Onze Lieve Vrouwentoren

Zaterdag 8 September, Open Monumentendag.Ā Kaartjes - Copyright.jpg
De dag dat ik eindelijk deed wat ik eindelijk al heel lang wilde doen. En tegelijkertijd was het ook een beetje angsten overwinnen.

In Amersfoort staat een prachtige toren, de Onze Lieve Vrouwetoren. En die toren is voor publiek toegankelijk. Je kan er helemaal naar boven! En dat is iets wat ik al heel lang wil doen. Het is er alleen nooit van gekomen, daarnaast werkt de hoogtevrees waar ik last van heb ook lekker tegen šŸ˜‰

OkƩ, eerst wat praktisch info.
De Onze Lieve Vrouwetoren is ruim 98 meter hoog (98,33 meter om precies te zijn) en is gebouwd in de Middeleeuwen. De toren heeft de bijnaam “Lange Jan”. En wat deze toren extra bijzonder maakt is dat deze toren maar liefst 100 klokken telt! Dit is uniek in de wereld.

Voor degenen die zich afvragen waarom er alleen een toren aan de rand van het Lieve Vrouwekerkhof staat heb ik een antwoord. Want was er ooit niet een kerk? Ja, die was er. Vroeger was de toren onderdeel van een katholieke kerk die voor de toren stond. De kerk werd in de tijd van de beeldenstorm overgenomen door protestanten. Die de kerk voor andere doeleinde gebruikte. Bijvoorbeeld als opslagplaats voor buskruit en als laboratorium waar granaten werden gevuld. Door de onvoorzichtigheid van een medewerker, die schijnt zijn pijp aangesloten te hebben (wat niet echt handig bij een opslagplaats voor buskruit), ontstond er een explosie. Het dak van de kerk was van hout, dus je kan wel nagaan wat er gebeurde. En uit eindelijk is er begin 1800 besloten om de ruĆÆne af te breken. De toren is blijven staan.

Samen met een vriendin besloten we op de drukke Open Monumentendag, zaterdag, te kijken of wij nog kaartjes konden bemachtigen voor deze klim. En we hadden geluk! Er waren nog precies twee kaartjes voor de groep van 15.30 uur. We moesten wel even wachten, bijna 2 uur, maar dat maakte niet uit.

Om 15.15 uur stonden wij voor de grote deur van de toren. We waren er klaar voor. Ondanks dat je je voorbereid op een hĆ©le klim, is de klim toch langer dan gedacht. Zeker het eerste stuk naar boven, dat is dan ook meteen het rottigste stuk. De traptreden zijn onderaan de toren het breedst en grootst, maar er zitten ook een hoop ‘deuken’ in deze eerste treden, wat behoorlijk vervelend loopt.

In de toren - copyrightTijdens onze klim hadden we een vrij gemengdeĀ groep, veel ouderen (50 plussers?), twee ouders met kinderen, een zwanger koppel (maar echt, chapeau om deze toren zwanger te beklimmen). Ik denk dat wij (afgezien van de kids, de jongste deelnemers waren. En ik loop al naar de dertig, dus dat zegt wel wat over de groep). En dan was daar onze tourgids, die toch al naar de 70 ging. Waar iedereen (ja wij ook) bij het eerste stukje hijgend, puffend en kreunend plaats naam op de banken op de eerste verdieping, stond onze gids met een glimlach voor ons – met hem niks aan het handje. Na een uitleg over de kamer waar we ons in bevonden en de gigantische confrontatie dat we nog niet eens een kwart van de toren hadden beklommen volgde wij onze weg naar de eerste buitenverdieping.Ā De hoogte viel me eerlijk gezegd mee, ik had verwacht dat het hoger was. Voor iemand die last heeft van hoogtevrees was het tot nu toe prima te doen. Vanaf deze toren had ik trouwens prima zicht op mijn huisje in de binnenstad. Super leuk!

Daarna gingen we een verdieping verder, waarbij we in een kamertje kwamen waar een hele grote muziekmolen staat (dit is Ć©Ć©n van het weinige automatische in deze toren).

De 2e buitenverdieping volgde. Dit was toch wel een stukkie hoger. Er viel veel meer te zien. Ik probeerde over de balustrade naar beneden te kijken, dit was echter niet goed mogelijk. En misschien ook maar beter ook… Want doordat ik geen diepte kon zien, (zegmaar strak langs de toren naar beneden), had ik ook geen last van mijn hoogtevrees. En op deze 2e buitenverdieping bevind zich ook nog eens het kamertje waar de beiaardier zijn klokkenspel speelt. En wat hadden we een geluk! De beiaardier zat in zijn ‘kamertje’ en wilde een deel van de groep maar al te graag wat vertellen over zijn beroep.Ā Want iedereen die denkt dat deze toren automatisch werkt komt bedrogen uit. Het klokkenspel is handwerk.


En als laatste gingen wij naar de 3e buitenverdieping. Het Ć©Ć©n na hoogte punt van de toren. Je zou nog hoger kunnen, maar i.v.m. de veiligheid is dat niet mogelijk, omdat daar geen hekken/balustrades zijn.

Het uitzicht vanaf dit laatste punt is echt fenomenaal! We hadden mooi weer, wat ons uitzicht alleen maar groter maakte. Zo konden wij de volgende dingen zien;
Klok, Onze Lieve Vrouwetoren - Copyright
x In een kuil was de stad Utrecht te zien, met het stadhuis.
x De televisietoren van Hilversum.
x Een grijze vierkante vlek, de Rembrandttoren in
Amsterdam.
x Almere.
x Het Ijsselmeer.
x En de windmolens van Spakenburg.

Wat een uitzicht! Bizar, dat we vanaf de toren zo veel en zo ver konden zien.
Kort daarna volgde de tocht naar beneden, zonder tussenpauzes op de andere verdiepingen. 363 treden naar beneden… (Yes, we waren al die 363 treden ook al op gegaan…)

Onze gids gaf nog de tip om bij het naar beneden lopen niet naar binnen te kijken, maar je ogen te richten op de buitenwand van de toren. Tsja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je wilt zien waar je je voeten zet en als je naar je voeten kijkt, dan kijk je dus naar ‘binnen’. Ik ben gelukkig niet duizelig geworden, want stel je voor dat je draaierig naar beneden loopt (in rondjes). Poeh…

Het was een zeer interessante tocht, zeker een aanrader! En al helemaal als je in Amersfoort woont. Hou er wel rekening mee dat je 363 traptreden op en ook weer af moet. In totaal 726 treden. Dat zijn een hoop! Ik zal eerlijk zijn, toen ik eenmaal weer met beide voeten op de grond stond voelde ik de 762 treden wel echt in mijn benen.

Tot slot; Dikke respect voor de vrijwilligers en beiaardiers die deze toren bijna dagelijks beklimmen.

Liefs,
Sabrina

 

Amersfoort – Open Monumentendag 2018

Zaterdag 8 September 2018.
Open Monumentedag, de dag die je de kans geeft om een uniek kijkje te nemen in de historie van Amersfoort. (En natuurlijk bij een hoop andere monumenten in Nederland)

Geboren en getogen (dat laatste niet in Amersfoort), maakt mij een echte Keientrekker! Wat is er dan mooier dan dat je een kijkje kan nemen achter de historische deuren, die normaal gesproken gesloten zijn ofĀ  gebouwen waar je normaal niet zo snel binnenstapt.

Panorama - Copyright
De plekken waar ik een kijkje heb genomen:
x Oude Stadhuis
x Centrum voor Archeologie
x De Koppelpoort
x Sint-Franciscus Xaveriuskerk
x Oud-Katholieke kerk H. Georgius
x Sint-Joriskerk
x Stad van Cahen
x Mannenzaal
x Onze Lieve Vrouwetoren

Het waren allemaal stuk voor stuk prachtige monumenten. De Ć©Ć©n verrassender dan de ander. Ik kan het zeker voor volgend jaar aanraden!

Hieronder een kleine impressie van die zaterdag, want ook dit is Amersfoort šŸ˜‰

Liefs,
Sabrina


Egyptisch Goud Randje

Bijna drie weken geleden, dinsdag 29 Augustus om precies te zijn, was het dan eindelijk zover.
Om 10.00 uur zaten we in de auto op weg naar Leiden.

Het Rijksmuseum van Oudheden.
Niet een heel groot museum, maar ook niet heel klein.
Een museum van drie verdiepingen.
Het museum met een prachtige collectie aan Egyptische artefacten.

Al jaren stond dit museum op mijn lijstje van plekken die ik graag wil bezoeken. En dat heeft niet zomaar een reden. Zoals velen van jullie misschien al weten ben ik dol op geschiedenis. Altijd al geweest. Maar ik heb echt een zwak voor het oude Egypte. De piramides, Farao’s en hiĆ«rogliefen. Ik heb er een enorme fascinatie voor. Wat zou ik graag terug in de tijd willen reizen om een kijkje te kunnen nemen in dat prachtige oude Egypte.

Ik heb mijn liefde voor het oude Egypte niet altijd gehad. Tijdens mijn jaren op de middelbare school had ik helaas alleen in mijn eerste twee jaar geschiedenis. Die lessen werden gegeven door een lerares die een passie had voor Egypte en alles wat daar bij hoorde. Bijna iedere les ging dan ook wel over Egypte. Ā Zelfs zo vaak dat het bij mij mijn neus uit kwam (iets wat ik me nu natuurlijk niet meer kan voorstellen). Ik kan mij nog goed herinneren dat ik ooit een keer dacht; “Weer dat stoffige Egypte…”
Of ik mijn liefde voor deze indrukwekkende geschiedenis van het leven rond de Nijl aan mijn docente van toen de danken heb, ik weet het niet… Ik ontdekte de Farao’s, piramides en de rest ergens in mijn derde of vierde schooljaar. We moesten toen een spreekbeurt houden. Met dank aan mijn moeder kwam ik op het idee om mijn spreekbeurt over Toetanchamon (de jongste Farao (tot nu toe ontdekt) ooit) te houden. Wauw wat vond ik dat geweldig! Ik had collage’s gemaakt en had een spreekbeurt van, volgens mijn klasgenoten, tĆ© veel kantjes. Maar ik kon er geen genoeg van krijgen.

Toen in 2012 de speciale tentoonstelling van Toetanchamon, die de hele wereld over reisde, zijn stop in Nederland maakte kon mijn geluk niet meer op. Dit was mijn kans om de schatten, sarcofaag en hĆ©t dodenmasker waar ik ooit over vertelde te zien. Helaas heb ik de tentoonstelling nooit bezocht…


Maar gelukkig hebben we in Leiden het Rijksmuseum van Oudheden. Het museum van Nederland met een vrij grote Egyptische collectie. En deze zomer was dan eindelijk het moment dat ik deze mooie schatten uit het verre verleden mocht aanschouwen. Het is moeilijk te geloven dat de stukken die ik in Leiden gezien heb duizenden jaren oud zijn. Hoe hebben de mensen die dingen toen ooit kunnen maken? Hoe maakten zij in vredesnaam die grote piramides?! Het materiaal waar deze van zijn gemaakt wegen zeker wel tonnen!

Dit museum had voor mij een aantal highlights:
* De tempel in de hal.
* Een stuk van een tombe met een gat in de wand, gemaakt door grafrovers.
* Dat de meeste stukken gewoon in open lucht stonden, een deel is maar afgeschermd
door glas.
* De verschillende sarcofagen, prachtig versierd met hiƫrogliefen in allerlei kleuren.

Het was een vrij fris bezoek. Reden hiervoor is dat het o.a. bij de Egyptische tentoonstelling continu 19 graden Celsius is. Dit geld ook voor een aantal andere ruimtes van het museum.

Het Rijksmuseum van Oudheden is zeker een aanrader! Afgezien van de prachtige zalen die gevuld zijn met Egyptische schatten, hebben ze ook een aantal andere mooie tentoonstellingen. Al steekt voor mij de Egyptische er met kop en schouders boven uit.

Tot slot heb ik nog een paar foto’s. Of nou ja… eerlijk gezegd zijn het er iets meer dan een paar…

Tot de volgende keer!

Liefs,
Sabrina


Hunebedden, Drenthe

Selfie copyrightAfgelopen Juni heb ik een bezoekje gebracht aan de
prachtige historische hunebedden in Drenthe.

Als klein meisje was ik altijd al gefascineerd door deze graftombes. Want hoe hebben mensen dat ooit kunnen maken?
Ik zal wel eerlijk zijn, ik was een tikkeltje teleurgesteld toen ik deze bouwwerken afgelopen Juni voor het eerst zag. Ze waren een stuk kleiner dan ik in eerste instantie verwacht had. Des al niet te min zijn ze er daarom niet minder mooi om.

Hieronder zie je aantal foto’s die ik die dag gemaakt heb.

Liefs,
Sabrina