen echte camera meer in handen heb gehad. Sommige dingen verleer je niet, maar inspiratie en (in)zicht. Ja… dat was wel een dingetje. Ik denk dat ik uiteindelijk toch wel iets van 100 foto’s gemaakt heb.

Zie hieronder de paar testfoto’s die mijn strenge keuring zijn doorstaan. (En zelfs dan ben ik er nog niet helemaal tevreden over.

Liefs,
Sabrina

—————————————————————————————————————————————