Onze Lieve Vrouwentoren

Zaterdag 8 September, Open Monumentendag. Kaartjes - Copyright.jpg
De dag dat ik eindelijk deed wat ik eindelijk al heel lang wilde doen. En tegelijkertijd was het ook een beetje angsten overwinnen.

In Amersfoort staat een prachtige toren, de Onze Lieve Vrouwetoren. En die toren is voor publiek toegankelijk. Je kan er helemaal naar boven! En dat is iets wat ik al heel lang wil doen. Het is er alleen nooit van gekomen, daarnaast werkt de hoogtevrees waar ik last van heb ook lekker tegen 😉

Oké, eerst wat praktisch info.
De Onze Lieve Vrouwetoren is ruim 98 meter hoog (98,33 meter om precies te zijn) en is gebouwd in de Middeleeuwen. De toren heeft de bijnaam “Lange Jan”. En wat deze toren extra bijzonder maakt is dat deze toren maar liefst 100 klokken telt! Dit is uniek in de wereld.

Voor degenen die zich afvragen waarom er alleen een toren aan de rand van het Lieve Vrouwekerkhof staat heb ik een antwoord. Want was er ooit niet een kerk? Ja, die was er. Vroeger was de toren onderdeel van een katholieke kerk die voor de toren stond. De kerk werd in de tijd van de beeldenstorm overgenomen door protestanten. Die de kerk voor andere doeleinde gebruikte. Bijvoorbeeld als opslagplaats voor buskruit en als laboratorium waar granaten werden gevuld. Door de onvoorzichtigheid van een medewerker, die schijnt zijn pijp aangesloten te hebben (wat niet echt handig bij een opslagplaats voor buskruit), ontstond er een explosie. Het dak van de kerk was van hout, dus je kan wel nagaan wat er gebeurde. En uit eindelijk is er begin 1800 besloten om de ruïne af te breken. De toren is blijven staan.

Samen met een vriendin besloten we op de drukke Open Monumentendag, zaterdag, te kijken of wij nog kaartjes konden bemachtigen voor deze klim. En we hadden geluk! Er waren nog precies twee kaartjes voor de groep van 15.30 uur. We moesten wel even wachten, bijna 2 uur, maar dat maakte niet uit.

Om 15.15 uur stonden wij voor de grote deur van de toren. We waren er klaar voor. Ondanks dat je je voorbereid op een héle klim, is de klim toch langer dan gedacht. Zeker het eerste stuk naar boven, dat is dan ook meteen het rottigste stuk. De traptreden zijn onderaan de toren het breedst en grootst, maar er zitten ook een hoop ‘deuken’ in deze eerste treden, wat behoorlijk vervelend loopt.

In de toren - copyrightTijdens onze klim hadden we een vrij gemengde groep, veel ouderen (50 plussers?), twee ouders met kinderen, een zwanger koppel (maar echt, chapeau om deze toren zwanger te beklimmen). Ik denk dat wij (afgezien van de kids, de jongste deelnemers waren. En ik loop al naar de dertig, dus dat zegt wel wat over de groep). En dan was daar onze tourgids, die toch al naar de 70 ging. Waar iedereen (ja wij ook) bij het eerste stukje hijgend, puffend en kreunend plaats naam op de banken op de eerste verdieping, stond onze gids met een glimlach voor ons – met hem niks aan het handje. Na een uitleg over de kamer waar we ons in bevonden en de gigantische confrontatie dat we nog niet eens een kwart van de toren hadden beklommen volgde wij onze weg naar de eerste buitenverdieping. De hoogte viel me eerlijk gezegd mee, ik had verwacht dat het hoger was. Voor iemand die last heeft van hoogtevrees was het tot nu toe prima te doen. Vanaf deze toren had ik trouwens prima zicht op mijn huisje in de binnenstad. Super leuk!

Daarna gingen we een verdieping verder, waarbij we in een kamertje kwamen waar een hele grote muziekmolen staat (dit is één van het weinige automatische in deze toren).

De 2e buitenverdieping volgde. Dit was toch wel een stukkie hoger. Er viel veel meer te zien. Ik probeerde over de balustrade naar beneden te kijken, dit was echter niet goed mogelijk. En misschien ook maar beter ook… Want doordat ik geen diepte kon zien, (zegmaar strak langs de toren naar beneden), had ik ook geen last van mijn hoogtevrees. En op deze 2e buitenverdieping bevind zich ook nog eens het kamertje waar de beiaardier zijn klokkenspel speelt. En wat hadden we een geluk! De beiaardier zat in zijn ‘kamertje’ en wilde een deel van de groep maar al te graag wat vertellen over zijn beroep. Want iedereen die denkt dat deze toren automatisch werkt komt bedrogen uit. Het klokkenspel is handwerk.


En als laatste gingen wij naar de 3e buitenverdieping. Het één na hoogte punt van de toren. Je zou nog hoger kunnen, maar i.v.m. de veiligheid is dat niet mogelijk, omdat daar geen hekken/balustrades zijn.

Het uitzicht vanaf dit laatste punt is echt fenomenaal! We hadden mooi weer, wat ons uitzicht alleen maar groter maakte. Zo konden wij de volgende dingen zien;
Klok, Onze Lieve Vrouwetoren - Copyright
x In een kuil was de stad Utrecht te zien, met het stadhuis.
x De televisietoren van Hilversum.
x Een grijze vierkante vlek, de Rembrandttoren in
Amsterdam.
x Almere.
x Het Ijsselmeer.
x En de windmolens van Spakenburg.

Wat een uitzicht! Bizar, dat we vanaf de toren zo veel en zo ver konden zien.
Kort daarna volgde de tocht naar beneden, zonder tussenpauzes op de andere verdiepingen. 363 treden naar beneden… (Yes, we waren al die 363 treden ook al op gegaan…)

Onze gids gaf nog de tip om bij het naar beneden lopen niet naar binnen te kijken, maar je ogen te richten op de buitenwand van de toren. Tsja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je wilt zien waar je je voeten zet en als je naar je voeten kijkt, dan kijk je dus naar ‘binnen’. Ik ben gelukkig niet duizelig geworden, want stel je voor dat je draaierig naar beneden loopt (in rondjes). Poeh…

Het was een zeer interessante tocht, zeker een aanrader! En al helemaal als je in Amersfoort woont. Hou er wel rekening mee dat je 363 traptreden op en ook weer af moet. In totaal 726 treden. Dat zijn een hoop! Ik zal eerlijk zijn, toen ik eenmaal weer met beide voeten op de grond stond voelde ik de 762 treden wel echt in mijn benen.

Tot slot; Dikke respect voor de vrijwilligers en beiaardiers die deze toren bijna dagelijks beklimmen.

Liefs,
Sabrina

 

Beeldentuin

Begin deze maand bezocht ik de beeldentuin in Garderen. Ik zal eerlijk zijn, toen mijn moeder en tante zeiden dat ze daar naartoe wilden gaan was ik niet direct enthousiast… “Neem je camera mee, misschien kan je wel mooie foto’s maken.”

Juist, misschien…
Mijn moeder en tante waren hier jaren terug eerder geweest. Toen hadden zij ook foto’s gemaakt. Allerlei beelden stond hutje mutje bij elkaar. Eigenlijk onmogelijk om leuk op de foto te zetten. Maarja, er kan een hoop veranderen in een aantal jaar. En eerlijk gezegd klonk het ook wel een beetje stoffig. Een beeldentuin… No offense, maar is dat niet iets waar alleen oude mensen naartoe gaan? Ik ging mee, maar besloot er niet al te veel van te verwachten. Naast dat er allemaal beelden zouden zijn, was er ook een zandsculptuur tentoonstelling. Toen de tijd was die niet heel groot, maar het is natuurlijk wel leuk om te fotograferen.

“En er zijn ook grote appels, beschilderd in allerlei kleuren…”
Over die appels vertelde mijn moeder wel vaker. Die zijn ook mooi om op de foto te zetten. “Pas maar op, nog even en als we er zijn blijken die appelbeelden weg te zijn’ grapte ik.

Ik zal eerlijk zijn; de beeldentuin in Garderen is me heel erg meegevallen. Het was een grote verrassing, want er was echt veel te zien. En de zandsculpturen? Die waren prachtig. Oude schilderijen van oude schildermeesters, waaronder Rembrandt, waren van zand gemaakt. Het meisje met de parel, Het melkmeisje, De nachtwacht en nog veeeel meer, allemaal van zand. Het publiek was lang niet zo oud als ik verwacht had. Er waren leuke winkeltjes, leuke eetgelegenheden én de appelbeelden? Tsja, drie maal raden… Die hadden ze niet meer!

Hier alvast een paar foto’s, maar meer zullen volgen in een losse post 😉

Liefs,
Sabrina

Amersfoort – Open Monumentendag 2018

Zaterdag 8 September 2018.
Open Monumentedag, de dag die je de kans geeft om een uniek kijkje te nemen in de historie van Amersfoort. (En natuurlijk bij een hoop andere monumenten in Nederland)

Geboren en getogen (dat laatste niet in Amersfoort), maakt mij een echte Keientrekker! Wat is er dan mooier dan dat je een kijkje kan nemen achter de historische deuren, die normaal gesproken gesloten zijn of  gebouwen waar je normaal niet zo snel binnenstapt.

Panorama - Copyright
De plekken waar ik een kijkje heb genomen:
x Oude Stadhuis
x Centrum voor Archeologie
x De Koppelpoort
x Sint-Franciscus Xaveriuskerk
x Oud-Katholieke kerk H. Georgius
x Sint-Joriskerk
x Stad van Cahen
x Mannenzaal
x Onze Lieve Vrouwetoren

Het waren allemaal stuk voor stuk prachtige monumenten. De één verrassender dan de ander. Ik kan het zeker voor volgend jaar aanraden!

Hieronder een kleine impressie van die zaterdag, want ook dit is Amersfoort 😉

Liefs,
Sabrina


Flashback

Omdat ik de laatste periode hier akelig stil ben geweest kom ik met een flashback van de afgelopen maanden. Wat heb ik gedaan? Wat hield mij bezig?


Januari/Februari:
Eind januari kwam ik op het idee om mijn haar te knippen. Het moest kort en wel direct. Diezelfde middag belde ik de kapper van mijn vader, omdat ik wist dat mijn eigen kapper op zo’n korte termijn geen plek zou hebben. 3 uur na mijn telefoontje zat ik in de kappersstoel en lagen mijn lange lokken op de grond. Mijn haar was zo kort dat invechten helaas niet meer ging. Gelukkig lukte dat twee weken na mijn knipbeurt wel weer!!!

Twee weken na mijn knipbeurt besloot ik om mijn haren te verven. Violet, Colorista van L’oreal. Permanente kleuring. Ik verfde het zelf…

Maart:
In Maart liep ik met twee liter ijs van San Marco onder mijn arm over straat én was het hoog nodig tijd om mijn uitgroei bij te kleuren.

Ook slaagde ik voor mijn laatste examen. Hiermee kwam een einde aan een (korte) periode van intensief leren en was ik (éindelijk) officieel Assistent Drogist.

Husdon Bay opende haar deuren in de stad. Dus een bezoekje, met aankopen, kon niet uitblijven.

Ik stemde voor de gemeenteraadsverkiezingen en kocht geweldige witte sneakers met een hele tof stik.

Eind deze maand kwam ik tot de conclusie dat ik dit violet-kleurtje in mijn haar toch wel een beetje zat werd. En met het oog op de lente en zomer mijn haar toch wat lichter wilde hebben.

April:
In April at ik o.a. garnaal kroketjes (al hadden ze meer weg van bitterballen) bij Hoofdstad Brasserie. Die zijn daar echt heeeeerlijk!!! Ik geloof dat we met z’n tweeën wel drie of vier porties hebben genuttigd.

Ook had ik een reünie van de dierentuin. Met alle oud collega’s van 2008 (toen ik er net kwam werken) tot 2011/2012 (toen ik nog lang niet van plan om weg te gaan) gingen we uiteten. Best gek om iedereen weer te zien, zeker als je je bedenkt dat je sommigen 5 a 6 jaar geleden voor het laatst gezien hebt. Het was een gezellige avond. Ik hoop dat we het nog eens over zullen doen.

Op Koningsdag besloot mijn vader om broodjes te verkopen in de Krommestraat. Jullie kunnen vast wel raden wie er in uitgedost in een koksbuis, sloof en natuurlijk oranje door de straat liep. Yup, MOI. Speciale Italiaanse broodjes (Puccia) met speenvarken (Porchetta). Aangezien de meeste mensen die langs onze tafel liepen niet wisten wat Porchetta was en ik dat eigenlijk bij iedereen dus wel kon uitleggen, duurde het niet lang voordat ik mij in de volgende situatie bevond:
“Zo, dus jullie verkopen broodjes met porchetta” klonk de
man die langs onze tafel liep.
Ik knikte en aangezien al onze vorige klanten geen idee                                                           hadden wat porchetta is zei ik: “Dat is speenvarken. Heel
lekker!”
“Ik weet wat porchetta is” antwoordde de man.
Ik was een tikkeltje verbaasd. Hij zag er nou niet bepaald uit                                                    als een kenner of Italiaans, maar wie ben ik om daar over te                                                      oordelen. Misschien ging deze man wel regelmatig op                                                                  vakantie naar Italië en is een broodje Porchetta wel iets wat                                                      hij heel graag eet. Mijn ogen rolde bijna uit hun kas toen ik de
man ineens vloeiend Italiaans hoorde praten met zijn vrouw.
Daarna vertelde hij dat hij in de regio had gewoond waar
deze vleeswaren vandaan komt. Maar natuurlijk…

Mei:
Mei is nog maar net begonnen, maar belooft nu al een leuke maand te worden.
* The Greatest Showman komt deze maand uit op dvd. Verkrijgbaar
vanaf 2 mei!!!
* De verjaardag van Liefs Sabrina.
* Aanmelding voor de opleiding tot Drogist.
* Afspraak bij de kapper!!!
* Het Songfestival (Ja, ik ben nog steeds fan 🙂 )
* En dan zijn er nog de dingen die ik nu vergeet en al het onverwachtse
wat er staat te gebeuren.


 

Nieuwe Look

Precies 10 dagen geleden, op 10 oktober, ging ik naar de kapper. De knipbeurt zelf stelt meestal niet zo veel voor; puntjes, meer niet. TENZIJ het echt nodig is. Wat bij mij altijd het meeste tijd in beslag neemt is het verven. Dan weer lichter, dan weer donkerder, een keer rood, gekleurde plukjes, een veertje hier een veertje daar, noem maar op.

Meestal speur ik van te voren het internet af opzoek naar leuke ideeën voor een nieuw model of andere kleur. Daarnaast kijk ik ook altijd naar de foto’s die mijn kapper, Nanny’s HariDo, post op Facebook en Instagram. Dit keer kwam ik uit bij rosé blond. Maar ja was dat wel mogelijk met mijn haar? Mijn haar had veel blond aan de onderkant, als ik het mij goed herinner was ik toen voor een balayage gegaan, maar het zou zo ook maar een ombre kunnen zijn geweest…

Rosé is wat ik mij in mijn hoofd haalde. Daarbij geen idee of het mogelijk was. En hoe wilde ik het nou precies? Het hele haar of plukjes hier en daar? Of wilde ik al dat blonde wat ik had rosé blond hebben? Wat wel duidelijk was is dat ik totaal nog geen idee had hoe ik het wilde hebben, het enige wat ik wist wat de kleur. En dan wist ik nog niet eens zeker of het met mijn donkere haar (met blonde onderkant) mogelijk was…

In plaats van telefonisch een afspraak te maken besloot ik om even bij mijn kapper binnen te stappen. Zo kon ik vragen naar de mogelijkheden, konden zij zien waarmee ze moesten werken en kon er makkelijker worden inschatten hoeveel tijd de klus in beslag zou nemen (indien dit natuurlijk mogelijk was). Inmiddels stond er een mapje “Ideeën voor kapper” op m’n telefoon waar allerlei toffe roze-achtige kapsels in stonden.


Om 08.30 uur liep ik op 10 oktober de salon in. Toch wel met een enig onderbuik gevoel. Inmiddels was voor mij duidelijk dat ik niet mijn hele haar roze wil de hebben, dat was misschien toch wel iets té drastisch, maar ging ik dit echt doen? Na nog een kort overleg met mijn kapper werd mijn haar goed door geborsteld waarna de ontkleuring er werd ingezet. De blonde plukken werden zorgvuldig uitgezocht en hoog ingezet met ontkleuring. Langzaam maar zeker werd mijn haar één grote folie bos. De overige blonde plukken werden ingesmeerd met een vloeibare, bijna waterige, bruine haarverf die gelijk was aan mijn eigen kleur. Ik geloof dat ik bijna een uur met de ontkleuring in m’n haar heb gezeten, misschien zelfs wel langer…

Terwijl ik met zo’n dertig folies in m’n haar zat liet de kapper mij de tube met roze verf zien die hij zou gaan gebruiken. De verf was best wel roze, ik denk dat je de kleur wel kan vergelijken met fuchsia roze. Das best heftig, niet waar? Nou dat vond ik in ieder geval wel. De kapper bood toen aan om te kijken of hij de kleur wat zachter kon krijgen. Dit werkte helaas averechts. De kleur in zijn mengschaaltje kleurde stoplicht rood. Oeps.. Dan toch maar voor fuchsia roze!

Na het uitspoelen van de ontkleuring was het tijd voor de roze verf. Het ging om kleuring uit een tube, die tot ongeveer 8 weken in je haar blijft zitten. De opgelichte plukken werden uit mijn natte donkere haarbos geplukt en één voor één ingesmeerd met de fuchsia roze verf. Nadat de roze verf lang genoeg in mijn haar had gezeten werd het er uitgespoeld en volgde een beschermend haar conditioner van Olaplex. (Zowel de ontkleuring als de bruine en roze haarverf waren ook met een formule van Olaplex gemengd om zo mijn haar tijdens de verfbehandelingen te beschermen.)

Toen ik eenmaal weer met een handdoek om mijn schouders in de kappersstoel zat bekeek ik mijn haar in de spiegel. Tussen al dat natte bruine haar zaten alle roze plukken bij elkaar geplakt. Zo ontzettend roze dat ik dacht: “O mijn hemel, wat heb ik nu gedaan…’
Het was niet echt spijt wat ik voelde, maar het was wel OVERduidelijk dat ik moest wennen aan mijn nieuwe look. Gelukkig ging dat sneller dan gedacht. Na ruim vijf uur liep ik super blij met roze lokken de salon uit. (Ja! Ik heb daar ruim 5 uur lang in de kappersstoel gezeten).

Helaas is deze rosé kleur niet permanent, wat betekent dat hij langzaam maar zeker met iedere wasbeurt wat minder zal worden. Maar gelukkig zijn daar de gekleurde haarmaskers die door mijn kapper verkocht worden. Het is een tube van het door hun veel gebruikte merk CHI. Van dit kleurenmasker hoef ik één keer in de week, maar een heel klein beetje toe te voegen aan mijn (witte) conditioner. Er moet een weegschaal bij aan te pas komen en er zit wellicht wat tijd in, maar het helpt mij wel om de rosé kleur te behouden 🙂

Voor iedereen die benieuwd is naar welke kapper ik ga.
De oplettende lezer is de naam misschien al opgevallen, de kapper waar ik mijn haar altijd laat knippen en verven heet Nanny’s HairDo (voorheen bekend als Haarmode Nanny). Deze salon zit op het Neptunusplein en is van dinsdag t/m zaterdag geopend. Nanny’s HairDo is een gezellige salon, waar ze naast haar producten ook nog hele leuke sieraden en andere accessoires verkopen. Wat ik zelf heel fijn vind aan deze salon is dat ze werken met een vast team die al jaren met elkaar werken. Daarnaast hangt er een echt ‘huiskamergevoel’.

Nanny’s HairDo online:
Website: www.NannysHairDo.nl
Instagram: Nannys_HairDo
Facebook: Nanny’s HariDo
Twitter: @HaarmodeNanny

Tot slot heb ik natuurlijk nog de foto’s van mijn verfresultaat 😉
Armand, nogmaals heel erg bedankt voor deze nieuwe look!


Goed dit was het voor. Tot de volgende keer!

Liefs,
Sabrina

Hunebedden, Drenthe

Selfie copyrightAfgelopen Juni heb ik een bezoekje gebracht aan de
prachtige historische hunebedden in Drenthe.

Als klein meisje was ik altijd al gefascineerd door deze graftombes. Want hoe hebben mensen dat ooit kunnen maken?
Ik zal wel eerlijk zijn, ik was een tikkeltje teleurgesteld toen ik deze bouwwerken afgelopen Juni voor het eerst zag. Ze waren een stuk kleiner dan ik in eerste instantie verwacht had. Des al niet te min zijn ze er daarom niet minder mooi om.

Hieronder zie je aantal foto’s die ik die dag gemaakt heb.

Liefs,
Sabrina